Wtorek, 17 listopada 2026 Aktualności Poradniki Narzędzia Imprezy 2027 Ceny rolnicze Terminy 2027 Firmy rolnicze
Obserwuj nas
Warzywa

Uprawa ziemniaka jadalnego na glebie lekkiej – jak zwiększyć plon

Uprawa ziemniaka jadalnego na glebach lekkich może być bardzo opłacalna, jeśli plantacja jest odpowiednio zaplanowana i prowadzona z uwzględnieniem specyfiki takiego stanowiska. Gleby lekkie są łatwe w uprawie, szybko się nagrzewają, ale równie szybko tracą wodę i składniki pokarmowe. Dlatego przy wyborze odmiany, technologii nawożenia, nawadniania oraz ochrony roślin trzeba skupić się na precyzji zabiegów i wykorzystaniu potencjału plonotwórczego nawet tam, gdzie warunki naturalne nie są idealne. Poniżej przedstawiono praktyczne wskazówki oraz strategie dla rolników, którzy chcą zwiększyć plon i poprawić jakość bulw ziemniaka jadalnego na glebach lżejszych.

Charakterystyka gleb lekkich i dobór odmiany do uprawy ziemniaka jadalnego

Gleby lekkie to najczęściej piaski luźne, piaski słabogliniaste lub słabe mady, o niskiej zawartości materii organicznej i słabej pojemności sorpcyjnej. W praktyce oznacza to szybkie przesychanie oraz łatwe wypłukiwanie składników pokarmowych, zwłaszcza azotu i potasu. Jednocześnie takie podłoże szybko się nagrzewa, co sprzyja wczesnemu sadzeniu ziemniaków i wcześniejszemu uzyskaniu plonu handlowego. Dla wielu gospodarstw jest to szansa na wyższe ceny uzyskiwane za wczesny towar.

Przy planowaniu uprawy nie można jednak ignorować ograniczeń gleb lekkich. Niska zawartość próchnicy, słaba struktura, duża przepuszczalność i wrażliwość na suszę wymagają kompleksowego podejścia. Ziemniak jest rośliną, która w pierwszej fazie wzrostu ma stosunkowo płytki system korzeniowy, przez co silnie reaguje na niedobór wody i składników odżywczych. Z tego powodu szczególnie ważny jest:

  • dobór odmiany przystosowanej do słabszych stanowisk,
  • zastosowanie nawożenia organicznego i mineralnego w odpowiednich terminach,
  • włączenie w technologii planowego nawadniania, jeżeli to możliwe,
  • zapewnienie skutecznej ochrony przed chwastami, szkodnikami i chorobami.

Kluczowym czynnikiem jest wybór właściwej odmiany. Na glebach lekkich najlepiej sprawdzają się odmiany:

  • o średnio wczesnym lub wczesnym okresie wegetacji – lepiej znoszą okresowe niedobory wody,
  • o silnym, ale zwartym ulistnieniu – ogranicza to parowanie z powierzchni gleby i zacienia redliny,
  • o wysokiej zdrowotności – szczególnie odporne na zarazę ziemniaka i rizoktoniozę,
  • z wysoką zawartością skrobi i dobrymi parametrami kulinarnymi (typ kulinarny B lub C, zależnie od rynku zbytu).

Dobierając odmianę, warto korzystać z wyników doświadczeń polowych prowadzonych w danym regionie. Nierzadko ta sama odmiana w innych warunkach glebowych daje niższy plon lub gorszą jakość. Na glebach lekkich lepiej unikać odmian bardzo późnych, które wymagają długiej wegetacji i są silnie uzależnione od stabilnych warunków wodnych. Jeżeli planowane jest nawadnianie, można rozważyć odmiany o wyższym potencjale plonowania, jednak zawsze z myślą o sprawnym zbiorze i możliwościach przechowalniczych gospodarstwa.

Na takich stanowiskach istotny jest też dobór materiału sadzeniakowego. Powinien być on kwalifikowany, zdrowy, dobrze sklarowany, o wyrównanej frakcji i odpowiedniej masie bulwy. Na glebie lekkiej kiełkowanie przebiega zwykle szybko ze względu na dobrą przepuszczalność i nagrzewanie podłoża, dlatego warto stosować podkiełkowanie w jasnych pomieszczeniach, co pozwala na skrócenie wschodów i lepsze wykorzystanie wczesnowiosennej wilgoci glebowej.

Znaczenie przedplonu i zmianowania

Uprawa ziemniaka na glebach lekkich nie powinna odbywać się w monokulturze. Najlepsze przedplony to rośliny bobowate (łubin, groch, bobik), mieszanki motylkowo–trawiaste oraz zboża ozime. Dobre zmianowanie ogranicza presję chorób odglebowych, a także wpływa na poprawę struktury i zasobności gleby. Szczególnie korzystne są rośliny motylkowe, które zwiększają zawartość azotu i próchnicy, co ma duże znaczenie na słabszych stanowiskach.

Należy unikać uprawiania ziemniaków bezpośrednio po innych roślinach psiankowatych, takich jak pomidor czy papryka, aby nie kumulować patogenów. Minimalny okres przerwy w stanowisku dla ziemniaków powinien wynosić 3–4 lata. W praktyce, na glebach lekkich, każda przerwa w uprawie ziemniaka pozwalająca na wprowadzenie międzyplonów i roślin strukturotwórczych przynosi wymierną poprawę plonowania w kolejnych latach.

Przygotowanie pola i termin sadzenia

Gleby lekkie łatwo się uprawia, jednak zbyt częste zabiegi mechaniczne prowadzą do degradacji struktury i utraty resztek organicznych. Uprawę po zbiorze przedplonu warto ograniczyć do niezbędnego minimum – orka przedzimowa na średnią głębokość, ewentualnie z wprowadzeniem obornika lub nawozów zielonych, a wiosną tylko płytka uprawa agregatem uprawowym.

Optymalny termin sadzenia ziemniaka jadalnego na glebach lekkich to moment, gdy temperatura gleby na głębokości 10 cm osiąga 7–8°C. Na lżejszych stanowiskach dzieje się to zwykle wcześniej niż na glebach ciężkich, co pozwala przyspieszyć wegetację. Zbyt wczesne sadzenie w zimną glebę może jednak spowodować gnicie sadzeniaków, opóźnienie wschodów i większą podatność na choroby odglebowe.

Głębokość sadzenia powinna wynosić 6–8 cm na lżejszych piaskach i 8–10 cm na piaskach gliniastych. Ustawienie redlin z odpowiednią wysokością (18–22 cm) sprzyja szybkiemu nagrzewaniu się strefy korzeniowej, ale także zabezpiecza bulwy przed zielenią i uszkodzeniami mechanicznymi podczas zbioru. Rozstawa rzędów w uprawie towarowej najczęściej wynosi 75 cm, a rozstawa w rzędzie 25–35 cm, w zależności od odmiany i wielkości planowanych bulw.

Nawożenie, woda i struktura gleby – fundamenty wysokiego plonu na stanowisku lekkim

Na glebach lekkich nawożenie oraz gospodarowanie wodą decydują o sukcesie. Ziemniak ma stosunkowo wysokie wymagania pokarmowe, a jednocześnie wrażliwy system korzeniowy. Błędy w nawożeniu prowadzą do obniżenia plonu, pogorszenia jakości bulw (np. ciemnienie miąższu, deformacje) czy zwiększonej podatności na choroby. Kluczowe znaczenie ma próchnica, jako bufor wody i składników odżywczych.

Nawożenie organiczne i poprawa właściwości gleb lekkich

Najlepszym sposobem na poprawę pojemności wodnej i sorpcyjnej gleb lekkich jest regularne stosowanie nawozów naturalnych i materii organicznej. Obornik, gnojowica, kompost, a także resztki po międzyplonach wpływają na zwiększenie żyzności, poprawę struktury gruzełkowatej i rozwój życia biologicznego w glebie. Na plantacjach towarowych warto planować obornik co 3–4 lata w dawkach dostosowanych do zasobności i możliwości technicznych gospodarstwa.

Obornik najlepiej stosować jesienią, pod orkę przedzimową. Na glebach lekkich zbyt wczesny wywóz i płytkie przyoranie obornika może powodować straty azotu. W kolejnych latach, pomiędzy terminami stosowania obornika, warto wprowadzać międzyplony, szczególnie mieszanki z dużym udziałem gatunków motylkowych i roślin o mocnym systemie korzeniowym (facelia, żyto, wyka). Pozostawione po nich resztki wzbogacają glebę i zabezpieczają ją przed erozją wietrzną.

Coraz więcej gospodarstw na glebach lekkich decyduje się także na stosowanie nawozów organiczno–mineralnych, pofermentu z biogazowni czy produktów z kompostowania odpadów roślinnych. Warunkiem ich stosowania jest znajomość składu chemicznego oraz regulacje prawne. Wprowadzanie takich nawozów poprawia stosunki wodno–powietrzne, a także zwiększa pojemność wymienną gleby, co jest kluczowe dla zatrzymania składników mineralnych w strefie korzeniowej ziemniaka.

Precyzyjne nawożenie mineralne – azot, fosfor, potas i mikroelementy

Podstawą racjonalnego nawożenia na glebach lekkich jest analiza chemiczna gleby. Wyniki badań umożliwiają dobranie takich dawek NPK, które zaspokoją potrzeby ziemniaka, a jednocześnie nie doprowadzą do wypłukiwania składników. Ziemniak reaguje szczególnie dobrze na odpowiednio dobrane nawożenie azotem i potasem. Fosfor odpowiada między innymi za rozwój systemu korzeniowego i jakość bulw, ale jego mobilność w glebie jest mniejsza niż azotu;

  • Azot – kluczowy dla wzrostu części nadziemnej i budowy plonu. Na glebach lekkich powinien być podawany w dawkach podzielonych: część przedsiewnie, a część pogłównie w fazie zwarcia międzyrzędzi. Nadmierne nawożenie azotem powoduje jednak przerost naci, opóźnia dojrzewanie bulw i obniża zawartość skrobi.
  • Fosfor – stosowany głównie przedsiewnie, najlepiej w formie rozpuszczalnej. Na glebach o niskiej zawartości fosforu nie można redukować dawek, gdyż ziemniak jest wrażliwy na jego niedobór szczególnie w początkowych fazach.
  • Potas – bardzo ważny dla wykształcenia dorodnych i dobrze wyrośniętych bulw, poprawia także odporność roślin na suszę. Na glebach lekkich zaleca się używanie form siarczanowych, które lepiej wpływają na jakość ziemniaków jadalnych niż formy chlorkowe.

Oprócz makroskładników istotną rolę odgrywają mikroelementy, przede wszystkim bor, mangan, cynk i magnez. Niedobory tych pierwiastków na glebach lekkich ujawniają się szybciej, szczególnie w latach suchych. Stosowanie nawożenia dolistnego w kluczowych fazach rozwoju (zwarte międzyrzędzia, początek kwitnienia) pomaga utrzymać dobre tempo fotosyntezy i dojrzewania bulw. W praktyce często łączy się nawożenie dolistne z zabiegami ochrony roślin, co pozwala na redukcję liczby przejazdów po polu.

Nawadnianie – największa dźwignia plonu na piaskach

Na glebach lekkich problem niedoboru wody jest zdecydowanie częstszy niż nadmiaru. Ziemniak ma wysokie zapotrzebowanie wodne, szczególnie w okresie intensywnego przyrostu masy bulwowego (od zwarcia międzyrzędzi do końca kwitnienia). Nawadnianie w tym okresie potrafi zwiększyć plon o 30–60%, a w latach skrajnie suchych nawet więcej. Najistotniejsze jest utrzymanie gleby w stanie wilgotności odpowiadającej 60–80% pojemności wodnej.

Najpopularniejsze systemy nawadniania ziemniaka to deszczownie szpulowe oraz, coraz częściej, linie kroplujące układane na powierzchni lub w redlinach. Deszczowanie ma tę zaletę, że szybko dostarcza dużą ilość wody na duże powierzchnie, ale wiąże się z ryzykiem zaskorupienia gleby po intensywnych opadach sztucznych, a także może sprzyjać rozwojowi zarazy ziemniaka przy zbyt częstym zwilżaniu naci. Nawadnianie kroplowe umożliwia podawanie wody bezpośrednio w strefę korzeni, minimalizuje straty przez parowanie i pozwala na równoczesne podawanie nawozów (fertygacja).

Dobierając dawki nawadniające, trzeba uwzględnić etap rozwoju roślin, możliwości techniczne, a także aktualne i prognozowane opady. W początkowej fazie wegetacji dawki są mniejsze, tak aby zachęcić roślinę do głębszego ukorzeniania, natomiast w okresie intensywnego tworzenia bulw dawki nawadniające mogą być większe, ale nie powinny powodować zalewania ani długotrwałego utrzymywania się wody przy powierzchni. Na piaskach, gdzie infiltracja jest szybka, lepiej stosować częstsze, ale mniejsze dawki.

Ograniczanie parowania i utraty wody z profilu glebowego

Oprócz bezpośredniego nawadniania, trzeba pomyśleć o zabiegach ograniczających parowanie. W praktyce gospodarstw rolnych stosuje się:

  • utrzymywanie odpowiednio wysokich i dobrze uformowanych redlin,
  • wczesne, skuteczne zwalczanie chwastów, które konkurują z ziemniakiem o wodę,
  • mulczowanie międzyrzędzi resztkami po międzyplonach lub rozdrobnioną słomą (tam, gdzie jest to technicznie możliwe),
  • unikanie zbędnych przejazdów po polu w okresach suszy, aby nie rozbijać struktury i nie odsłaniać wilgotnych warstw gleby.

Takie działania są szczególnie ważne na plantacjach bez dostępu do nawadniania. W połączeniu z mądrze prowadzonym nawożeniem organicznym pozwalają one ograniczyć skutki deficytu wody i utrzymać umiarkowanie stabilny plon, nawet w trudniejszych sezonach.

Ochrona, agrotechnika i zbiór – jak nie stracić tego, co zostało wyprodukowane

Nawet najlepiej prowadzona uprawa pod względem nawożenia i nawadniania nie przyniesie oczekiwanych efektów, jeśli zaniedba się ochronę przed chwastami, chorobami i szkodnikami. Ziemniak na glebach lekkich jest w początkowym okresie wegetacji szczególnie wrażliwy na zachwaszczenie, a większa porowatość podłoża sprzyja rozwojowi niektórych patogenów odglebowych. Kluczowe jest połączenie zabiegów mechanicznych, chemicznych oraz profilaktyki.

Zwalczanie chwastów – połączenie pielęgnacji mechanicznej i herbicydów

Na stanowiskach lekkich chwasty rosną szybko, a ich korzenie łatwo penetrują luźną glebę. Konkurują z ziemniakiem nie tylko o składniki pokarmowe, ale przede wszystkim o wodę, której niedobór jest na piaskach szczególnie odczuwalny. Podstawowym zabiegiem jest staranne przygotowanie pola i niszczenie pierwszych wschodów chwastów jeszcze przed sadzeniem lub przed wschodami ziemniaka.

W wielu gospodarstwach wciąż sprawdzają się zabiegi mechaniczne – bronowanie przedschodowe czy opielanie międzyrzędzi. Trzeba je wykonywać w odpowiedniej fazie, aby nie uszkodzić kiełkujących bulw i młodych roślin. Na dużych plantacjach, gdzie ręczna i mechaniczna walka z chwastami jest niewystarczająca, stosuje się herbicydy doglebowe i nalistne. Kluczowe jest dobranie preparatu i dawki do składu gatunkowego chwastów oraz typu gleby. Gleby lekkie o mniejszej zawartości części spławialnych mogą wymagać innej dawki niż gleby cięższe.

Przy stosowaniu herbicydów doglebowych istotna jest wilgotność gleby – zbyt sucha powierzchnia ogranicza ich skuteczność. Na piaskach warto wykonać zabieg po sadzeniu, a przed wschodami, w okresie gdy gleba jest jeszcze dobrze uwilgotniona. Późniejsze zabiegi nalistne trzeba wykonywać tak, aby nie uszkodzić liści ziemniaka i uwzględnić temperatury oraz nasłonecznienie. Zbyt wysokie temperatury i silne słońce mogą zwiększyć fitotoksyczność niektórych środków.

Ochrona przed chorobami i szkodnikami – profilaktyka to podstawa

Na glebach lekkich pojawiają się zarówno typowe choroby ziemniaka (zaraza, alternarioza, rizoktonioza), jak i specyficzne problemy związane z szkodnikami glebowymi oraz nicieniami. Ryzyko infekcji często jest większe przy niedoborach składników pokarmowych lub przy stresie wodnym. Dlatego profilaktyka powinna obejmować:

  • stosowanie zdrowego, kwalifikowanego materiału sadzeniakowego,
  • przestrzeganie przerw w zmianowaniu i unikanie monokultury,
  • dezynfekcję sprzętu używanego do sadzenia i zbioru, szczególnie jeśli był on wykorzystywany na plantacjach z problemami chorobowymi,
  • monitoring plantacji od wczesnych faz wegetacji, aby szybko wykryć pierwsze objawy chorób lub obecności szkodników.

Zaraza ziemniaka pojawia się najczęściej w drugiej części sezonu, ale przy częstych deszczach lub nawadnianiu deszczownianym pierwsze objawy można zaobserwować już wcześniej. Strategia ochrony polega na regularnym stosowaniu fungicydów o działaniu zapobiegawczym i interwencyjnym, w zależności od warunków pogodowych oraz stopnia zagrożenia. Na glebach lekkich, gdzie rośliny są bardziej podatne na stresy, ważne jest unikanie okresów silnego osłabienia plantacji, bo wtedy zaraza rozwija się szybciej.

Alternarioza, szczególnie dokuczliwa w latach ciepłych i suchych, atakuje osłabione rośliny. Właściwe nawożenie, odpowiednia zawartość potasu i mikroelementów oraz unikanie nadmiernego azotu pomagają ograniczyć jej znaczenie. W razie potrzeby stosuje się fungicydy ukierunkowane również na ten patogen.

Szkodniki takie jak stonka ziemniaczana, mątwik ziemniaczany czy drutowce wymagają stałego monitoringu. Stonka na glebach lekkich pojawia się i rozwija równie intensywnie jak na innych stanowiskach, a jej szkodliwość jest większa, gdy rośliny są osłabione suszą. W takich warunkach nie można opóźniać zwalczania – zarówno larw, jak i osobników dorosłych. Przy mątwiku ważne jest stosowanie odmian odpornych oraz zmianowanie, a w przypadku drutowców – ograniczanie zachwaszczenia, niszczenie samosiewów zbóż i przemyślane stosowanie środków ochrony roślin, tam gdzie jest to dopuszczone.

Agrotechnika w trakcie wegetacji – obsypywanie, regulacja łanu, zabiegi pielęgnacyjne

Na glebach lekkich niezbędne jest utrzymywanie dobrze uformowanych redlin przez cały okres wegetacji. Obsypywanie wykonuje się zwykle 1–2 razy, w zależności od tempa wzrostu naci i warunków pogodowych. Pierwsze obsypywanie powinno zabezpieczyć młode rośliny przed przymrozkami i wyrównaniem powierzchni pola, kolejne – podwyższyć redliny i przykryć odsłaniające się bulwy. Zbyt częste i głębokie ingerencje mogą jednak uszkadzać system korzeniowy.

Regulacja łanu, szczególnie na plantacjach przeznaczonych do mechanicznego zbioru, obejmuje także ewentualne desykowanie naci przed zbiorem. Na piaskach, gdzie dojrzewanie może być przyspieszone przez deficyt wody, decyzję o desykacji trzeba podejmować ostrożnie. Celem zabiegu jest ujednolicenie dojrzewania, poprawa jakości skórki i ułatwienie zbioru, ale zbyt wczesne zniszczenie naci może obniżyć plon i zawartość skrobi.

W trakcie wegetacji warto prowadzić regularne lustracje pola, oceniać kondycję roślin, stopień zwarcia międzyrzędzi, występowanie deformacji lub uszkodzeń liści. Takie obserwacje pozwalają w porę reagować – korygować nawożenie dolistne, wprowadzać dodatkowe zabiegi ochronne czy dostosować terminy nawadniania. Na glebach lekkich margines błędu jest mniejszy niż na glebach ciężkich, gdyż stresy środowiskowe szybciej przekładają się na spadek plonu.

Zbiór, jakość bulw i przechowywanie ziemniaka z gleb lekkich

Jedną z zalet gleb lekkich jest łatwość wykopków – ziemia dobrze się osypuje z bulw, co zmniejsza ryzyko ich uszkodzenia mechanicznego. Warunkiem jest jednak dobranie odpowiedniej wilgotności gleby w dniu zbioru. Zbyt sucha gleba utrudnia odspajanie bulw i sprzyja obcieraniu skórki, natomiast zbyt wilgotna może zatykać elementy robocze kombajnu lub kopaczki i zwiększać uszkodzenia mechaniczne.

Termin zbioru należy dostosować do przeznaczenia plonu. W uprawie ziemniaka jadalnego na wczesny rynek zbiera się bulwy często jeszcze z cienką skórką, co skraca okres przechowywania, ale pozwala uzyskać wyższą cenę. W uprawie na dłuższe przechowanie trzeba poczekać na pełne dojrzenie skórki, co ułatwia sortowanie, ogranicza straty masy i zmniejsza podatność na choroby przechowalnicze. Na glebach lekkich proces dojrzewania może postępować szybciej, szczególnie w latach suchych, jednak nie zawsze idzie to w parze z maksymalnym plonem.

Po zbiorze istotne jest szybkie dosuszenie bulw, wstępne schłodzenie i usunięcie zanieczyszczeń oraz bulw porażonych. W przechowalni trzeba utrzymywać stabilną temperaturę i wilgotność powietrza, dostosowaną do typu ziemniaka (konsumpcyjne, frytkowe, chipsowe). Raptowne wahania temperatury sprzyjają kondensacji pary wodnej na powierzchni bulw, co z kolei prowadzi do rozwoju chorób. Należy dbać o prawidłową wentylację i regularnie kontrolować stan pryzm lub skrzyniopalet.

Ziemniak z gleb lekkich, jeśli tylko zostanie odpowiednio prowadzony w trakcie wegetacji, może charakteryzować się bardzo dobrą jakością – wyrównanym kalibrem, gładką skórką, niską zawartością uszkodzeń i wad fizjologicznych. W połączeniu z dobrą technologią przechowywania daje to możliwość elastycznego wprowadzania towaru na rynek i korzystania z sezonowych wahań cen, co jest szczególnie ważne dla opłacalności produkcji.

FAQ – najczęściej zadawane pytania

Jaką odmianę ziemniaka jadalnego wybrać na glebę lekką?

Na glebach lekkich najlepiej sprawdzają się odmiany wczesne i średnio wczesne, o silnym, ale zwartym ulistnieniu oraz dobrej odporności na zarazę i choroby odglebowe. Warto wybierać odmiany, które w doświadczeniach polowych wykazały stabilne plonowanie w warunkach okresowych niedoborów wody. Kluczowe jest również dopasowanie typu kulinarnego do rynku zbytu – inne odmiany rekomenduje się na rynek świeży, a inne do przetwórstwa.

Jak zwiększyć retencję wody na glebach lekkich pod ziemniakiem?

Podstawą jest zwiększanie zawartości próchnicy poprzez systematyczne stosowanie obornika, kompostu oraz wprowadzanie międzyplonów przyorywanych na zielono. Ważne jest także ograniczenie liczby intensywnych uprawek, które niszczą strukturę gleby, oraz utrzymywanie wysokich, dobrze uformowanych redlin. W miarę możliwości warto rozważyć nawadnianie i zabiegi ograniczające parowanie, np. zwalczanie chwastów oraz ewentualne mulczowanie międzyrzędzi.

Jak dawkować azot w uprawie ziemniaka na piaskach?

Dawki azotu zawsze powinny wynikać z analizy zasobności gleby oraz planowanego plonu, jednak na glebach lekkich szczególnie ważny jest podział dawki. Część azotu warto zastosować przedsiewnie, a część pogłównie w fazie zwarcia międzyrzędzi, aby ograniczyć straty przez wymywanie i zapewnić dostępność składnika w okresie największego zapotrzebowania. Nadmierne nawożenie azotem pogarsza jakość bulw, wydłuża wegetację i zwiększa podatność na choroby.

Czy nawadnianie zawsze się opłaca przy ziemniaku na glebie lekkiej?

Nawadnianie jest jednym z najskuteczniejszych sposobów zwiększenia plonu ziemniaka na glebach lekkich, zwłaszcza w latach suchych. Opłacalność zależy jednak od kosztów wody, energii i sprzętu oraz od cen skupu. Największy efekt ekonomiczny osiąga się, gdy nawadnianie jest dobrze zaplanowane: dawki i terminy dopasowane do fazy rozwoju roślin, a woda podawana głównie w okresie intensywnego przyrostu bulw, zamiast w sposób chaotyczny przez cały sezon.

Jak ograniczyć choroby ziemniaka na glebach lekkich bez nadmiernej chemizacji?

Kluczowe są działania profilaktyczne: odpowiednie zmianowanie, stosowanie zdrowego materiału sadzeniakowego, wprowadzanie nawożenia organicznego oraz wyrównane nawożenie mineralne z naciskiem na potas i mikroelementy. Wczesne zwalczanie chwastów oraz utrzymywanie prawidłowej obsady roślin poprawiają przewiewność łanu, co ogranicza rozwój patogenów. Chemiczne środki ochrony warto stosować w oparciu o monitoring zagrożenia i sygnalizację, dobierając preparaty o różnym mechanizmie działania, aby zmniejszyć ryzyko uodpornienia patogenów.

Redakcja portalu rolnicy.com
Redakcja portalu rolnicy.com. Piszemy o uprawach, hodowli, maszynach i przepisach dla gospodarstw w całej Polsce.

Czytaj także