Kaczka Ancona, znana także jako Anas platyrhynchos domesticus w wersji udomowionej, należy do ciekawszych, a jednocześnie wciąż mało znanych ras kaczek użytkowych w Europie. Wyróżnia się charakterystycznym, łaciatym ubarwieniem, łagodnym usposobieniem i dużą wszechstronnością wykorzystania w małych gospodarstwach. Ceniona jest zarówno jako kaczka nieśna, jak i mięsna, a przy tym zaskakuje żywotnością, odpornością na trudniejsze warunki oraz stosunkowo niewielkimi wymaganiami żywieniowymi. W wielu krajach wraca do łask w ramach ruchu ochrony starych ras i zwiększania różnorodności genetycznej drobiu, stanowiąc interesującą alternatywę dla intensywnie użytkowanych, wysoko towarowych linii kaczek.

Pochodzenie, historia i rozpowszechnienie kaczki Ancona

Pochodzenie kaczki Ancona nie jest do końca jednoznaczne, lecz najczęściej wskazuje się na obszar Wielkiej Brytanii jako miejsce jej ukształtowania. Pierwsze wzmianki o łaciatych, silnie zbudowanych kaczkach przypominających dzisiejszą Anconę pojawiają się w opisach drobiu z przełomu XIX i XX wieku. W tym okresie w Anglii oraz Walii popularne było krzyżowanie lokalnych kaczek użytkowych z rasami o lepszej nieśności, m.in. z kaczką biegus indyjskim oraz niektórymi odmianami kaczek typu pekińskiego. Celem hodowców było uzyskanie ptaków łączących wysoką nieśność, dobrą jakość mięsa i dużą odporność na zmienne warunki pogodowe.

Łaciate umaszczenie, które dziś jest znakiem rozpoznawczym Ancony, początkowo mogło być traktowane bardziej jako cecha uboczna selekcji niż główny cel hodowlany. Z czasem jednak coraz bardziej doceniano nie tylko użytkowość tej kaczki, ale także jej atrakcyjny wygląd, ułatwiający jednocześnie szybkie odróżnianie poszczególnych osobników w stadzie. Hodowcy zauważyli również, że zróżnicowany, „łatany” wzór upierzenia dobrze maskuje ptaki w naturalnym otoczeniu, zwłaszcza na terenach o mieszanej strukturze roślinności i podmokłym gruncie.

W miarę jak rosło zainteresowanie drobiem rasowym i rozpowszechniały się wystawy drobiu użytkowego, kaczka Ancona zaczęła pojawiać się w katalogach i spisach ras, a następnie została opisana w standardach w niektórych krajach anglosaskich. Szczególną popularność zdobyła w Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych, choć również w innych częściach Europy zaczęto ją wykorzystywać jako krew ożywiającą lokalne populacje kaczek użytkowych o zbyt małej nieśności lub słabszej zdrowotności.

W drugiej połowie XX wieku, wraz z intensyfikacją produkcji drobiarskiej i dominacją kilku wysoce wydajnych linii towarowych, takie rasy jak Ancona zaczęły stopniowo tracić na znaczeniu w dużych gospodarstwach. Zastępowały je głównie kaczki pekińskie i ich liczne odmiany, charakteryzujące się bardzo szybkim przyrostem masy. W mniejszych, tradycyjnych gospodarstwach, a także na farmach ekologicznych, kaczka Ancona przetrwała jednak jako ptak łączący funkcje użytkowe z walorami ozdobnymi.

Współcześnie rasę tę można spotkać przede wszystkim w krajach anglosaskich, jednak coraz częściej trafia także do hobbystycznych hodowli w Europie Środkowej, w tym w Polsce. Zainteresowanie ma związek z rosnącą świadomością znaczenia różnorodności genetycznej w hodowli drobiu, a także z powrotem do bardziej naturalnych form chowu, w których cenione są takie cechy jak samodzielność w poszukiwaniu pożywienia, dobra nieśność przy niewielkim udziale pasz treściwych oraz wysoka żywotność.

Charakterystyka rasy: budowa, upierzenie i cechy użytkowe

Kaczka Ancona należy do ras średnio ciężkich. Ptaki te są masywne, lecz nie tak ciężkie jak typowo mięsne odmiany kaczek. Dorosłe kaczory osiągają zwykle masę w granicach 3–3,5 kg, natomiast kaczki ważą przeciętnie 2,5–3 kg. Sylwetka jest lekko wydłużona, zwarta, z szeroką piersią i dobrze umięśnionym tułowiem. Grzbiet jest stosunkowo szeroki, delikatnie opadający ku tyłowi. Szyja średniej długości, mocna, ale nie tak długa jak u kaczek typowo biegusowych. Głowa proporcjonalna, z wyraźnie zarysowanym czołem i stosunkowo szerokim dziobem.

Najbardziej charakterystyczną cechą rasy jest łaciate, plamiste upierzenie. Podstawową barwą tła jest biel, na której nieregularnie rozłożone są ciemne łatki – najczęściej czarne, lecz zdarzają się także odcienie ciemnobrązowe czy niekiedy nakrapiane. Układ plam jest u każdego ptaka inny, co sprawia, że niemal niemożliwe jest znalezienie dwóch dokładnie tak samo ubarwionych osobników. To zróżnicowanie wizualne jest jednym z atutów rasy w oczach hodowców amatorskich, lubiących estetyczne i niepowtarzalne ptaki.

Dymorfizm płciowy, poza różnicami w masie ciała, przejawia się także w barwie głosu oraz, u starszych kaczorów, w charakterystycznym zagiętym piórku na ogonie. Kaczory mają zwykle niższy, bardziej zachrypnięty głos, podczas gdy kaczki kwaczą głośniej i wyraźniej. Ogon u obu płci jest dobrze upierzony, lekko uniesiony. Nogi są mocne, zwykle w odcieniach pomarańczowo-żółtych, przystosowane do poruszania się zarówno po miękkim podłożu, jak i po bardziej suchym terenie.

Wielką zaletą Ancony jest jej użytkowość. Ptaki tej rasy słyną z dobrej nieśności, sięgającej nierzadko 180–220 jaj rocznie przy odpowiednich warunkach żywienia i utrzymania. Jaja są stosunkowo duże, o skorupkach najczęściej białych lub kremowych, choć zdarzają się również skorupki w odcieniach lekko zielonkawych czy niebieskawych, co dodatkowo zwiększa atrakcyjność wizualną produktu. W porównaniu z najbardziej towarowymi liniami nieśnymi wynik ten może wydawać się nieco niższy, jednak biorąc pod uwagę wszechstronność rasy (jaja i mięso) oraz jej odporność, jest to poziom bardzo zadowalający.

Mięso kaczek Ancona ma dobrą jakość kulinarną. Tuszki nie są tak bardzo otłuszczone jak u wielu ras typowo mięsnych, a zawartość tłuszczu jest często bardziej równomiernie rozłożona. Dzięki temu mięso bywa oceniane jako smaczne, soczyste i jednocześnie nieco lżejsze. Tempo wzrostu jest umiarkowanie szybkie: młode kaczki osiągają masę ubojową w wieku około 8–10 tygodni, przy zapewnieniu im dostępu do zarówno paszy pełnoporcjowej, jak i terenów do żerowania.

Wysoka odporność to kolejny wyróżnik tej rasy. Ancony dobrze znoszą chłodniejszy klimat, są odporne na wahania temperatury, o ile mają dostęp do suchego, osłoniętego przed przeciągami pomieszczenia. Puchowe upierzenie i dobrze wykształcona warstwa tłuszczu podskórnego umożliwiają im przetrwanie zimniejszych pór roku. Ptaki dobrze radzą sobie także w warunkach mniej intensywnego żywienia, wykorzystując efektywnie paszę objętościową, trawę oraz naturalnie występujące na wybiegu bezkręgowce.

Usposobienie Ancony określa się zazwyczaj jako łagodne i zrównoważone. Ptaki są aktywne, ruchliwe, lubią penetrować teren, ale rzadko wykazują agresję wobec innych osobników tego samego gatunku. Sprzyja to utrzymywaniu ich w większych grupach i łączeniu z innymi spokojnymi rasami kaczek. Z uwagi na aktywność i ciekawość, Ancony dobrze sprawdzają się w systemach półwolnowybiegowych i wolnowybiegowych, gdzie mogą samodzielnie poszukiwać części pożywienia.

Zachowanie, żywienie i warunki utrzymania

W zachowaniu kaczki Ancona łączy cechy ptaka użytkowego i niemal dzikiej kaczki przyzwyczajonej do samodzielnego zdobywania pokarmu. Dobrze wykorzystuje ona naturalne zasoby środowiska: zjada owady, ślimaki, larwy, a także młode pędy roślin wodnych i traw. W gospodarstwach rolnych, szczególnie ekologicznych, ceniona jest jako naturalny pomocnik w ograniczaniu populacji ślimaków i innych szkodników, co pośrednio wspiera zdrowie roślin uprawnych.

Ptaki tej rasy lubią spędzać dużo czasu na świeżym powietrzu, dlatego najlepsze wyniki zdrowotne i produkcyjne osiąga się, zapewniając im przestronny wybieg. Idealnym środowiskiem dla Ancon jest wybieg częściowo trawiasty, z dostępem do zbiornika wodnego lub przynajmniej do większych pojemników z wodą, w których ptaki mogą się zanurzać. Kontakty z wodą są szczególnie ważne dla utrzymania higieny upierzenia, prawidłowego funkcjonowania gruczołu kuprowego i ogólnej kondycji kaczek.

Pod względem żywieniowym Ancona nie należy do ras szczególnie wymagających. W okresie intensywnej nieśności warto stosować zbilansowaną, bogatą w białko i minerały paszę, aby utrzymać wysoką liczbę zniesionych jaj i dobrą jakość skorupki. Poza tym kaczki chętnie pobierają zielonkę: świeżą trawę, liście roślin pastewnych czy warzyw. Na terenach podmokłych korzystają również z naturalnie rosnących roślin wodnych. Umiejętność wykorzystywania różnorodnych źródeł pożywienia czyni z nich ptaki dobrze dostosowane do mniej intensywnego, zbliżonego do naturalnego sposobu chowu.

Jeśli chodzi o wymagania cieplne, kaczka Ancona lepiej znosi chłód niż silne upały. Potrzebuje pomieszczenia suchego, z głęboką ściółką, która chroni ją przed wychłodzeniem stóp i zapewnia izolację termiczną. W wielu małych gospodarstwach wystarcza dobrze wentylowany kurnik lub kacznik, zabezpieczony przed przeciągami i wilgocią. Dbałość o suchą ściółkę jest kluczowa, ponieważ połączenie wilgoci i niskiej temperatury zwiększa ryzyko problemów z układem oddechowym i stawami kończyn.

W okresach wysokich temperatur szczególnie ważny jest stały dostęp do wody, w której ptaki mogą się nie tylko napić, ale również się schłodzić. Ancony, podobnie jak inne kaczki, szybciej niż kury odczuwają dyskomfort związany z przegrzaniem. Zadaszone fragmenty wybiegu, drzewa dające cień oraz oczko wodne odgrywają wówczas istotną rolę w zapewnieniu im dobrostanu.

Interesującą cechą zachowania tej rasy jest ich dość silny instynkt stadny. Kaczki Ancona zazwyczaj trzymają się razem, przemieszczając się grupowo po wybiegu. Wpływa to dodatnio na poczucie bezpieczeństwa ptaków, ale też ułatwia hodowcy kontrolę nad stadem. Nocą chętnie wracają do dobrze znanego schronienia, co przy regularnym rytmie karmienia i zamykania budynku sprzyja utrzymaniu porządku i bezpieczeństwa przed drapieżnikami.

W zakresie rozrodu ważną rolę odgrywa zarówno właściwy dobór stada podstawowego, jak i zapewnienie odpowiednich warunków lęgowych. Ancona, choć może przejawiać instynkt kwoczenia, nie jest pod tym względem tak niezawodna jak niektóre rasy tradycyjne. Część kaczek chętnie siada na jajach i dobrze prowadzi potomstwo, jednak w intensywniejszych hodowlach powszechne jest korzystanie z inkubatorów. Wylęgowość jaj zależy od jakości żywienia, zdrowia ptaków i właściwego przechowywania jaj przed inkubacją.

Znaczenie gospodarcze i rola w małych gospodarstwach

Kaczka Ancona, ze względu na swoją wszechstronność, zajmuje interesujące miejsce pomiędzy wyspecjalizowanymi rasami nieśnymi i mięsnymi. W małych gospodarstwach rodzinnych, gospodarstwach ekologicznych czy na farmach agroturystycznych bywa traktowana jako uniwersalna kaczka użytkowa – dostarcza jaj, mięsa, a jednocześnie pełni funkcję ozdobną i edukacyjną. Jej spokojny charakter i efektowne, łaciate upierzenie sprawiają, że jest chętnie prezentowana zwiedzającym, dzieciom oraz osobom zainteresowanym tradycyjnymi formami produkcji żywności.

W porównaniu z komercyjnymi mieszańcami towarowymi, Ancona charakteryzuje się nieco wolniejszym tempem wzrostu, jednak jej przewagą jest mniejsza podatność na choroby, dobra przeżywalność piskląt oraz zdolność do wykorzystywania terenów zielonych jako źródła pożywienia. W systemach, gdzie ważna jest samowystarczalność i redukcja kosztów paszy, jest to duży atut. Ponadto, jako rasa dość ruchliwa i aktywnie żerująca, przyczynia się do ograniczania populacji szkodników na polach, łąkach czy w sadach.

Nie bez znaczenia jest także rola tej rasy w zachowaniu różnorodności kulturowej i genetycznej wiejskiego krajobrazu. W wielu krajach organizacje zajmujące się ochroną lokalnych ras drobiu zwracają uwagę, że tradycyjne kaczki użytkowe, takie jak Ancona, są częścią dziedzictwa wsi i rolnictwa sprzed epoki intensywnej industrializacji. Zachowanie ich w hodowli to nie tylko kwestia estetyki, lecz także tworzenia rezerwuaru genów potencjalnie przydatnych w przyszłych programach hodowlanych, np. w kierunku odporności na nowe choroby czy zdolności do lepszego wykorzystywania pasz alternatywnych.

W przypadku gospodarstw nastawionych na sprzedaż bezpośrednią lub krótkie łańcuchy dostaw, jaja i mięso kaczek Ancona stanowią ciekawą ofertę dla konsumentów poszukujących produktów niszowych. Jaja kacze są cenione zwłaszcza w cukiernictwie – mają intensywniejszy żółtko i wyższą zawartość tłuszczu niż jaja kurze, co wpływa na konsystencję ciast i wypieków. Konsumenci zainteresowani żywnością tradycyjną coraz częściej doceniają również możliwość zakupu produktów pochodzących od konkretnych ras, co zwiększa rozpoznawalność takich kaczek jak Ancona.

Rasa ta, z uwagi na swój atrakcyjny wygląd, ma również znaczenie w hodowli hobbystycznej i na wystawach drobiu. Łaciate kaczki często zwracają uwagę zwiedzających i mogą stanowić zachętę do głębszego zainteresowania się różnymi rasami drobiu. Dla hodowców-amatorów Ancona bywa dobrym wyborem na początek, ponieważ jest relatywnie prosta w utrzymaniu, odporna, a jej zachowanie nie nastręcza zbyt wielu problemów. To także dobry materiał do pracy hodowlanej dla osób pragnących poprawiać określone cechy, takie jak równowaga między nieśnością a wydajnością mięsną czy kształt i rozmieszczenie łaciatych wzorów upierzenia.

Standard rasy, odmiany barwne i selekcja hodowlana

Choć w wielu krajach kaczka Ancona doczekała się już mniej lub bardziej formalnego opisu standardu, pewne różnice w interpretacji poszczególnych cech wciąż występują. Najczęściej akcentuje się średnio ciężką budowę, łagodnie wydłużony tułów, szeroką pierś oraz dobrze rozbudowane mięśnie. Kaczki nie powinny być ani zbyt lekkie i delikatne, przypominające rasy typowo nieśne, ani przesadnie ciężkie, co utrudniałoby im ruch i samodzielne żerowanie.

Najważniejszą cechą fenotypową jest jednak wyżej wspomniane łaciate upierzenie. W klasycznym ujęciu tłem jest biel, a plamy są czarne lub ciemnobrązowe. Pożądana jest możliwie równomierna, choć nieregularna dystrybucja plam po całym ciele: na grzbiecie, bokach, piersi, szyi i głowie. Zbyt duża przewaga jednego koloru (np. prawie całkowicie białe lub niemal całkiem ciemne osobniki) jest uznawana za niepożądaną i obniża wartość wystawową ptaka. Jednocześnie standard dopuszcza pewne zróżnicowanie w wielkości i kształcie plam, co jest naturalną konsekwencją genetyki tego umaszczenia.

W niektórych hodowlach spotyka się także odmiany, w których ciemne plamy przybierają odcienie niebieskawe lub bardziej wyraźnie brązowe. Część organizacji hodowlanych akceptuje je jako dopuszczalne warianty barwne, inne koncentrują się na typowej kombinacji bieli z czernią. Selekcja w kierunku utrzymania charakterystycznego wzoru wymaga ostrożnego doboru par rodzicielskich, ponieważ zbyt silna koncentracja na upierzeniu kosztem cech użytkowych mogłaby prowadzić do pogorszenia nieśności czy zdrowotności.

W programach hodowlanych dąży się do wypracowania równowagi między atrakcyjnym typem rasowym a cechami użytkowymi. Hodowcy starają się zachować genetyczną zmienność wewnątrz rasy, aby uniknąć skutków nadmiernego chowu wsobnego, takich jak spadek witalności, obniżenie płodności czy zwiększona podatność na choroby. Dotyczy to zwłaszcza krajów, w których populacja Ancony jest wciąż stosunkowo nieliczna, a baza genetyczna zawężona do kilku linii.

Ciekawym aspektem praktyki hodowlanej jest wykorzystywanie kaczek Ancona w krzyżowaniach towarowych z innymi rasami. Z uwagi na ich odporność, dobre wykorzystanie paszy i zadowalającą nieśność, Ancona bywa wprowadzana do mieszańców tworzonych dla systemów wolnowybiegowych. Mieszańce takie często dziedziczą część zalet obu ras – np. lepszą nieśność po jednej linii i szybsze przyrosty po drugiej – przy jednoczesnym zachowaniu zwiększonej żywotności związanej z efektem heterozji.

Aspekty zdrowotne, dobrostan i długowieczność

Zdrowie kaczek Ancona, podobnie jak innych ras drobiu wodnego, zależy w dużej mierze od warunków utrzymania, poziomu higieny oraz jakości żywienia. Mimo że rasa jest uważana za odporną i stosunkowo mało wymagającą, zaniedbania w tych obszarach mogą prowadzić do występowania problemów zdrowotnych, takich jak infekcje bakteryjne, pasożytnicze czy choroby wirusowe. Kaczki wodne są szczególnie wrażliwe na obecność zanieczyszczonej wody, w której dochodzi do kumulacji drobnoustrojów chorobotwórczych, dlatego regularna wymiana wody w niewielkich zbiornikach oraz dbanie o czystość oczek jest bardzo ważne.

W dobrze prowadzonych hodowlach Ancony osiągają wysoką przeżywalność odchowu piskląt oraz niewielki odsetek upadków w stadach dorosłych. Pisklęta wymagają ciepła i suchego podłoża, podobnie jak inne młode kaczki, ale dzięki wrodzonej żywotności szybko się wzmacniają, jeśli otrzymują zbilansowaną paszę i mają dostęp do czystej wody. W pierwszych tygodniach życia należy unikać przechłodzenia i przeciągów, gdyż nadmierna wilgoć połączona z chłodem jest jednym z głównych czynników zwiększających ryzyko chorób dróg oddechowych.

Kwestia dobrostanu kaczek Ancona wiąże się nierozerwalnie z możliwością realizacji ich naturalnych zachowań. Ptaki te potrzebują ruchu, dostępu do zewnętrznego wybiegu i wody. Ograniczenie ich do ciasnych pomieszczeń, bez możliwości pływania czy grzebania w podłożu, prowadzi nie tylko do pogorszenia kondycji fizycznej, ale może też zwiększać poziom stresu. Długotrwały stres sprzyja z kolei obniżeniu odporności i spadkowi nieśności.

W kontekście długowieczności warto zauważyć, że w warunkach hobbystycznych, przy dobrym utrzymaniu, kaczki Ancona mogą żyć nawet kilkanaście lat. Okres szczytowej produkcyjności, zarówno pod względem jaj, jak i przydatności do dalszego rozrodu, przypada zazwyczaj na pierwsze 3–4 lata życia, po czym nieśność stopniowo maleje. W gospodarstwach nastawionych głównie na własne potrzeby, kaczki te często pozostają w stadzie dłużej, pełniąc rolę „strażników” wybiegu, towarzyszy innych ptaków oraz elementu krajobrazu gospodarstwa.

Naturalna odporność tej rasy pomaga ograniczać stosowanie intensywnych programów leczenia, co jest istotne z punktu widzenia rolnictwa ekologicznego i dbałości o ograniczenie stosowania antybiotyków. Oczywiście kaczki Ancona, jak każdy drób, powinny być objęte podstawową profilaktyką weterynaryjną, w tym ewentualnymi szczepieniami zgodnymi z lokalnymi zaleceniami. Systematyczne monitorowanie stanu zdrowia stada, obserwacja zachowania ptaków i szybka reakcja na niepokojące objawy są podstawą utrzymania dobrej kondycji całej populacji.

Ciekawostki, wykorzystanie hobbystyczne i perspektywy rasy

Jedną z ciekawszych cech kaczki Ancona jest duże zróżnicowanie w wyglądzie poszczególnych osobników, wynikające z niepowtarzalnego rozmieszczenia łat. Dla wielu hodowców kolejne lęgi są okazją do obserwowania, jakie nowe kombinacje upierzenia pojawią się u piskląt. Niektórzy traktują to jako swoistą „zabawę hodowlaną”, fotografując rozwój osesków i zestawiając ich wygląd z rodzicami, aby lepiej zrozumieć dziedziczenie wzoru.

W środowisku miłośników drobiu istnieją także konkursy czy wystawy poświęcone wyłącznie lub w dużej mierze łaciatym rasom kaczek. Ancony zajmują w nich ważne miejsce, obok innych plamistych ras. Sędziowie oceniają nie tylko rozkład i kontrast plam, ale również ogólny typ rasowy, kondycję, linię grzbietu, kształt głowy i jakość piór. Dla części hodowców uczestnictwo w takich wydarzeniach jest dodatkową motywacją do doskonalenia stada, a wymiana ptaków między hodowlami sprzyja poszerzaniu puli genowej.

Ciekawostką z punktu widzenia genetyki jest fakt, że łaciate umaszczenie Ancony różni się od klasycznych wzorów znanych z innych ras. Wzór plamienia bywa porównywany do niektórych odmian krów mlecznych czy kóz, choć oczywiście mechanizmy dziedziczenia między gatunkami różnią się. W każdym razie nieregularne plamy działają korzystnie jako kamuflaż – w naturalnym, zarośniętym środowisku trudniej dostrzec tak ubarwioną kaczkę niż całkowicie białą czy jednolicie ciemną. Ma to znaczenie zwłaszcza na terenach, gdzie obecne są drapieżniki lądowe i latające.

W wielu gospodarstwach agroturystycznych Ancony odgrywają rolę „ambasadorów” tradycyjnego rolnictwa. Goście, szczególnie dzieci, chętnie przyglądają się ich zachowaniom na wodzie, sposobowi żerowania i komunikacji. Kaczki te uczą szacunku do zwierząt gospodarskich, pokazując jednocześnie, że produkcja żywności może iść w parze z troską o dobrostan i zachowanie bogactwa ras. W niektórych programach edukacyjnych wykorzystuje się je do pokazów porównawczych z innymi rasami drobiu, aby podkreślić znaczenie różnorodności.

Perspektywy rozwoju rasy Ancona wydają się obiecujące, zwłaszcza w kontekście rosnącego zainteresowania rolnictwem ekologicznym, permakulturą i ogólnie pojętymi metodami zrównoważonej produkcji. Kaczki te dobrze wpisują się w model gospodarstw, które łączą produkcję jaj, mięsa i innych produktów z dbałością o środowisko, a także w systemy, gdzie drób pełni dodatkową funkcję biologicznej ochrony roślin. Ponadto ich atrakcyjny wygląd sprawia, że są coraz częściej wybierane przez osoby zakładające małe, przydomowe hodowle, nastawione zarówno na własną konsumpcję, jak i na walor estetyczny.

Z punktu widzenia ochrony zasobów genetycznych istotne jest wspieranie rejestracji stad, tworzenie ksiąg hodowlanych oraz współpraca między hodowcami z różnych regionów. Wymiana jaj lęgowych i ptaków w obrębie kraju i ponad granicami pomaga zapobiegać zbytniemu zawężeniu bazy genetycznej i wzmacnia populację jako całość. Organizacje zajmujące się ochroną ras rodzimych i tradycyjnych często włączają Anconę do swoich programów, promując jej utrzymanie jako elementu dziedzictwa rolniczego i kulturowego.

Podsumowując znaczenie tej kaczki w dzisiejszym rolnictwie i hodowli amatorskiej, można stwierdzić, że Ancona stanowi interesujące połączenie użytkowości, odporności i walorów dekoracyjnych. Jej obecność w krajobrazie wiejskim i przydomowych hodowlach świadczy o tym, że nawet w dobie intensywnej produkcji masowej znajduje się miejsce dla ras łączących tradycję z nowoczesnymi potrzebami konsumentów i hodowców. W miarę jak rośnie świadomość znaczenia bioróżnorodności, jest duża szansa, że kaczka Ancona będzie coraz częściej gościła na wybiegach gospodarstw rodzinnych, w ogrodach permakulturowych i w kolekcjach hodowców pasjonatów.