Rasa świń Fengjing należy do najbardziej charakterystycznych i cenionych rodzimych populacji trzody chlewnej w Chinach. Wywodzi się z delty rzeki Jangcy i od setek lat odgrywa istotną rolę w lokalnym rolnictwie, kulturze oraz tradycyjnej kuchni. Ukształtowana w warunkach małych gospodarstw chłopskich, cechuje się niezwykłą odpornością, bardzo wysoką plennością oraz doskonałą jakością mięsa o wyraźnym przerostem tkanki tłuszczowej. W ostatnich dekadach rasa ta zyskała zainteresowanie również poza Chinami, szczególnie w kontekście badań nad genetyką płodności oraz poprawą cech mięsno‑tłuszczowych innych ras świń. Jednocześnie stanowi cenne źródło wiedzy o tym, jak człowiek przez stulecia kształtował zwierzęta gospodarskie w odpowiedzi na lokalne uwarunkowania środowiskowe, ekonomiczne i kulinarne.
Pochodzenie, środowisko i uwarunkowania geograficzne
Rasa Fengjing wywodzi się z południowo‑wschodnich Chin, z regionu położonego w pobliżu Szanghaju, w dorzeczu dolnej Jangcy. Nazwa pochodzi od miejscowości Fengjing, która historycznie była ważnym ośrodkiem rolniczo‑handlowym, otoczonym rozległą siecią kanałów, pól ryżowych i stawów rybnych. Klimat tej części Chin jest ciepły, monsunowy, z gorącymi, wilgotnymi latami i stosunkowo łagodnymi zimami. Takie warunki sprzyjają hodowli świń o dość lekkim kośćcu, wysokiej odporności na pasożyty i choroby oraz dobrej zdolności adaptacyjnej do zmiennego mikroklimatu związanego z małymi gospodarstwami chłopskimi.
Tradycyjna struktura rolnictwa w delcie Jangcy opierała się na połączeniu produkcji roślinnej i zwierzęcej. Świnie utrzymywano często blisko domu, karmiono odpadkami kuchennymi, resztkami ryżu, zielonką oraz produktami ubocznymi przetwórstwa rolnego. W takich warunkach kształtowała się populacja dobrze tolerująca żywienie o niskiej koncentracji energii, umiejąca efektywnie wykorzystywać pasze objętościowe, a zarazem charakteryzująca się umiarkowanym tempem wzrostu, co w realiach drobnotowarowego gospodarstwa było korzystne – zwierzęta nie „przerastały” możliwości żywieniowych rodziny.
Region pochodzenia świń Fengjing należy do najbardziej zaludnionych obszarów Chin, z długą historią rolnictwa intensywnego, ale rozdrobnionego. Duża gęstość ludności i ograniczona powierzchnia gruntów rolnych sprzyjały rozwojowi systemów produkcji, w których zwierzęta pełniły kilka funkcji równocześnie: dostarczały mięsa, tłuszczu, nawozu naturalnego, a czasami także stanowiły rodzaj „lokalnego rezerwuaru” kapitału dla rodzin. W takich warunkach szczególnie ceniono świnie płodne, długowieczne i mało wymagające, nawet kosztem mniejszej mięsności w ujęciu nowoczesnych standardów przemysłowych.
Środowisko wodno‑błotne delty Jangcy wymuszało selekcję osobników odpornych na okresowe zmiany warunków sanitarnych, wynikających z powodzi, intensywnych opadów czy wysokiej wilgotności. Tradycyjne chlewnie były często proste, o umiarkowanym poziomie higieny. Tylko zwierzęta solidne zdrowotnie mogły funkcjonować i rozmnażać się w takich warunkach przez długie lata, dlatego w genetycznym dziedzictwie rasy Fengjing zakodowana jest znaczna odporność na choroby środowiskowe.
Historia udomowienia i rozwoju rasy
Historia świń w Chinach sięga kilku tysięcy lat, a sama delta Jangcy jest jednym z ważniejszych obszarów wczesnego rolnictwa w tym kraju. Choć trudno wskazać dokładny moment wyodrębnienia się rasy Fengjing w dzisiejszym rozumieniu hodowlanym, na podstawie zapisów historycznych i badań etnograficznych przyjmuje się, że populacje odpowiadające współczesnemu typowi tej rasy istniały już co najmniej kilkaset lat temu. Początkowo nie miały one formalnej nazwy – określano je często mianem świń lokalnych, wiejskich lub odwołując się do nazwy wsi czy powiatu.
W tradycyjnym chińskim rolnictwie selekcja była w dużej mierze praktyczna, oparta na obserwacji. Rolnicy wybierali do rozpłodu lochy, które dawały liczne mioty, dobrze odchowywały prosięta oraz przyzwyczajały się do skromnego żywienia. Knury selekcjonowano pod kątem zdrowotności, temperamentu oraz ogólnej budowy, sprzyjającej długowieczności. Taki model selekcji, powtarzany przez dziesiątki pokoleń, stopniowo kształtował odrębny typ rasy o coraz wyraźniejszych cechach, który dziś znamy jako Fengjing.
Wraz z rozwojem nowoczesnej zootechniki w Chinach w XX wieku podjęto działania zmierzające do opisania i uporządkowania rodzimych ras. W latach 50. i 60. XX wieku prowadzono intensywne inwentaryzacje lokalnych populacji trzody chlewnej. W tym okresie świnie z rejonu Fengjing zostały uznane za odrębną rasę z uwagi na bardzo wysoką plenność, charakterystyczny wygląd oraz specyficzne cechy użytkowe. Zaczęto prowadzić bardziej systematyczne księgi hodowlane, rejestrować rodowody i wyniki produkcyjne, a także zakładano stada zachowawcze, aby chronić genetyczne zasoby tej populacji.
Przemiany gospodarcze i postępująca industrializacja rolnictwa w drugiej połowie XX wieku zmieniły podejście do hodowli świń. Na znaczeniu zyskały rasy szybkorosnące, o wysokiej mięsności, takie jak różne linie Yorkshire, Landrace czy Duroc. W wielu krajach – i stopniowo również w Chinach – lokalne, tłuszczowe lub wszechstronne rasy zaczęły być wypierane przez typy przemysłowe. Świnie Fengjing, ze swoją powolniejszą dynamiką wzrostu, dużą zawartością tłuszczu w tuszy i mniejszą przydatnością do intensywnego tuczu, trafiły w pewnym stopniu na margines produkcji masowej.
Jednocześnie ich niezwykła plenność i odporność zwróciły uwagę naukowców i hodowców zajmujących się doskonaleniem trzody chlewnej na całym świecie. Od lat 80. XX wieku do dziś rasa Fengjing jest przedmiotem licznych badań w zakresie genetyki reprodukcji, jakości mięsa oraz możliwości wykorzystania w krzyżowaniach towarowych. W części regionów Chin prowadzono programy krzyżowania świń Fengjing z rasami mięsno‑tłuszczowymi i mięsnymi, aby połączyć wysoką płodność i cechy zdrowotne z lepszą mięsnością potomstwa. Z kolei w niektórych ośrodkach naukowych poza Chinami sprowadzono niewielkie populacje tej rasy w celach badawczych, głównie związanych z genomiką i fizjologią rozrodu.
W ostatnich latach obserwuje się rosnące zainteresowanie produktami mięsnymi wysokiej jakości, wytwarzanymi metodami tradycyjnymi, a także większą dbałość o bioróżnorodność ras zwierząt gospodarskich. W tym kontekście świnie Fengjing zyskują nowe znaczenie jako unikatowy zasób genetyczny, a w niektórych regionach są ponownie doceniane w przetwórstwie lokalnym, szczególnie przy wyrobie specyficznych wędlin i potraw wymagających surowca o wyższej zawartości tłuszczu śródmięśniowego.
Charakterystyka morfologiczna i cechy użytkowe
Świnie rasy Fengjing należą do typu wschodnioazjatyckiego, wyraźnie odmiennego od większości ras europejskich. Ich sylwetka jest stosunkowo niska, wydłużona, z głęboką klatką piersiową, lecz niezbyt szeroką. Tułów często sprawia wrażenie „sagowatego” – grzbiet lekko obniża się ku środkowi ciała, co jest typowe dla wielu tradycyjnych ras chińskich. Kończyny są dość krótkie, ale mocne i dobrze przystosowane do poruszania się po miękkim, wilgotnym podłożu.
Najbardziej charakterystyczną cechą wizualną jest ubarwienie: cała okrywa włosowa u świń Fengjing jest czarna lub bardzo ciemnoszara, jednolita, czasem z delikatnym połyskiem. Skóra pod włosem także jest ciemna, co zapewnia pewną ochronę przed promieniowaniem słonecznym. W odróżnieniu od wielu europejskich ras białych, zwierzęta te są mniej podatne na oparzenia słoneczne przy wypasie czy przebywaniu na wybiegu.
Wyróżniają się również charakterystyczną budową głowy: pysk jest stosunkowo krótki, szeroki, nieco zadarty, co nadaje twarzy świń wyraz spokojny, czasem określany jako „dobroduszny”. Uszy są duże, klapnięte, często opadające całkowicie na boki głowy, niekiedy częściowo przykrywające oczy. Policzki bywają mocno uwypuklone, z dużą ilością tkanki tłuszczowej podskórnej, co dodatkowo zaokrągla zarys głowy.
Jedną z najbardziej rozpoznawalnych cech tej rasy jest pofałdowana skóra, szczególnie w okolicach szyi i łopatek. U starszych loch oraz knurów mogą występować liczne, wyraźne fałdy, nadające zwierzętom wygląd bardzo masywny, mimo że ich masa mięśniowa w porównaniu z rasami stricte mięsnymi nie jest szczególnie duża. Tłuszcz odkłada się zarówno podskórnie, jak i śródmięśniowo, co później ma istotny wpływ na walory smakowe mięsa.
Świnie Fengjing rosną wolniej niż nowoczesne rasy towarowe. Osiągnięcie masy ubojowej typowej dla przemysłowych systemów tuczu zajmuje im znacznie więcej czasu, co z ekonomicznego punktu widzenia zmniejsza ich konkurencyjność w chowie intensywnym. Z drugiej strony, powolniejszy wzrost często wiąże się z lepszym wyrównaniem kośćca i rozwinięciem narządów wewnętrznych, a także z korzystniejszym profilem metabolicznym.
Najważniejszą cechą użytkową rasy Fengjing jest jednak jej znakomita plenność. Lochy potrafią rodzić bardzo liczne mioty, nierzadko przekraczające przeciętne wartości notowane u ras europejskich. Ponadto odznaczają się wysokim instynktem macierzyńskim, są spokojne i opiekuńcze, co przekłada się na mniejsze straty prosiąt w okresie odchowu. Dobra laktacja powoduje, że potomstwo – mimo skromnego żywienia typowego dla tradycyjnych gospodarstw – uzyskuje satysfakcjonujące przyrosty masy ciała w pierwszych tygodniach życia.
W aspekcie jakości tuszy świnie tej rasy zalicza się do typu tłuszczowo‑mięsnego. Grubość słoniny jest stosunkowo duża, zwłaszcza przy intensywniejszym tuczu, ale równocześnie mięso charakteryzuje się wysoką zawartością tłuszczu śródmięśniowego, co daje znakomitą soczystość i wyrazisty smak. W tradycyjnej kuchni chińskiej, w której popularne są długie procesy duszenia i gotowania, taka struktura mięsa jest szczególnie pożądana. Dla rynku nastawionego głównie na chude mięso wieprzowe jest to jednak cecha uznawana za mniej korzystną, co bywa jednym z powodów ograniczonego wykorzystania rasy w produkcji masowej.
Występowanie, systemy utrzymania i rola w gospodarstwach
Naturalnym obszarem występowania świń Fengjing pozostaje nadal region delty Jangcy, w szczególności tereny wiejskie w pobliżu Szanghaju oraz w sąsiednich prowincjach. Choć w wielu miejscach zostały częściowo zastąpione przez rasy bardziej wydajne w tuczu intensywnym, zachowały znaczenie w niewielkich gospodarstwach rodzinnych, które produkują mięso na rynek lokalny lub na potrzeby własne. Często hoduje się je w systemach mieszanych: część czasu spędzają w prostych chlewniach, a część na niewielkich wybiegach, niekiedy połączonych z sadami, nieużytkami czy skrajem pól ryżowych.
Współczesne systemy utrzymania tej rasy są bardzo zróżnicowane. W dalszym ciągu funkcjonuje model tradycyjny, w którym świnie karmione są głównie odpadkami warzywnymi, resztkami z kuchni, otrębami, zielonką oraz lokalnie dostępnymi paszami objętościowymi. Uzupełniająco stosuje się niewielkie ilości pasz treściwych. W takim systemie wzrost jest powolny, ale koszty produkcji – przy dostępie do tanich lub własnych surowców – mogą być umiarkowane.
Równolegle funkcjonują gospodarstwa bardziej zorganizowane, nastawione na zachowanie czystości rasy Fengjing oraz na produkcję materiału hodowlanego do krzyżowań. W takich stadach wprowadza się elementy nowoczesnej technologii: lepszą kontrolę żywienia, rejestrację wydajności, badania stanu zdrowia i profilaktykę weterynaryjną. Hodowcy starają się utrzymać specyficzne cechy rasy, takie jak wysoka plenność i odporność, a jednocześnie dążyć do poprawy użytkowości przy wykorzystaniu narzędzi genetycznych i selekcyjnych.
Świnie Fengjing mają także znaczenie w systemach agroleśnych i w gospodarstwach ekologicznych, gdzie docenia się ich umiejętność korzystania z różnorodnych zasobów paszowych oraz relatywną odporność na choroby. W takich warunkach mogą one pełnić funkcję „żywych przetwórców” odpadów roślinnych oraz elementu obiegu materii w gospodarstwie – przekształcając resztki plonów i niewykorzystane rośliny w nawóz naturalny.
Poza Chinami rasa Fengjing pojawia się głównie w ośrodkach naukowych oraz w niewielkich, specjalistycznych stadach pokazowych. Sprowadzono ją między innymi do części instytutów badawczych w Europie i Ameryce Północnej, gdzie służy jako materiał do analiz genetycznych i fizjologicznych. Z uwagi na specyficzne cechy reprodukcyjne, stała się cennym modelem do badań nad mechanizmami płodności, regulacją cyklu rujowego oraz embriologią świń. W nielicznych przypadkach wykorzystuje się ją także w komercyjnych programach krzyżowniczych, jednak zwykle w bardzo ograniczonej skali.
Cechy rozrodu, zdrowotność i znaczenie w genetyce trzody
Wyjątkowość rasy Fengjing szczególnie dobrze widać w obszarze rozrodu. Lochy tej rasy słyną z bardzo dużej liczby prosiąt w miocie, co w ujęciu genetycznym czyni je jednym z najbardziej płodnych typów świń domowych na świecie. Oprócz liczebności miotu, istotna jest również wysoka żywotność nowo narodzonych prosiąt. Dzięki stosunkowo dużej masie urodzeniowej, dobrej termoregulacji i obfitemu siarowi oraz mleku matki, poziom przeżywalności młodych jest zazwyczaj wysoki.
Badania przeprowadzane na lochach rasy Fengjing wskazują, że ich cykl rujowy i mechanizmy hormonalne mogą wykazywać pewne różnice w porównaniu z typowymi rasami europejskimi. Wysoka liczba owulacji i zdolność do zagnieżdżania się zarodków przy relatywnie małej liczbie problemów zdrowotnych sprawiły, że rasa ta stała się doskonałym obiektem badań nad fizjologią rozrodu. Wyniki takich analiz pomagają lepiej zrozumieć, jakie geny i układy regulacyjne odpowiadają za płodność u świń, co może być później wykorzystywane w programach hodowlanych innych ras.
Równie cenną cechą świń Fengjing jest ich dobra zdrowotność. Populacja rozwijała się przez stulecia w warunkach, które nie sprzyjały nadmiernej opiece weterynaryjnej czy intensywnej profilaktyce. Przetrwały osobniki uodpornione na wiele lokalnych chorób bakteryjnych, wirusowych i pasożytniczych. Oczywiście nie oznacza to całkowitej odporności na choroby świń, ale rasa wykazuje wyższą zdolność adaptacji i mniejszą wrażliwość na niektóre czynniki środowiskowe niż wiele linii wysoko wydajnych, wyhodowanych w sterylnych warunkach.
W tym kontekście świnie Fengjing zyskały status wartościowego rezerwuaru cech genetycznych związanych z naturalną odpornością. W dobie globalnych zagrożeń epizootycznych i zwiększającej się presji na ograniczanie stosowania antybiotyków w chowie zwierząt, geny odpowiedzialne za lepszą odpowiedź immunologiczną są szczególnie poszukiwane. Analiza genomu tej rasy oraz identyfikacja alleli sprzyjających odporności może w przyszłości wspomóc tworzenie bardziej odpornych linii świń w skali międzynarodowej.
Połączenie bardzo wysokiej plenności z odpornością zdrowotną powoduje, że rasa Fengjing jest chętnie wykorzystywana w krzyżowaniach dwurasowych lub wielorasowych, w ramach których do matek tej rasy dopuszcza się knury mięsnych ras europejskich. Celem jest uzyskanie prosiąt łączących zalety matczynych cech rozrodczych Fengjing z szybszym tempem wzrostu i lepszą mięsnością pochodzącą od ojca. W takich systemach potomstwo kieruje się zwykle na tucz, natomiast lochy czystorasowe utrzymuje się w stadach matecznych oraz stacjach hodowlanych, by zachować źródłową pulę genetyczną.
Mięso, tłuszcz i znaczenie kulinarne
W kulturze kulinarnej Chin mięso wieprzowe jest jednym z podstawowych składników diety, a poszczególne regiony wykształciły własne tradycje związane z doborem ras i typów świń do konkretnych potraw. Rasa Fengjing, będąc klasycznym przykładem świni tłuszczowo‑mięsnej, dostarcza surowca cenionego zwłaszcza tam, gdzie przepisy wymagają długiego gotowania, duszenia lub pieczenia w niższej temperaturze. Wysoka zawartość tłuszczu śródmięśniowego zapewnia znakomitą soczystość mięsa, a także intensywny smak i specyficzną kruchość po zakończeniu obróbki cieplnej.
Tradycyjne wyroby wędliniarskie i potrawy, takie jak długo duszona wieprzowina, peklowane boczki czy lokalne odmiany kiełbas, często wymagają komponentu tłuszczowego o odpowiedniej strukturze. Tłuszcz świń Fengjing jest z reguły biały, drobnokrystaliczny i stabilny termicznie, co czyni go dobrym surowcem do wytopu smalcu oraz do zastosowań kulinarnych, w których liczy się zarówno smak, jak i konsystencja. Równocześnie wyższa zawartość tłuszczu w tuszy sprawia, że przy typowo przemysłowych oczekiwaniach co do odsetka mięsa w półtuszy rasa ta wydaje się mniej konkurencyjna.
Wraz z globalnym trendem poszukiwania autentycznych smaków i produktów rzemieślniczych, mięso pochodzące od świń Fengjing może jednak zyskiwać na znaczeniu, zwłaszcza na rynkach niszowych. Restauracje specjalizujące się w tradycyjnej kuchni chińskiej czy w kuchniach regionalnych coraz częściej zwracają uwagę na pochodzenie surowca i jego rasowe tło. W takich miejscach płaci się więcej za mięso oferujące wyjątkowe walory sensoryczne, nawet jeżeli nie spełnia ono kryteriów „chudości” typowych dla masowych sieci handlowych.
Warto również zauważyć, że z punktu widzenia historycznego tłuszcz wieprzowy był w wielu społeczeństwach cennym źródłem energii i niezbędnych składników pokarmowych. W czasach niedostatku i ciężkiej pracy fizycznej mięso świń typu Fengjing mogło stanowić istotny element zbilansowanej diety, zapewniając wysoki ładunek energetyczny oraz umożliwiając przechowywanie zapasów w postaci wędzonej słoniny czy smalcu. Współcześnie, przy innym modelu żywienia, cecha ta jest częściej dyskutowana w kontekście zdrowotnym, ale wciąż ma znaczenie dla specyficznych grup konsumentów i tradycyjnych kuchni.
Znaczenie kulturowe, symboliczne i gospodarcze
Świnia w kulturze chińskiej ma bogatą symbolikę – kojarzy się z dostatkiem, płodnością i pomyślnością. W tradycyjnym kalendarzu zodiakalnym to właśnie świnia zamyka dwunastoletni cykl, a osoby urodzone w jej roku uchodzą za pracowite i ceniące wygodę. W lokalnych społecznościach regionu Fengjing wieloletnia obecność tej rasy świń w gospodarstwach przyczyniła się do powstania zwyczajów, powiedzeń i przysłów, w których zwierzę to pojawia się jako metafora obfitości, spokoju czy rodzinnego dobrobytu.
W niektórych wsiach i miasteczkach odbywały się niegdyś lokalne targi i festyny, podczas których prezentowano najpiękniejsze okazy świń Fengjing. Wybierano zwierzęta o najlepszej budowie, najzdrowszym wyglądzie i imponującej kondycji, a hodowcy cieszący się renomą mogli sprzedawać knury rozpłodowe i lochy hodowlane po wyższych cenach. Takie wydarzenia pełniły funkcję zarówno gospodarczą, jak i społeczną, integrując rolników i wymuszając utrzymanie dobrego poziomu hodowlanego.
Znaczenie gospodarcze tej rasy wykracza zresztą poza samą produkcję mięsa i tłuszczu. W czasach przedindustrialnych odchody świń były istotnym źródłem nawozu dla pól ryżowych i warzywnych, a zwłaszcza w zwartym krajobrazie delty Jangcy, gdzie każdy skrawek ziemi był cenny. System „świnia – pole – człowiek” tworzył swoisty obieg składników pokarmowych: resztki roślinne i żywnościowe trafiały do zwierząt, które w zamian dostarczały nie tylko mięsa, ale też nawozu przyczyniającego się do utrzymania żyzności gleb.
Współcześnie rola kulturowa jest częściowo podtrzymywana przez różnego rodzaju inicjatywy promujące lokalne dziedzictwo. Wybrane regiony starają się promować rasę Fengjing jako element tożsamości lokalnej, na przykład poprzez festiwale potraw z wieprzowiny, wystawy zwierząt gospodarskich czy działania edukacyjne. Wspieranie tej rasy zyskuje również wymiar prestiżowy – podkreśla się wagę ochrony rodzimych zasobów genetycznych i tradycyjnych praktyk rolniczych w obliczu globalizacji i ujednolicania produkcji zwierzęcej.
Ochrona zasobów genetycznych i perspektywy rozwoju
Rasa Fengjing, podobnie jak wiele innych rodzimych ras świń na świecie, stanęła w ostatnich dekadach przed wyzwaniem, jakim jest presja ze strony wysoko wydajnych odmian przemysłowych. Z ekonomicznego punktu widzenia, przy typowych warunkach chowu intensywnego, jej parametry wzrostu i mięsności są mniej atrakcyjne dla dużych producentów. Istnieje zatem ryzyko stopniowego zaniku tej populacji, gdyby nie podejmowano działań ochronnych.
Programy ochrony zasobów genetycznych prowadzone w Chinach obejmują m.in. zakładanie stad zachowawczych, w których utrzymuje się lochy i knury czystorasowe, rejestruje ich pochodzenie oraz monitoruje zmienność genetyczną. Wykorzystuje się także banki genów, przechowujące nasienie knurów, a niekiedy zarodki, co pozwala na ewentualne odtworzenie rasy nawet w sytuacji trudności populacyjnych. Analizy molekularne pomagają śledzić poziom inbredu oraz dobierać pary hodowlane tak, by zachować możliwie szeroki zakres alleli charakterystycznych dla rasy Fengjing.
Jednocześnie trwają próby znalezienia dla tej rasy stabilnego miejsca w nowoczesnych łańcuchach produkcyjnych. Jednym z kierunków jest rozwój produktów regionalnych, certyfikowanych jako pochodzące od świń Fengjing, z naciskiem na wysoką jakość mięsa i tradycyjne metody chowu. Tego typu produkty mogą być adresowane do konsumentów skłonnych zapłacić więcej za unikatowy smak i pochodzenie, co potencjalnie poprawia opłacalność utrzymywania rasy w czystości.
Inny kierunek rozwoju wiąże się z wykorzystaniem rasy Fengjing w programach krzyżowniczych ukierunkowanych na poprawę płodności i zdrowotności w liniach towarowych. Już teraz jej geny są przedmiotem zainteresowania międzynarodowych konsorcjów badawczych, które analizują, w jaki sposób wprowadzić do populacji komercyjnych określone fragmenty genomu odpowiedzialne za korzystne cechy. Takie włączanie „genów lokalnych” do globalnych programów hodowlanych może zwiększać ogólną różnorodność genetyczną trzody chlewnej, chroniąc ją przed skutkami nadmiernej unifikacji.
Przyszłość rasy zależy więc od umiejętnego połączenia ochrony tradycyjnych form chowu z nowoczesnymi narzędziami naukowymi i rynkowymi. Jeśli uda się zbudować stabilne nisze rynkowe dla produktów pochodzących od świń Fengjing, a zarazem utrzymać jej status cennego zasobu genetycznego dla badań i krzyżowań, będzie mogła dalej funkcjonować jako żywe dziedzictwo rolnicze regionu delty Jangcy i ważny element globalnej bioróżnorodności zwierząt gospodarskich.
