Guawa pospolita, znana również jako Psidium guajava, to jedna z najważniejszych roślin sadowniczych strefy tropikalnej i subtropikalnej. Jej aromatyczne owoce, wysoka wartość odżywcza, a także szerokie zastosowanie w przemyśle spożywczym i farmaceutycznym sprawiają, że zainteresowanie tą rośliną dynamicznie rośnie również w Europie. Coraz częściej pojawia się w uprawach kolekcjonerskich i tunelowych w Polsce, a jej potencjał gospodarczy, zdrowotny i kulinarny sprawia, że warto poznać tę roślinę bliżej – zarówno pod kątem uprawy, jak i możliwości wykorzystania owoców.
Botaniczna charakterystyka Psidium guajava
Psidium guajava to zimozielone drzewo lub krzew z rodziny mirtowatych (Myrtaceae), pochodzące z obszarów Ameryki Środkowej i północnej części Ameryki Południowej. W warunkach naturalnych osiąga zazwyczaj 3–6 m wysokości, choć w sprzyjającym klimacie może dorastać nawet do 10 m. W uprawach intensywnych często jest formowana jako krzew lub niskopienne drzewko dla ułatwienia zbiorów i cięcia.
Kora pnia i starszych pędów jest gładka, łuszcząca się cienkimi płatami, zwykle w odcieniach szarobrązowych. Młode pędy są zielone lub czerwonobrązowe, początkowo lekko omszone. System korzeniowy jest stosunkowo płytki, ale szeroko rozbudowany, co pozwala roślinie efektywnie wykorzystywać wilgoć w glebie, a jednocześnie czyni ją wrażliwą na przewiewanie i okresowe zalania.
Liście, kwiaty i cechy rozpoznawcze
Liście guawy są eliptyczne lub jajowate, całobrzegie, o długości 5–15 cm. Blaszka jest skórzasta, z wyraźnie widocznymi nerwami bocznymi, najczęściej matowozielona z wierzchu i jaśniejsza pod spodem. Charakterystyczną cechą jest delikatne, aksamitne owłosienie młodych liści oraz lekko żywiczny zapach po roztarciu, wynikający z obecności olejków eterycznych.
Kwiaty są pojedyncze lub zebrane po 2–3 w kątach liści, barwy białej lub kremowej, o średnicy ok. 2–4 cm. Posiadają liczne, efektowne pręciki, nadające im puszysty wygląd. Guawa jest rośliną głównie samopylną, ale obecność zapylaczy – pszczół, trzmieli i innych owadów – znacząco poprawia zawiązywanie owoców i ich jakość. Kwitnienie w warunkach tropikalnych może przebiegać niemal przez cały rok, natomiast w uprawie pod osłonami w klimacie umiarkowanym częściej obserwuje się 1–2 główne fale kwitnienia.
Owoce guawy – budowa, smak i odmianowa zmienność
Owoce Psidium guajava zaliczane są do jagód. Najczęściej mają kształt kulisty, jajowaty lub lekko gruszkowaty, o średnicy 3–10 cm. Skórka, w zależności od odmiany, jest zielona, jasnożółta lub żółta, niekiedy z rumieńcem. Miąższ może mieć barwę białą, kremową, żółtawą, różową lub intensywnie czerwoną. W centralnej części owocu znajdują się liczne, twarde nasiona o średnicy 2–4 mm, zanurzone w bardziej soczystej części miąższu.
Smak owoców jest słodko-kwaskowy, z charakterystycznym, intensywnym aromatem, który często porównuje się do połączenia truskawki, gruszki i egzotycznych owoców tropikalnych. W zależności od odmiany zawartość cukrów, kwasów organicznych i substancji aromatycznych może się znacząco różnić, co ma duże znaczenie dla technologicznego przeznaczenia plonu – inne odmiany preferuje się na przetwórstwo, inne do bezpośredniego spożycia na świeżo.
Pochodzenie i globalne znaczenie gospodarcze
Guawa pochodzi prawdopodobnie z terenów dzisiejszego Meksyku oraz Ameryki Środkowej. Wraz z ekspansją ludów prekolumbijskich, a następnie w okresie kolonizacji hiszpańskiej i portugalskiej, roślina ta została rozpowszechniona w całej strefie tropikalnej. Obecnie uprawia się ją powszechnie w Ameryce Łacińskiej, Indiach, Pakistanie, Bangladeszu, na Filipinach, w Tajlandii, w krajach Afryki Wschodniej, a także w wielu rejonach wysp Pacyfiku i Karaibów.
Największym producentem guawy są Indie, gdzie roślina ta ma status jednego z kluczowych gatunków sadowniczych. Znaczące nasadzenia znajdują się także w Brazylii, Meksyku, Pakistanie, Indonezji oraz Egipcie. Owoce trafiają zarówno na rynki lokalne, jak i do przetwórstwa – soki, puree, dżemy, nektary, koncentraty i suszone przekąski. W wielu krajach guawa jest również ważnym surowcem eksportowym, generującym wymierne dochody dla lokalnych gospodarstw rolnych.
Warunki klimatyczne i glebowe dla uprawy guawy
Psidium guajava najlepiej rośnie w klimacie tropikalnym i subtropikalnym, w strefach o średnich rocznych temperaturach 20–28°C. Roślina jest względnie odporna na okresowe susze, ale źle znosi przymrozki. W temperaturach poniżej –2°C liście i młode pędy ulegają uszkodzeniu, a przy dłuższym spadku temperatury roślina może zamierać. W regionach, gdzie występują chłodne zimy, guawa wymaga uprawy pod osłonami – w szklarniach, oranżeriach lub ogrzewanych tunelach foliowych.
Pod względem glebowym guawa jest stosunkowo tolerancyjna. Preferuje gleby dobrze zdrenowane, o strukturze lekkiej do średniej, od lekko kwaśnych po obojętne (pH 5,0–7,0). Niezbyt dobrze radzi sobie na glebach bardzo ciężkich, zbitych i zbyt wilgotnych, a także na tych o wysokim zasoleniu. Dzięki rozbudowanemu systemowi korzeniowemu roślina jest przystosowana do wykorzystywania zasobów wody z głębszych warstw, ale w intensywnej uprawie, szczególnie w okresie zawiązywania i dojrzewania owoców, regularne nawadnianie znacząco poprawia plon i jego jakość.
Uprawa guawy na świecie – główne kierunki produkcji
W krajach tropikalnych guawa jest najczęściej uprawiana w formie sadów towarowych o dużej skali, z gęstością nasadzeń od 400 do 1000 roślin na hektar, w zależności od systemu prowadzenia. W wielu regionach stosuje się cięcie formujące, ograniczające wysokość drzew i pobudzające je do intensywnego tworzenia młodych pędów owoconośnych. Sadzenie zwykle odbywa się na jesieni lub w porze deszczowej, tak aby rośliny zdążyły się dobrze ukorzenić przed okresem intensywnego wzrostu.
W Indiach, Meksyku i Brazylii funkcjonują różne modele produkcji: od tradycyjnych, nisko nakładowych plantacji po wysoko wyspecjalizowane gospodarstwa eksportowe. W tych drugich stosuje się nawadnianie kroplowe, fertygację, ochronę przed chorobami i szkodnikami według zasad integrowanej ochrony roślin oraz nowoczesne systemy chłodnicze do przechowywania owoców. Czołowe kraje produkujące guawę stale inwestują w selekcję odmian, podkładek oraz technik zwiększających trwałość owoców i ich wartość handlową.
Guawa w Polsce – możliwości i ograniczenia uprawy
W warunkach klimatu Polski Psidium guajava nie może być uprawiana w gruncie jako roślina całoroczna z powodu zbyt niskich temperatur zimą. Coraz większe zainteresowanie egzotycznymi gatunkami sadowniczymi sprawia jednak, że guawa zyskuje popularność w uprawie amatorskiej w pojemnikach, szklarniach hobbystycznych oraz ogrzewanych tunelach. Pojawia się także w ogrodach botanicznych i kolekcjach roślin egzotycznych, gdzie służy celom edukacyjnym i pokazowym.
Najczęściej w Polsce guawę uprawia się w dużych donicach lub pojemnikach, umożliwiających przenoszenie roślin do pomieszczeń w okresie zimowym. Latem rośliny mogą przebywać na tarasach, balkonach lub w przydomowych ogrodach, pod warunkiem zapewnienia im osłony przed chłodnym wiatrem. Zimą wymagają stanowiska jasnego, z temperaturą 8–15°C i ograniczonym podlewaniem. W takich warunkach możliwe jest uzyskanie kwitnienia i owocowania, choć skala plonu będzie mniejsza niż w krajach tropikalnych.
Technologia uprawy w pojemnikach i pod osłonami
Do uprawy guawy w pojemnikach stosuje się przepuszczalne, żyzne podłoże, np. mieszaninę ziemi ogrodowej, torfu i perlitu lub piasku w proporcjach zapewniających dobrą aerację korzeni. Pojemniki powinny posiadać otwory odpływowe, a na dnie warto ułożyć warstwę drenażową. Młode rośliny przesadza się co 1–2 lata, starsze rzadziej, głównie uzupełniając wierzchnią warstwę podłoża.
Guawa wymaga stanowiska słonecznego, najlepiej z ekspozycją południową lub południowo-zachodnią. W okresie intensywnego wzrostu, od wiosny do końca lata, rośliny regularnie się nawozi, korzystając z nawozów wieloskładnikowych przeznaczonych dla roślin owocujących. W uprawie pod osłonami konieczne jest również systematyczne cięcie – usuwanie pędów chorych, suchych, zagęszczających koronę, a także skracanie przyrostów w celu pobudzenia rozgałęziania i tworzenia nowych pędów owoconośnych.
Rozmnażanie – z nasion, sadzonek i szczepienia
Psidium guajava może być rozmnażana na kilka sposobów, w zależności od celu uprawy i dostępności materiału matecznego. Najprostszą metodą jest wysiew nasion. Nasiona pozyskuje się z dojrzałych owoców, dokładnie oczyszcza z miąższu i suszy. Wysiewane są do lekkiego podłoża, a kiełkowanie może trwać od kilku tygodni do nawet dwóch miesięcy. Rośliny otrzymane z nasion często cechują się dużą zmiennością cech, co może być zaletą w uprawie amatorskiej, ale problemem w produkcji towarowej, gdzie oczekuje się powtarzalnych parametrów plonu.
Bardziej zaawansowaną metodą jest rozmnażanie wegetatywne – z sadzonek półzdrewniałych lub przez szczepienie. Pozwala ono na zachowanie cech wybranych, wartościowych odmian. Sadzonki pobiera się zwykle pod koniec pory deszczowej lub w okresie intensywnego wzrostu, traktuje preparatami ukorzeniającymi i umieszcza w wilgotnym, podgrzewanym podłożu. Szczepienie na odpowiednio dobranych podkładkach może poprawić odporność roślin na niekorzystne warunki glebowe lub część chorób.
Plonowanie i terminy zbioru owoców
W warunkach tropikalnych drzewka guawy zaczynają owocować zwykle 2–4 lata po posadzeniu. W uprawie pojemnikowej tempo to może być nieco wolniejsze, zależnie od warunków świetlnych i żywieniowych. Owoce dojrzewają po ok. 90–150 dniach od kwitnienia, w zależności od odmiany i warunków klimatycznych. W regionach o wyraźnej sezonowości wyróżnia się często jedno lub dwa główne okna zbioru, choć rośliny potrafią kwitnąć i owocować niemal przez cały rok.
O dojrzałości zbiorczej świadczy zmiana barwy skórki – z zielonej na żółtawą lub żółtą – oraz wyraźne zmiękczenie owocu i intensyfikacja aromatu. W produkcji towarowej owoce przeznaczone na eksport zbiera się zazwyczaj w fazie dojrzałości technicznej, gdy są jeszcze dość jędrne, ale osiągnęły już odpowiedni rozmiar i zabarwienie. Ma to na celu wydłużenie trwałości transportowej i magazynowej. Z plonującego drzewa w dobrych warunkach można uzyskać kilkadziesiąt, a nawet ponad sto kilogramów owoców rocznie, w zależności od odmiany, wieku i gęstości nasadzeń.
Zastosowanie owoców guawy w przetwórstwie i kuchni
Owoce guawy są niezwykle wszechstronne. Spożywa się je na świeżo, z miąższem i jadalną skórką, choć w niektórych krajach preferuje się wcześniejsze usunięcie skórki lub nasion. Guawa jest cenionym składnikiem soków, smoothie, deserów, lodów, galaretek i dżemów. Charakterystycznym produktem jest pasta z guawy (tzw. goiabada w Brazylii), o gęstej, żelowej konsystencji, używana jako słodka przekąska lub dodatek do wypieków i serów.
Dzięki wysokiej zawartości pektyn owoce guawy doskonale nadają się do produkcji przetworów żelujących – marmolad i konfitur. Z miąższu wytwarza się także koncentraty i puree, które mogą być później wykorzystywane w przemyśle spożywczym do aromatyzowania napojów, jogurtów czy słodyczy. W niektórych regionach świata popularne są również suszone plastry guawy oraz chipsy owocowe, stanowiące wygodną przekąskę o długim okresie przechowywania.
Wartość odżywcza i właściwości prozdrowotne
Guawa jest jednym z najbogatszych naturalnych źródeł witaminy C; jej zawartość w owocach może być kilkukrotnie wyższa niż w pomarańczach. Owoce dostarczają także witaminy A (w formie karotenoidów), witaminy z grupy B, a także potasu, magnezu, wapnia i żelaza. Znacząca jest obecność błonnika pokarmowego, sprzyjającego prawidłowej pracy przewodu pokarmowego i wpływającego na poczucie sytości.
Duża ilość związków antyoksydacyjnych – m.in. likopenu, kwercetyny i innych polifenoli – sprawia, że spożywanie owoców guawy wiązane jest z potencjalnym działaniem ochronnym wobec układu sercowo-naczyniowego oraz spowolnieniem procesów starzenia komórek. W tradycyjnej medycynie ludowej nie tylko owoce, ale i liście wykorzystywano jako surowiec do sporządzania naparów i odwarów wspierających trawienie, łagodzących biegunki i stany zapalne jamy ustnej.
Znaczenie guawy w rolnictwie i gospodarce
Psidium guajava ma istotne znaczenie ekonomiczne, szczególnie w krajach rozwijających się, gdzie często pełni rolę rośliny o podwójnym przeznaczeniu – zarówno na rynek świeży, jak i do przetwórstwa. Niewysokie wymagania glebowe, umiarkowana wrażliwość na suszę oraz stosunkowo niskie nakłady inwestycyjne w porównaniu z niektórymi sadami cytrusowymi czy jabłoniowymi czynią z guawy gatunek atrakcyjny dla drobnych producentów.
W wielu regionach guawa stanowi uzupełnienie lokalnej bioróżnorodności i jest elementem agroleśnych systemów produkcji, gdzie rośnie w towarzystwie innych drzewowców, krzewów i roślin okopowych. Jej kwiaty są chętnie odwiedzane przez owady zapylające, co może pośrednio wspierać plonowanie innych gatunków. Wysoka wartość odżywcza owoców przyczynia się także do poprawy bezpieczeństwa żywnościowego na obszarach o niskim dostępie do zróżnicowanej diety.
Najpopularniejsze odmiany guawy
Na świecie wyselekcjonowano dziesiątki odmian guawy, różniących się wyglądem, smakiem i przeznaczeniem owoców. Do najczęściej uprawianych należą m.in. odmiany o miąższu białym – cenione głównie w przetwórstwie – oraz odmiany o miąższu różowym i czerwonym, szczególnie atrakcyjne na rynek świeży. Wśród znanych typów i linii hodowlanych znajdują się m.in. odmiany o zwiększonej zawartości likopenu, o ograniczonej liczbie nasion lub podwyższonej odporności na choroby.
W krajach o rozwiniętej produkcji duże znaczenie ma standaryzacja cech handlowych, takich jak wielkość owocu, grubość skórki, odporność na uszkodzenia mechaniczne oraz trwałość po zbiorze. Odmiany przeznaczone na eksport dobiera się tak, aby łączyły atrakcyjny smak z dobrą trwałością w łańcuchu logistycznym. W uprawie amatorskiej, w tym w Polsce, często wykorzystuje się odmiany o mniejszych wymaganiach, dobrze owocujące w pojemnikach, nawet jeśli ich owoce są mniej trwałe w transporcie.
Zalety uprawy Psidium guajava
Do najważniejszych zalet guawy jako rośliny sadowniczej należą:
- wysoka wartość odżywcza i prozdrowotna owoców, bogactwo witaminy C i związków antyoksydacyjnych,
- szerokie możliwości przetwórcze – od przetworów domowych po produkt przemysłowy,
- stosunkowo małe wymagania glebowe i umiarkowana tolerancja na suszę,
- możliwość owocowania przez większą część roku w klimacie tropikalnym,
- atrakcyjny wygląd rośliny – dekoracyjne liście, kwiaty i owoce,
- przydatność do uprawy pojemnikowej i pod osłonami w chłodniejszych strefach,
- możliwość wykorzystania również liści i innych części rośliny w celach użytkowych.
Dzięki tym cechom guawa staje się coraz bardziej interesującym gatunkiem także w perspektywie zrównoważonego rolnictwa i dywersyfikacji upraw, a jej wprowadzenie do małych gospodarstw może zwiększać odporność ekonomiczną producentów na wahania rynku.
Wady i ograniczenia uprawy guawy
Mimo licznych zalet, uprawa Psidium guajava wiąże się również z pewnymi wyzwaniami. Najpoważniejszym z nich, z perspektywy Polski i innych krajów o klimacie umiarkowanym, jest wrażliwość na niskie temperatury, która wymusza uprawę pod osłonami i znacząco podnosi koszty produkcji. Owoce, zwłaszcza odmian o cienkiej skórce, są wrażliwe na uszkodzenia mechaniczne i choroby przechowalnicze, co utrudnia długi transport i magazynowanie bez odpowiedniej infrastruktury chłodniczej.
Kolejnym wyzwaniem są choroby grzybowe, bakteryjne i szkodniki, występujące głównie w wilgotnym, ciepłym klimacie, gdzie intensywne nasadzenia mogą sprzyjać szybkiemu rozprzestrzenianiu się patogenów. W rejonach, gdzie guawa nie jest rośliną rodzimą, pojawiają się obawy dotyczące jej potencjalnej inwazyjności, zwłaszcza na terenach naturalnych, co wymaga odpowiedzialnego planowania nasadzeń i kontroli samosiewów.
Choroby i szkodniki w uprawie Psidium guajava
Najważniejsze choroby guawy obejmują m.in. antraknozę owoców i liści, wywoływaną przez różne gatunki grzybów, plamistości liści, zgnilizny korzeni oraz bakteryjne plamy na owocach. Patogeny te rozwijają się głównie w warunkach wysokiej wilgotności, przy zagęszczonych nasadzeniach i braku odpowiedniej cyrkulacji powietrza. Dlatego kluczowe znaczenie mają: prawidłowe cięcie, utrzymywanie prześwietlonej korony oraz monitorowanie stanu fitosanitarnego plantacji.
Wśród szkodników istotne znaczenie mają m.in. muszki owocówki, mączliki, mszyce, przędziorki i różnego rodzaju gąsienice uszkadzające liście. W produkcji integrowanej coraz większy nacisk kładzie się na stosowanie biologicznej i agrotechnicznej ochrony roślin – wykorzystanie naturalnych wrogów szkodników, właściwe nawożenie usprawniające naturalną odporność roślin, a także higienę plantacji (usuwanie chorych, opadłych owoców i liści).
Guawa jako roślina użytkowa poza owocami
Choć najważniejszym produktem guawy są owoce, w wielu regionach świata wykorzystuje się również inne części tej rośliny. Liście, kora i korzenie są surowcem dla tradycyjnych preparatów ziołowych, stosowanych m.in. w biegunkach, drobnych infekcjach jamy ustnej czy stanach zapalnych skóry. Napary z liści służą jako domowy środek wspomagający trawienie, a także jako dodatek do kąpieli o działaniu relaksującym i odświeżającym.
Drewno guawy, choć niezbyt duże, bywa używane lokalnie jako materiał opałowy lub do wyrobu prostych narzędzi, palików i drobnych elementów konstrukcyjnych. W niektórych krajach owoce guawy stosuje się także w przemyśle kosmetycznym – ekstrakty z miąższu i liści służą jako składnik maseczek, toników i preparatów pielęgnacyjnych, wykorzystujących właściwości antyoksydacyjne i ściągające.
Perspektywy rozwoju uprawy guawy w Europie i w Polsce
Zmiany klimatyczne, rosnące zainteresowanie egzotycznymi owocami oraz poszukiwanie alternatywnych gatunków sadowniczych sprawiają, że guawa zaczyna być rozważana jako roślina przyszłości także w niektórych rejonach Europy Południowej. W krajach takich jak Hiszpania, Portugalia czy Grecja prowadzi się doświadczenia nad jej uprawą w łagodniejszych mikroklimatach oraz pod osłonami, z myślą o zaopatrzeniu lokalnych rynków i turystyki.
W Polsce rozwój uprawy guawy ogranicza przede wszystkim klimat, ale w segmencie niszowym – ogrodnictwo hobbystyczne, gospodarstwa agroturystyczne, ogrody pokazowe – roślina ta może zyskiwać na popularności. Jej walory dekoracyjne, egzotyczny charakter oraz możliwość uzyskania własnych owoców, nawet w niewielkiej liczbie, przyciągają pasjonatów roślin tropikalnych. Wraz z rosnącą dostępnością sadzonek i nasion na rynku europejskim można spodziewać się dalszego wzrostu zainteresowania tym gatunkiem.
Wskazówki praktyczne dla amatorskiej uprawy guawy
Osoby planujące uprawę Psidium guajava w warunkach domowych powinny przede wszystkim zadbać o odpowiednie światło – im więcej bezpośredniego nasłonecznienia, tym lepiej kwitnie i owocuje. Konieczne jest też utrzymywanie umiarkowanie wilgotnego podłoża, bez długotrwałego zalewania, które mogłoby prowadzić do gnicia korzeni. W okresie zimowego spoczynku wskazane jest obniżenie temperatury i ograniczenie podlewania, co pomaga roślinie przetrwać mniej sprzyjający okres bez nadmiernej utraty sił witalnych.
Regularne, ale umiarkowane nawożenie, szczególnie nawozami bogatymi w potas i mikroelementy, sprzyja dobremu zawiązywaniu i dojrzewaniu owoców. W warunkach domowych warto także kontrolować pojawianie się szkodników, takich jak przędziorki czy wełnowce, które lubią ciepłe i suche powietrze mieszkań. Przy odrobinie troski i cierpliwości guawa potrafi odwdzięczyć się atrakcyjnym pokrojem rośliny i aromatycznymi plonami.
FAQ
Czy guawa może zimować na zewnątrz w Polsce?
Guawa nie znosi mrozu i w warunkach Polski nie jest w stanie bezpiecznie przezimować w gruncie. Już krótkotrwałe spadki temperatury poniżej –2°C mogą poważnie uszkodzić liście i pędy, a silniejsze mrozy są dla rośliny śmiertelne. Dlatego uprawia się ją wyłącznie w pojemnikach lub szklarniach, z obowiązkowym przeniesieniem do jasnego, chłodnego, ale dodatniego pomieszczenia na zimę.
Po ilu latach od posadzenia guawa zaczyna owocować?
W sprzyjających warunkach klimatu tropikalnego guawa może zakwitnąć i zaowocować już po 2–3 latach od posadzenia sadzonki. W uprawie pojemnikowej w Polsce proces ten bywa wolniejszy i zależy od intensywności światła, temperatury, jakości podłoża i nawożenia. Zazwyczaj można liczyć na pierwsze owoce między 3. a 5. rokiem uprawy, przy założeniu, że roślina miała zapewnione optymalne warunki rozwoju.
Jak wykorzystać owoce guawy w kuchni domowej?
Owoce guawy można jeść na świeżo, krojąc je w plastry lub kostkę, ewentualnie usuwając twarde nasiona przed spożyciem. Świetnie sprawdzają się jako składnik sałatek owocowych, koktajli i smoothie. Dzięki dużej zawartości pektyn guawa idealnie nadaje się do przygotowywania dżemów, konfitur i galaretek, a także jako baza do sosów deserowych, nadzień do ciast oraz egzotycznych deserów mlecznych i lodów.
Czy liście guawy są jadalne lub mają zastosowanie zdrowotne?
Liście guawy nie są spożywane jak warzywo, ale w wielu krajach używa się ich do przygotowywania naparów ziołowych. Tradycyjnie przypisuje się im działanie wspomagające trawienie, łagodzące biegunki, stany zapalne jamy ustnej i gardła. Napar z liści wykorzystuje się także zewnętrznie, np. do płukania skóry czy włosów. Zastosowania te wywodzą się z medycyny ludowej i powinny być traktowane jako uzupełnienie, a nie zamiennik terapii zaleconej przez lekarza.
Jakie wymagania glebowe ma Psidium guajava?
Guawa preferuje gleby lekkie do średnich, dobrze zdrenowane, o odczynie od lekko kwaśnego do obojętnego. Źle znosi podłoża stale mokre, ciężkie i zlewne, w których system korzeniowy łatwo ulega gniciu. W uprawie pojemnikowej dobrze sprawdza się mieszanka ziemi ogrodowej, torfu i perlitu lub piasku. Kluczowe jest unikanie zarówno przesuszenia bryły korzeniowej, jak i długotrwałego nadmiaru wody, który powoduje zamieranie rośliny.
