Pszenica durum (Triticum durum) to jedna z najważniejszych roślin zbożowych na świecie, kluczowa do wyrobu makaronów, kuskusu oraz niektórych rodzajów pieczywa. Jej twarde, szkliste ziarno, wysoka zawartość białka i glutenu oraz specyficzne wymagania uprawowe sprawiają, że stanowi odrębny kierunek produkcji rolniczej. W Polsce pszenica durum nabiera znaczenia wraz ze wzrostem zapotrzebowania na wysokiej jakości surowiec do przemysłu makaronowego i młynarskiego, a także w kontekście zmian klimatycznych sprzyjających uprawie odmian ciepłolubnych.
Charakterystyka botaniczna i cechy wyróżniające pszenicę durum
Pszenica durum należy do rodzaju Triticum i jest formą tetraploidalną (2n = 28), odmienną genetycznie od pospolitej pszenicy zwyczajnej. Tworzy wysokie, sztywne źdźbła, często dochodzące do 80–120 cm, z dobrze rozwiniętym systemem korzeniowym. Kłos pszenicy durum jest zbity, najczęściej silnie ościsty, o słomkowej lub złocistej barwie. Ziarno jest wydłużone, masywne, o szklistym, przełomie i intensywnie żółtej barwie endospermu, co wynika z wysokiej zawartości barwników karotenoidowych.
W porównaniu z pszenicą zwyczajną, ziarniaki pszenicy durum są twardsze, trudniejsze do rozdrobnienia, ale cenione przez przemysł młynarski i makaronowy. Tym, co wyróżnia ją na rynku, jest podwyższona zawartość białka (często 12–16%) oraz specyficzna jakość glutenu, odpowiedzialna za sprężystość i elastyczność ciasta. Pszenica durum zaliczana jest do roślin o wyższych wymaganiach termicznych, dobrze znoszących suszę, lecz wrażliwych na nadmierną wilgotność, zwłaszcza w okresie dojrzewania kłosów.
Roślina ta ma także stosunkowo długi okres wegetacji i wymaga dużej ilości światła, co przekłada się na jej rozmieszczenie geograficzne. Najlepiej udaje się w rejonach o ciepłym, suchym lecie i łagodnej zimie. W strukturze łanu pszenica durum tworzy rośliny o mniejszej zdolności krzewienia niż pszenica zwyczajna, co ma znaczenie dla projektowania optymalnej obsady roślin na hektar. Jej odporność na wyleganie bywa wyższa w porównaniu z niektórymi odmianami pszenicy miękkiej, jednak zależy to od odmiany i warunków nawożenia azotem.
Dzięki specyficznej budowie ziarna i składowi biochemicznemu pszenica durum stanowi surowiec o wysokiej wartości technologicznej. Zdolność do tworzenia żółtego, półprzezroczystego semoliny, czyli gruboziarnistej mąki, stanowi kluczowe kryterium jakości. Właściwości te decydują o przewadze pszenicy durum w branży makaronowej i wpływają na wysoką cenę skupu ziarna o topowej jakości.
Uprawa pszenicy durum: wymagania, agrotechnika i zbiory
Uprawa pszenicy durum wiąże się z innymi wymaganiami niż w przypadku pszenicy zwyczajnej. Roślina ta preferuje gleby żyzne, dobrze przewiewne, o uregulowanych stosunkach wodno-powietrznych. Najlepiej plonuje na glebach kompleksów pszennych bardzo dobrych i dobrych, o odczynie zbliżonym do obojętnego. Ze względu na wrażliwość na zakwaszenie, zaleca się wapnowanie stanowisk o niższym pH oraz unikanie gleb ciężkich, zlewanych i podmokłych, które sprzyjają chorobom podstawy źdźbła i systemu korzeniowego.
Pszenica durum jest zbożem o większych wymaganiach cieplnych. Do dobrego zawiązania ziarna i wykształcenia dużego kłosa potrzebuje ciepłego, suchego lata. Dlatego w Polsce najlepsze warunki dla uprawy występują w rejonach o stosunkowo długim okresie wegetacyjnym i mniejszej liczbie dni z chłodną, deszczową pogodą w okresie kwitnienia i dojrzewania. Wymaga to starannego doboru stanowisk i terminów siewu, aby zminimalizować ryzyko porażenia przez choroby kłosów, takie jak fuzarioza, oraz ograniczyć straty jakości wynikające z porastania ziarna w kłosach.
W płodozmianie pszenica durum najlepiej wypada po roślinach strączkowych, rzepaku, buraku cukrowym, okopowych i mieszankach z motylkowymi, które pozostawiają dobrą strukturę gleby i wysoki poziom azotu. Nie zaleca się częstego wysiewu po zbożach, szczególnie po pszenicy, ze względu na większe nasilenie chorób podstawy źdźbła, spadek plonu i jakości. Przy planowaniu nawożenia należy pamiętać, że pszenica durum dobrze reaguje na azot, ale nadmiar tego składnika może pogarszać parametry glutenu, sprzyjać wyleganiu oraz zwiększać podatność na choroby i porastanie ziarna.
Technologia siewu obejmuje wykorzystanie kwalifikowanego materiału siewnego o wysokiej zdrowotności. Optymalna obsada roślin jest zwykle nieco wyższa niż u pszenicy miękkiej, ponieważ durum słabiej się krzewi. Siew w terminie optymalnym dla danego regionu zapewnia dobre wykorzystanie jesiennej wegetacji i odpowiednie rozkrzewienie przed zimą. W rejonach chłodniejszych stosuje się także formy jare pszenicy durum, które wysiewa się wczesną wiosną, gdy tylko warunki glebowe pozwalają na wjazd sprzętu.
Ochrona roślin obejmuje monitorowanie i zwalczanie chwastów, chorób grzybowych oraz szkodników. Pszenica durum bywa mniej konkurencyjna wobec chwastów w początkowej fazie wzrostu, dlatego ważne są zabiegi herbicydowe dostosowane do gatunków dominujących na danym polu. W ochronie fungicydowej szczególne znaczenie mają zabiegi w fazie liścia flagowego i kłoszenia, które wpływają na utrzymanie aparatu asymilacyjnego oraz ochronę kłosa przed chorobami, zwłaszcza fuzariozą.
Zbiór pszenicy durum powinien być przeprowadzony możliwie szybko po osiągnięciu dojrzałości pełnej, aby ograniczyć straty jakościowe i ilościowe. Nadmierne opóźnianie zbioru prowadzi do porastania ziarna w kłosach, kruszenia się ziarniaków oraz spadku parametrów białka i glutenu. Kombajnowy zbiór wymaga odpowiedniego ustawienia parametrów młocarni, biorąc pod uwagę twardość ziarna oraz chęć uzyskania równomiernej frakcji. Po zbiorze bardzo istotne jest szybkie dosuszenie ziarna do bezpiecznej wilgotności magazynowej, zwykle poniżej 13–14%, aby ograniczyć rozwój patogenów i utratę barwy oraz jakości.
Rozmieszczenie upraw pszenicy durum w Polsce i na świecie
Pszenica durum ma charakter zboża o zdecydowanie większym znaczeniu w rejonach ciepłych i suchych niż w strefie umiarkowanej chłodnej. Światowymi liderami produkcji są przede wszystkim kraje basenu Morza Śródziemnego oraz regiony o klimacie zbliżonym do śródziemnomorskiego. W tych warunkach roślina osiąga wysokie plony i bardzo dobrą jakość technologiczną ziarna, co znajduje odzwierciedlenie w rozwiniętym przemyśle makaronowym i kuskusowym.
Najwięksi producenci pszenicy durum to m.in. Kanada, Włochy, Francja, Turcja, Algieria, Tunezja, Maroko, Meksyk oraz Stany Zjednoczone (głównie stan Dakota Północna i okolice Wielkich Równin). Kanada jest kluczowym eksporterem wysokiej jakości ziarna durum, cenionego na rynkach światowych za stabilne parametry białka, barwy i twardości. W Europie pszenica durum ma szczególne znaczenie we Włoszech, gdzie stanowi podstawę krajowej produkcji makaronów, a także w południowej Francji i Hiszpanii.
W krajach Afryki Północnej durum pełni strategiczną rolę w wyżywieniu ludności, będąc kluczowym składnikiem lokalnych potraw z kaszy i makaronu. W regionach tych uprawa pszenicy durum dostosowana jest do warunków półpustynnych i suchego klimatu śródziemnomorskiego, gdzie roślina ta lepiej znosi niedobory wody niż pszenica miękka. Odporność na suszę i wysokie temperatury sprawia, że pszenica durum jest tam często preferowanym gatunkiem zboża.
W Polsce powierzchnia uprawy pszenicy durum jest znacznie mniejsza niż pszenicy zwyczajnej, jednak wykazuje tendencję wzrostową. Zainteresowanie rolników rośnie wraz z rozwojem przemysłu makaronowego, wzrostem konsumpcji makaronów premium oraz zwiększonym naciskiem na zboża o wysokiej jakości technologicznej. Najkorzystniejsze warunki do uprawy pszenicy durum występują w Polsce południowo-zachodniej, centralnej oraz w cieplejszych rejonach Polski północno-zachodniej, gdzie sumy temperatur i długość okresu wegetacji są relatywnie wysokie.
Uprawa tego zboża jest szczególnie rozważana na obszarach o lżejszych glebach, gdzie inne gatunki uprawne mogą gorzej plonować lub być bardziej narażone na skutki suszy. Zmiany klimatyczne, w tym wydłużanie się okresów suchych i cieplejszych sezonów wegetacyjnych, mogą sprzyjać rozszerzaniu areału pszenicy durum w Polsce. Jednocześnie rolnicy muszą liczyć się z większym ryzykiem związanym z wahaniami pogody, które mogą negatywnie wpływać na jakość kłosa i ziarna.
W skali globalnej obserwuje się, że pszenica durum zajmuje stabilne, lecz stosunkowo niewielkie miejsce w strukturze upraw zbóż, odpowiadając zwykle za kilka procent całkowitej produkcji pszenicy. Jednak jej znaczenie handlowe jest ponadproporcjonalnie wysokie, ponieważ stanowi surowiec do produkcji żywności o dużej wartości dodanej. Handel międzynarodowy ziarnem durum i semoliną jest ważnym elementem polityki rolnej wielu państw, a zmiany podaży i popytu w kluczowych krajach producentów przekładają się na ceny na rynkach światowych.
Znaczenie gospodarcze i wykorzystanie pszenicy durum
Znaczenie gospodarcze pszenicy durum wynika przede wszystkim z jej unikalnych właściwości jakościowych, które czynią ją niezastąpioną w produkcji określonych wyrobów spożywczych. Najbardziej charakterystycznym zastosowaniem jest produkcja makaronów, od tradycyjnych spaghetti i penne, po specjalistyczne kształty stosowane w kuchni regionalnej. Dzięki wysokiej zawartości białka i specyficznej strukturze glutenu, makarony z pszenicy durum są sprężyste, nie rozgotowują się i utrzymują kształt podczas gotowania.
Drugim istotnym kierunkiem wykorzystania jest produkcja kasz i wyrobów typu kuskus czy bulgur, szczególnie popularnych w kuchni śródziemnomorskiej i bliskowschodniej. Ziarno durum jest także stosowane do wypieku niektórych rodzajów pieczywa, m.in. chlebów regionalnych i płaskich, gdzie doceniana jest jego charakterystyczna barwa i struktura miękiszu. W przemyśle młynarskim wytwarza się z niego semolinę i mąki o różnej granulacji, dostosowane do konkretnych zastosowań technologicznych.
W wielu krajach pszenica durum stanowi ważny element bilansu białkowego diety. Związana jest także z przemysłem paszowym i wykorzystaniem produktów ubocznych przemiału, takich jak otręby czy śruty, które trafiają do żywienia zwierząt gospodarskich. Choć podstawowym kierunkiem zagospodarowania ziarna jest żywność dla człowieka, to odpady i produkty uboczne przetwórstwa zwiększają ogólną efektywność ekonomiczną uprawy.
Znaczenie gospodarcze tej rośliny objawia się również poprzez jej rolę w polityce handlowej i bezpieczeństwie żywnościowym. W wielu regionach świata, zwłaszcza w Afryce Północnej i na Bliskim Wschodzie, pszenica durum jest kluczowym komponentem diety i elementem systemów subsydiowania żywności. Wzrost jej cen na rynkach światowych może wpływać na stabilność ekonomiczną i społeczną w krajach silnie uzależnionych od importu. Z kolei dla eksporterów stanowi źródło przychodów z handlu zagranicznego i narzędzie budowania pozycji na rynkach spożywczych.
Dla rolników pszenica durum jest interesującym gatunkiem także z perspektywy dywersyfikacji produkcji. Unikalne przeznaczenie przemysłowe i relatywnie wysoka cena skupu wysokiej jakości ziarna mogą rekompensować nieco niższe plony w porównaniu z pszenicą zwyczajną. Wprowadzenie durum do płodozmianu pozwala również ograniczyć presję chorób i szkodników specyficznych dla pszenicy miękkiej, przy założeniu odpowiedniego zarządzania zmianowaniem i ochroną roślin.
Odmiany pszenicy durum i kierunki hodowli
Rozwój uprawy pszenicy durum jest ściśle powiązany z postępem hodowlanym. Odmiany różnią się między sobą długością okresu wegetacji, odpornością na mróz i suszę, tolerancją na choroby, a przede wszystkim poziomem i stabilnością parametrów jakościowych ziarna. Hodowcy dążą do łączenia wysokiej plenności z ponadprzeciętną jakością semoliny oraz dobrą adaptacją do lokalnych warunków klimatyczno-glebowych.
Na świecie popularne są odmiany wyhodowane w Kanadzie, Włoszech, Francji i Meksyku, które stały się wzorcem dla wielu programów hodowlanych. Część z nich cechuje się bardzo wysoką zawartością białka i silnym glutenem, co jest pożądane w przemyśle makaronowym. W Europie Południowej istotne znaczenie mają także odmiany odporne na wyleganie, przystosowane do intensywnych technologii uprawy i wysokich dawek nawożenia mineralnego.
W Polsce hodowla pszenicy durum jest młodszym kierunkiem w porównaniu z hodowlą pszenicy miękkiej, ale rośnie liczba krajowych odmian dostosowanych do miejscowych warunków. Kluczowe cechy, na które zwracają uwagę hodowcy w naszym kraju, to zimotrwałość, tolerancja na wahania temperatur, odporność na porastanie ziarna w kłosie, a także stabilne parametry białka i glutenu. Wiele programów hodowlanych współpracuje z zagranicznymi ośrodkami, korzystając z szerokiej puli genetycznej i nowoczesnych metod selekcji.
Prace hodowlane obejmują również podnoszenie odporności na choroby, takie jak rdze, septoriozy czy fuzariozy kłosów. Wprowadzenie genów odporności i wykorzystanie nowoczesnych technik, w tym markerów molekularnych, pozwala na szybsze uzyskiwanie odmian mniej wrażliwych na patogeny. To z kolei przekłada się na ograniczenie konieczności stosowania środków ochrony roślin i poprawę bezpieczeństwa żywnościowego.
Kierunki hodowli obejmują też poprawę właściwości technologicznych, takich jak barwa semoliny, czas gotowania makaronu czy tekstura po ugotowaniu. Coraz większe znaczenie mają również walory żywieniowe, w tym zawartość składników mineralnych, błonnika i związków bioaktywnych. W obliczu rosnącej świadomości konsumentów, odmiany o podwyższonej wartości odżywczej i korzystniejszych parametrach zdrowotnych zyskują na znaczeniu w strategiach rozwoju rynku.
Zalety i wady uprawy pszenicy durum
Uprawa pszenicy durum ma szereg zalet, które sprawiają, że jest ona atrakcyjnym gatunkiem w określonych warunkach glebowo-klimatycznych. Jedną z głównych zalet jest wysoka wartość rynkowa ziarna o dobrej jakości. Rolnicy, którzy są w stanie uzyskać parametry pożądane przez przemysł młynarski i makaronowy, mogą liczyć na atrakcyjne ceny skupu, często wyższe niż w przypadku pszenicy miękkiej. W połączeniu z dobrym dostosowaniem do suchych i ciepłych stanowisk, durum może być cennym elementem strategii gospodarstwa.
Kolejną zaletą jest relatywnie dobra odporność na suszę w porównaniu z niektórymi innymi gatunkami zbóż. Pszenica durum efektywnie wykorzystuje wodę glebową, a jej system korzeniowy może sięgać głębszych warstw podłoża. W rejonach, gdzie niedobory opadów są częste, jest to istotny atut, pozwalający na bardziej stabilną produkcję. Dodatkowo, roślina ta wykazuje potencjalnie dobrą odporność na wyleganie, szczególnie w przypadku nowoczesnych odmian o skróconych źdźbłach i odpowiednio prowadzonego nawożenia azotowego.
Do zalet zalicza się także unikalne właściwości technologiczne ziarna, umożliwiające produkcję wysokiej jakości makaronów i kasz. Wysoka zawartość białka, specyficzna struktura glutenu oraz charakterystyczna żółta barwa semoliny przekładają się na przewagę konkurencyjną produktów finalnych na rynku spożywczym. Producentom żywności pozwala to tworzyć wyroby klasy premium, a gospodarstwom rolnym – wyspecjalizować się w dostawach surowca do segmentu o wyższej marży.
Jednocześnie uprawa pszenicy durum wiąże się z pewnymi wadami i ograniczeniami. Roślina ta jest bardziej wymagająca termicznie niż pszenica zwyczajna, przez co nie wszystkie regiony Polski czy Europy Środkowej sprzyjają jej uprawie. W latach chłodnych i mokrych może dochodzić do znacznego pogorszenia jakości ziarna, w tym obniżenia zawartości białka, pogorszenia parametrów glutenu i wzrostu porażenia kłosów przez choroby. To z kolei ogranicza możliwość sprzedaży ziarna do przetwórstwa makaronowego i obniża jego wartość rynkową.
Pszenica durum bywa także bardziej wrażliwa na porastanie ziarna w kłosach, co stanowi istotne ryzyko w warunkach częstych opadów w okresie dojrzewania. Konieczność szybkiego zbioru i dosuszania zwiększa koszty logistyczne i wymaga odpowiedniej organizacji prac polowych. Ponadto, potencjał plonowania w niektórych warunkach może być niższy niż u wysokoplonujących odmian pszenicy miękkiej, co przy niestabilnych parametrach jakości może ograniczać opłacalność produkcji.
Do wad zalicza się także większe wymagania co do jakości stanowiska i poziomu agrotechniki. Aby uzyskać wysoką jakość ziarna, rolnik musi stosować przemyślane nawożenie, odpowiednie gęstości siewu i skuteczną ochronę roślin. Pszenica durum słabiej znosi uproszczenia w zmianowaniu i zaniedbania w zakresie ochrony fungicydowej, co może zwiększać ryzyko strat plonu i jakości. Dlatego jej uprawa polecana jest przede wszystkim gospodarstwom dysponującym odpowiednim zapleczem technicznym i wiedzą agronomiczną.
Ciekawostki, właściwości żywieniowe i perspektywy rozwoju uprawy
Pszenica durum od wieków związana jest z kuchnią krajów śródziemnomorskich i Bliskiego Wschodu. Stanowi podstawę tradycyjnych potraw, takich jak kuskus, makaron, bulgur czy różnego rodzaju chleby i placki. Współcześnie, wraz ze wzrostem popularności diety śródziemnomorskiej, rośnie zainteresowanie produktami z tego zboża także w innych regionach świata. Wysoka zawartość białka oraz korzystny profil aminokwasowy czynią z niej cenny składnik zbilansowanej diety.
Z żywieniowego punktu widzenia pszenica durum charakteryzuje się stosunkowo wysoką zawartością białka, związków mineralnych i witamin z grupy B. Ziarno zawiera również błonnik pokarmowy, wpływający korzystnie na funkcjonowanie przewodu pokarmowego. Barwa semoliny i makaronu wynika z obecności naturalnych karotenoidów, m.in. luteiny, które mają właściwości antyoksydacyjne. Jest to jeden z powodów, dla których makarony z pszenicy durum są cenione nie tylko za walory smakowe, ale także jako element prozdrowotny diety.
W kontekście rosnącego zainteresowania żywnością wysokiej jakości, pszenica durum zyskuje na znaczeniu w segmencie produktów premium. Konsumenci coraz częściej poszukują makaronów o dobrej teksturze, wysokiej zawartości białka i korzystnych właściwościach dietetycznych. To otwiera nowe możliwości dla producentów rolnych i przemysłu przetwórczego, zwłaszcza w krajach, które dotąd nie były tradycyjnymi liderami uprawy tego gatunku, w tym w Polsce.
Jedną z ciekawostek jest fakt, że pszenica durum wykazuje zróżnicowanie genetyczne pod względem barwy ziarna i semoliny. Hodowcy pracują nad odmianami o intensywniejszej, złotej barwie, co przekłada się na atrakcyjniejszy wygląd gotowych produktów. Prowadzone są również badania nad odmianami o obniżonej zawartości glutenu lub zmodyfikowanych właściwościach białek glutenowych, jednak klasyczna pszenica durum pozostaje surowcem zawierającym gluten i nie jest odpowiednia dla osób z celiakią.
Perspektywy rozwoju uprawy pszenicy durum wiążą się z kilkoma kluczowymi trendami. Po pierwsze, wzrost globalnego zapotrzebowania na makarony i kasze sprzyja zwiększaniu areału upraw w krajach, które dysponują odpowiednimi warunkami klimatycznymi. Po drugie, zmiany klimatyczne, obejmujące wydłużenie sezonu wegetacyjnego w wielu regionach oraz częstsze okresy suszy, mogą powodować przesuwanie strefy uprawy durum na północ. Dotyczy to również Polski, gdzie prognozuje się stopniowe zwiększanie powierzchni uprawy na glebach bardziej sprzyjających tej roślinie.
Po trzecie, rozwój technologii uprawy precyzyjnej, lepsze zarządzanie wodą i nawożeniem, a także postęp w hodowli odmian odpornych na stresy abiotyczne i biotyczne, mogą znacząco poprawić opłacalność uprawy. Nowoczesne systemy nawadniania kroplowego, monitoringu wilgotności gleby czy stosowanie zmiennych dawek nawozów pozwalają optymalizować koszty i zwiększać stabilność plonowania. W połączeniu z rosnącą świadomością rolników na temat wymogów jakościowych przemysłu makaronowego, tworzy to solidną podstawę dalszego rozwoju uprawy pszenicy durum.
Coraz częściej mówi się również o potencjale tej rośliny w rolnictwie ekologicznym, szczególnie w rejonach o korzystnych warunkach klimatycznych. Dobra adaptacja do mniej intensywnych systemów produkcji, w połączeniu z rosnącym popytem na ekologiczne makarony i kasze, może tworzyć niszę rynkową o wysokiej wartości dodanej. Aby ją wykorzystać, konieczne jest jednak rozwijanie łańcucha wartości od pola do stołu, obejmującego specjalistyczne młyny, wytwórnie makaronów oraz sieci dystrybucji produktów ekologicznych.
Najczęściej zadawane pytania (FAQ)
Jakie są główne różnice między pszenicą durum a pszenicą zwyczajną?
Pszenica durum ma twardsze, szkliste ziarno, wyższą zawartość białka i specyficzny, mocny gluten, dzięki czemu idealnie nadaje się na makarony i kasze. Pszenica zwyczajna ma ziarno bardziej mączyste i elastyczny gluten, lepszy do wypieku pieczywa. Durum wymaga cieplejszego, suchszego klimatu i zwykle gorzej znosi chłodne, deszczowe lata niż pszenica miękka.
Gdzie w Polsce najbardziej opłaca się uprawiać pszenicę durum?
Najlepsze warunki do uprawy pszenicy durum występują w cieplejszych regionach Polski: na południowym zachodzie, w centrum oraz częściowo na północnym zachodzie. Kluczowe są żyzne, dobrze przepuszczalne gleby, długi okres wegetacji i ciepłe, stosunkowo suche lato. W takich rejonach łatwiej uzyskać wysoką jakość ziarna, oczekiwaną przez przemysł makaronowy i młynarski.
Czy pszenica durum jest odpowiednia dla osób na diecie bezglutenowej?
Pszenica durum zawiera gluten w wysokiej ilości, dlatego nie jest odpowiednia dla osób z celiakią, alergią na białka pszenicy czy nietolerancją glutenu. Produkty z semoliny durum, takie jak makarony i kuskus, powinny być całkowicie wykluczone z diety bezglutenowej. Osoby z problemami związanymi z glutenem powinny wybierać zboża naturalnie bezglutenowe, np. ryż, gryka czy kukurydza.
Jakie produkty spożywcze powstają z pszenicy durum?
Najważniejszymi produktami z pszenicy durum są makarony, kuskus, bulgur oraz różne rodzaje kasz. Z semoliny produkuje się także niektóre regionalne pieczywo i placki, szczególnie w kuchni śródziemnomorskiej i bliskowschodniej. Ze względu na wysoką jakość glutenu, makarony z durum są sprężyste, dobrze trzymają kształt i cenione są w kuchni profesjonalnej oraz domowej.
Jakie są główne zalety i wady uprawy pszenicy durum dla rolnika?
Główną zaletą jest wysoka wartość rynkowa ziarna o dobrej jakości, odporność na suszę i możliwość specjalizacji w surowcu dla przemysłu makaronowego. Do wad należą wyższe wymagania termiczne, wrażliwość na chłodne, deszczowe lata i porastanie ziarna w kłosach, a także konieczność starannej agrotechniki. Opłacalność zależy od warunków lokalnych, odmiany oraz organizacji zbioru i przechowywania.
