Taro, czyli Colocasia esculenta, to jedna z najstarszych roślin okopowych świata, kluczowa dla wyżywienia milionów ludzi w strefie tropikalnej i subtropikalnej. Coraz częściej interesują się nią także rolnicy i konsumenci w Polsce, poszukujący alternatywnych źródeł węglowodanów, niszowych upraw i produktów o wysokiej wartości kulinarnej oraz dietetycznej. Poniżej przedstawiono szczegółową charakterystykę taro, zasady uprawy, znaczenie gospodarcze i możliwości wprowadzania tej rośliny do różnych systemów produkcji rolniczej.
Charakterystyka botaniczna i cechy użytkowe taro
Taro (Colocasia esculenta) należy do rodziny obrazkowatych (Araceae). Jest rośliną wieloletnią, w praktyce rolniczej zazwyczaj uprawianą jako jednoroczna, przede wszystkim dla jadalnych bulw pędowych, potocznie nazywanych „kłączami” lub „bulwami taro”. Cechuje się wysoką produkcją biomasy, atrakcyjnym wyglądem i niezwykle szerokim wachlarzem zastosowań kulinarnych i technologicznych.
Pokrój rośliny i system korzeniowy
Roślina tworzy silnie skrócony pęd podziemny zakończony główną bulwą oraz licznymi mniejszymi bulwami bocznymi. Główna bulwa może osiągać długość 15–30 cm i masę przekraczającą 1–2 kg, w sprzyjających warunkach nawet więcej. Skórka jest najczęściej brązowa, szorstka, z wyraźnymi pierścieniami i oczkami, przypominającymi nieco ziemniaki, ale o wyraźniej koncentrycznej strukturze. Miąższ jest biały, kremowy, czasem fioletowy lub nakrapiany, w zależności od odmiany.
System korzeniowy jest włóknisty, rozbudowany, sięga na głębokość około 30–50 cm. Dzięki temu taro dobrze wykorzystuje wilgoć z gleby i jest dość odporne na krótkotrwałe okresy suszy, choć wymaga stałej dostępności wody do uzyskania wysokich plonów. W uprawie intensywnej roślina wykazuje dużą zdolność regeneracji po przycięciu liści lub uszkodzeniach mechanicznych.
Liście, łodyga i cechy morfologiczne
Charakterystyczną cechą taro są okazałe liście o sercowatym kształcie, osadzone na długich, mięsistych ogonkach. Blaszka liściowa może osiągać 40–90 cm długości i 30–60 cm szerokości. Wysokość całej rośliny sięga zwykle 1–1,5 metra. Liście są intensywnie zielone, błyszczące, czasem z widocznym, jaśniejszym unerwieniem. U niektórych odmian występują antocyjanowe przebarwienia, co zwiększa ich walory ozdobne.
Ogonki liściowe i młode liście są w wielu regionach świata traktowane jako warzywo liściowe. Należą do surowców bogatych w błonnik, witaminy i związki mineralne, lecz podobnie jak bulwy zawierają kryształki szczawianu wapnia, które przed spożyciem wymagają odpowiedniej obróbki kulinarnej.
Kwiatostany i rozmnażanie
Taro wytwarza typowy dla obrazkowatych kwiatostan w postaci kolby otoczonej pochwą (spatha), przypominający nieco kwiaty anturium czy kal. W praktyce rolniczej kwitnienie i zawiązywanie nasion jest mało istotne – większość odmian rozmnaża się wegetatywnie, przez sadzenie części bulw lub całych bulw bocznych. Taki sposób rozmnażania gwarantuje zachowanie cech odmianowych, ale może sprzyjać kumulacji chorób wirusowych i innych patogenów.
Pochodzenie, historia uprawy i znaczenie na świecie
Taro jest jedną z najstarszych roślin rolniczych ludzkości. Szacuje się, że zostało udomowione kilka tysięcy lat temu w Azji Południowo-Wschodniej lub na obszarze dzisiejszej Malezji, Indonezji i Papui-Nowej Gwinei. Z czasem rozprzestrzeniło się na wyspy Pacyfiku, do Indii, Afryki Subsaharyjskiej oraz regionów tropikalnych obu Ameryk.
Znaczenie żywieniowe w tropikach
W wielu krajach taro jest podstawową rośliną okopową, porównywaną pod względem roli do ziemniaka w Europie czy manioku w Ameryce Południowej. Stanowi kluczowe źródło energii (skrobi) dla lokalnych społeczności. W tradycyjnej kuchni wysp Pacyfiku spożywa się je w formie gotowanej, pieczonej, przerabia na puree, ciasta, chipsy, a także fermentowane produkty, które mogą być przechowywane przez dłuższy czas bez chłodzenia.
Taro ma stosunkowo wysoką wartość energetyczną oraz lekkostrawny, drobnoziarnisty skrobiowy miąższ. Uważa się je za roślinę o dużym potencjale w żywieniu osób z delikatnym układem pokarmowym, dzieci, osób starszych czy rekonwalescentów, zwłaszcza w kuchniach Azji i Oceanii.
Znaczenie gospodarcze i ekonomiczne
Najwięksi producenci taro na świecie to m.in. Nigeria, Ghana, Chiny, Kamerun oraz wyspy Pacyfiku, takie jak Samoa czy Fidżi. W regionach tych taro pełni rolę zarówno uprawy samozaopatrzeniowej w gospodarstwach drobnych rolników, jak i surowca na lokalne rynki i do przemysłu spożywczego. Odmiany o lepszej trwałości przechowalniczej mogą być eksportowane na dalsze odległości, zwłaszcza do diaspor azjatyckich i afrykańskich w Europie czy Ameryce Północnej.
W niektórych krajach taro jest również ważnym elementem kultury, obrzędów i lokalnych wierzeń. Na Hawajach tradycyjna potrawa poi (fermentowana pasta z taro) ma znaczenie symboliczne i jest powiązana z mitologią oraz tożsamością narodową. Dzięki temu uprawa taro jest wspierana nie tylko jako działalność rolnicza, ale także jako element ochrony dziedzictwa kulturowego.
Zastosowania przemysłowe i kulinarne
Bulwy taro stanowią surowiec do produkcji mąki skrobiowej, krochmalu, przekąsek, płatków śniadaniowych, a także składnik produktów bezglutenowych. Mąka z taro bywa wykorzystywana w mieszankach piekarskich i cukierniczych, zwłaszcza tam, gdzie konsumenci poszukują alternatywy dla pszenicy. Coraz większe zainteresowanie budzą także chipsy z taro, traktowane jako bardziej egzotyczna wersja chipsów ziemniaczanych.
Liście i ogonki liściowe po odpowiedniej obróbce termicznej spożywa się w formie zup, curry, farszów warzywnych oraz dań jednogarnkowych. W kuchni filipińskiej, indyjskiej czy karaibskiej są to składniki wielu tradycyjnych potraw, często łączone z mlekiem kokosowym, przyprawami korzennymi i innymi warzywami.
Uprawa taro w Polsce i w klimacie umiarkowanym
Klasyczne taro jest rośliną ciepło- i wilgociolubną, najlepiej przystosowaną do klimatu tropikalnego i subtropikalnego. Mimo to w Polsce i innych krajach Europy Środkowej rośnie zainteresowanie uprawą niszowych roślin okopowych, w tym taro, zarówno w warunkach szklarniowych, tunelowych, jak i eksperymentalnie w gruncie w cieplejszych rejonach.
Wymagania klimatyczne i glebowe
Taro wymaga długiego okresu wegetacji – od 7 do 12 miesięcy, w zależności od odmiany i warunków środowiskowych. Optymalna temperatura wzrostu mieści się w granicach 20–30°C. Roślina bardzo źle znosi przymrozki, a nawet temperatury poniżej 10°C mogą znacząco spowolnić jej rozwój. Z tego powodu uprawa polowa w Polsce jest ograniczona do sezonu letniego i wymaga wcześniejszej produkcji rozsady lub przechowywania bulw w ciepłym miejscu do czasu sadzenia.
Pod względem glebowym taro preferuje gleby żyzne, próchniczne, o dobrej pojemności wodnej, ale jednocześnie przepuszczalne. Odczyn gleby powinien być lekko kwaśny do obojętnego (pH 5,5–7,0). W wielu regionach tropikalnych taro uprawia się na glebach okresowo zalewanych, na przykład w systemach przypominających pola ryżowe, jednak w warunkach Polski częściej wybiera się stanowiska dobrze zdrenowane, aby uniknąć gnicia bulw przy niższych temperaturach.
Uprawa w Polsce – możliwości i ograniczenia
Ze względu na klimat, taro nie jest w Polsce uprawiane na skalę towarową. Pojawia się głównie w ogrodach botanicznych, kolekcjach roślin egzotycznych, szklarniach hobbystycznych oraz jako roślina doniczkowa o dużych liściach. Niemniej w cieplejszych rejonach kraju (np. zachodnia i południowo-zachodnia Polska) możliwa jest eksperymentalna uprawa w gruncie, przy założeniu, że sadzenie odbywa się po ustąpieniu przymrozków, a bulwy są wysadzane z dobrze wyrośniętej rozsady.
Najlepsze rezultaty uzyskuje się w tunelach foliowych i szklarniach, gdzie można utrzymać wyższą temperaturę i wilgotność powietrza. W takich warunkach taro osiąga większe rozmiary liści i bulw oraz daje plon bliższy temu, jaki notuje się w klimacie subtropikalnym. Wymaga to jednak dobrej organizacji nawadniania, nawożenia oraz ochrony przed chorobami i szkodnikami.
Technologia uprawy i terminy sadzenia
W warunkach Polski taro zwykle rozmnaża się przez sadzenie fragmentów bulw lub całych małych bulw bocznych, które wcześniej podkiełkowuje się w ciepłym pomieszczeniu. Sadzenie do docelowego podłoża (grunt, tunel) przeprowadza się, gdy temperatura gleby osiąga co najmniej 15°C, a ryzyko przymrozków jest minimalne. Rozstawa wysadzania to zazwyczaj 60–90 cm między rzędami i 40–60 cm w rzędzie, w zależności od siły wzrostu odmiany.
Podczas wegetacji konieczne jest systematyczne nawadnianie. Roślina źle znosi suszę, reaguje na nią zahamowaniem wzrostu i drobnieniem bulw. W tunelach foliowych często stosuje się nawadnianie kropelkowe połączone z fertygacją, co umożliwia precyzyjne dostarczanie składników pokarmowych. Nawożenie powinno być zbilansowane pod kątem azotu, fosforu i potasu, z naciskiem na potas w fazie zawiązywania bulw.
Choroby i szkodniki
Taro może być porażane przez choroby grzybowe, bakteryjne i wirusowe, a także uszkadzane przez nicienie i owady glebowe. W warunkach Polski potencjalnym zagrożeniem są głownie patogeny glebowe powodujące zgnilizny bulw, szczególnie przy nadmiernej wilgotności i niskich temperaturach. Z tego powodu ważne jest stosowanie zdrowego materiału sadzeniowego, prawidłowy płodozmian i unikanie stanowisk po innych roślinach narażonych na zgnilizny korzeni.
Ze szkodników w uprawie tunelowej taro mogą pojawiać się przędziorki, mszyce i ślimaki żerujące na liściach. Uszkodzenia liści zmniejszają powierzchnię asymilacyjną, przez co obniżają plon bulw. Ochrona roślin powinna opierać się na integrowanych metodach, wykorzystujących zarówno bariery mechaniczne, jak i biologiczne oraz – w razie potrzeby – selektywne środki chemiczne.
Rozmieszczenie upraw taro na świecie
Uprawa taro koncentruje się przede wszystkim w strefie tropikalnej i subtropikalnej, lecz roślina ta występuje w bardzo zróżnicowanych systemach rolniczych, od drobnych zagród chłopskich po zmechanizowane plantacje towarowe.
Afryka Subsaharyjska
Afryka jest jednym z głównych regionów uprawy taro. Szczególne znaczenie ma ono w Nigerii, Ghanie, Kamerunie, Wybrzeżu Kości Słoniowej i Demokratycznej Republice Konga. W tym regionie taro często uprawia się w systemach mieszanych, wraz z innymi roślinami okopowymi i warzywami, jako część strategii zapewnienia bezpieczeństwa żywnościowego. Roślina jest cennym elementem diety w okresach niedoborów, ponieważ jej bulwy można przechowywać przez kilka miesięcy w warunkach wiejskich.
Azja i Pacyfik
W Azji taro uprawia się m.in. w Indiach, Chinach, na Filipinach, w Indonezji, Wietnamie, Tajlandii oraz na Sri Lance. W Indiach znane jest pod nazwą arbi lub kachalu, a liście określa się jako patra lub arum leaves. W kuchni indyjskiej jest składnikiem wielu tradycyjnych dań: curry, przekąsek smażonych, potraw duszonych i pieczonych.
Wyspy Pacyfiku, takie jak Fidżi, Samoa, Tonga czy Hawaje, traktują taro jako roślinę o centralnym znaczeniu kulturowym i żywieniowym. W tych regionach rozwinęły się liczne lokalne odmiany, przystosowane do specyficznych warunków glebowo-klimatycznych i preferencji smakowych. Taro uprawia się zarówno w systemach nawadnianych, jak i na glebach suchszych, co pozwala na zróżnicowanie źródeł pożywienia i dywersyfikację produkcji.
Ameryka Łacińska i Karaiby
W krajach takich jak Brazylia, Kolumbia, Kostaryka, Jamajka czy Dominikana taro jest znane pod różnymi lokalnymi nazwami (m.in. dasheen, eddo). Uprawia się je na małych i średnich plantacjach, a bulwy są sprzedawane zarówno na rynkach lokalnych, jak i eksportowane. Roślina konkuruje tam z innymi okopowymi – maniokiem, słodkim ziemniakiem czy jamem – jednak wyróżnia się delikatniejszą konsystencją miąższu oraz specyficznym, neutralnym smakiem, który łatwo łączy się z różnymi przyprawami i dodatkami.
Odmiany taro i zróżnicowanie genetyczne
Taro występuje w ogromnej liczbie lokalnych form i odmian, często słabo opisanych w literaturze naukowej. Różnice obejmują kolor miąższu, barwę skórki, kształt i wielkość bulw, wysokość rośliny, tempo dojrzewania, odporność na szkodniki oraz preferencje glebowe.
Podział na grupy użytkowe
W praktyce często wyróżnia się dwie główne grupy taro:
- odmiany typowo bulwowe – o dużych bulwach głównych i bocznych, przeznaczone głównie do spożycia bulw i przetwórstwa,
- odmiany liściowe – o mniej rozwiniętych bulwach, ale silnym ulistnieniu, wykorzystywane głównie jako warzywo liściowe.
W wielu regionach stosuje się też podział na odmiany „mokrego taro” (uprawiane w warunkach zalewowych) oraz „suchego taro” (uprawiane na glebach niezalewanych). Odmiany zalewowe zwykle dają wyższe plony, ale wymagają bardziej złożonej infrastruktury nawadniającej.
Odmiany o zabarwieniu miąższu
Kolor miąższu bulw taro może być biały, kremowy, żółtawy, różowy, szarofioletowy lub ciemnofioletowy. Odmiany fioletowe zawierają antocyjany, które pełnią rolę naturalnych przeciwutleniaczy. Ze względu na walory wizualne i prozdrowotne, fioletowe taro zyskują popularność w gastronomii i przemyśle spożywczym – wykorzystuje się je m.in. do deserów, lodów, napojów i nadzień cukierniczych.
Odmiany o jasnym miąższu są z kolei cenione w tradycyjnej kuchni, ponieważ po ugotowaniu zachowują jednolitą barwę i delikatną teksturę, łatwą do rozdrobnienia na puree lub ciasto.
Skład chemiczny, wartość odżywcza i właściwości zdrowotne
Taro jest cenione przede wszystkim jako źródło węglowodanów w diecie, ale jego znaczenie wykracza poza dostarczanie energii. Skład chemiczny i struktura skrobi sprawiają, że bulwy mogą być dobrze tolerowane przez osoby z wrażliwym przewodem pokarmowym.
Skrobia i strawność
Bulwy taro zawierają znaczną ilość skrobi (zwykle 20–30% świeżej masy), przy stosunkowo niskiej zawartości tłuszczu. Ziarna skrobi są drobniejsze niż w ziemniakach, co wpływa na ich strawność oraz specyficzną, kremową konsystencję po ugotowaniu. W kuchniach Azji i Oceanii taro jest często rekomendowane dla dzieci i osób z problemami trawiennymi.
Ważnym aspektem jest obecność skrobi opornej, która nie ulega całkowitemu trawieniu w jelicie cienkim i może działać korzystnie na mikrobiotę jelitową. Ilość tej frakcji zależy jednak od sposobu obróbki kulinarnej (gotowanie, pieczenie, chłodzenie).
Białko, błonnik, witaminy i minerały
Taro zawiera niewielką ilość białka (ok. 1–3% świeżej masy), ale jest ono stosunkowo dobrze przyswajalne. Zawartość błonnika pokarmowego jest umiarkowana, co w połączeniu z delikatną strukturą miąższu sprzyja łagodnemu trawieniu.
Bulwy są źródłem potasu, magnezu, fosforu i żelaza w ilościach zależnych od warunków glebowych. Znajdują się w nich także witaminy z grupy B i niewielkie ilości witaminy C. Liście taro są z kolei bogatsze w witaminę C, prowitaminę A oraz wapń, przez co mogą pełnić ważną funkcję w diecie ubogiej w świeże warzywa.
Substancje antyodżywcze i bezpieczeństwo spożycia
Zarówno bulwy, jak i liście taro zawierają kryształki szczawianu wapnia w postaci rafid, które mogą powodować podrażnienia błon śluzowych, drapanie w gardle i nieprzyjemne odczucia podczas spożycia na surowo. Dlatego taro zawsze należy spożywać po obróbce cieplnej – gotowaniu, duszeniu, pieczeniu lub smażeniu. W niektórych kuchniach stosuje się także wstępne moczenie w wodzie z dodatkiem soli lub soku z cytrusów, co dodatkowo redukuje zawartość związków drażniących.
Regularne spożywanie dużych ilości surowego taro nie jest zalecane ze względu na ryzyko podrażnień i potencjalne obciążenie układu moczowego szczawianami. Przy standardowej obróbce kulinarnej roślina uznawana jest jednak za bezpieczną.
Zalety i wady uprawy oraz użytkowania taro
Taro, jak każda roślina rolnicza, ma szereg zalet i ograniczeń, które należy uwzględnić przy planowaniu uprawy w nowych warunkach klimatycznych lub przy wprowadzaniu produktów z taro na rynek spożywczy.
Najważniejsze zalety
- Wysoka wartość energetyczna bulw i dobre wykorzystanie powierzchni uprawnej – szczególnie w systemach wilgotnych, gdzie taro może dawać wysokie plony.
- Uniwersalne zastosowanie kulinarne – bulwy i liście mogą być wykorzystywane w wielu typach potraw, od dań głównych po desery.
- Delikatna, kremowa tekstura miąższu, przydatna w daniach dla dzieci i osób z problemami trawiennymi.
- Możliwość włączenia taro do diety bezglutenowej oraz produktów specjalnego przeznaczenia żywieniowego.
- Dobra adaptacja do różnych systemów uprawy – od pól zalewowych po gleby uplandowe przy odpowiednim nawadnianiu.
- Potencjał jako roślina niszowa i egzotyczna, atrakcyjna dla gastronomii i rynku produktów premium.
Główne wady i ograniczenia
- Wysokie wymagania cieplne i długi okres wegetacji, co ogranicza możliwość uprawy w klimacie umiarkowanym na otwartym polu.
- Konieczność obróbki termicznej ze względu na obecność szczawianu wapnia i związków drażniących w surowym materiale.
- Ryzyko porażenia przez choroby glebowe i szkodniki, zwłaszcza przy monokulturze oraz braku selekcji zdrowego materiału sadzeniowego.
- Relatywnie niska zawartość białka w bulwach, co wymaga uzupełnienia diety innymi źródłami białka roślinnego lub zwierzęcego.
- Słaba odporność na niskie temperatury i przymrozki, co prawie uniemożliwia zimowanie w gruncie w Polsce.
Ciekawe informacje, perspektywy rozwoju i innowacje
Zainteresowanie taro w krajach rozwiniętych rośnie wraz z modą na kuchnię azjatycką i egzotyczne składniki. Widać to zwłaszcza w sektorze gastronomicznym, gdzie taro pojawia się w formie frytek, chipsów, puree, burgerów roślinnych, a także deserów i napojów.
Taro w gastronomii nowoczesnej
Coraz częściej taro wykorzystuje się jako bazę do lodów, musów, ciast i kremów, szczególnie w połączeniu z mlekiem kokosowym, wanilią czy herbatą matcha. Fioletowe odmiany taro nadają potrawom charakterystyczną barwę, co podnosi ich atrakcyjność wizualną. W wielu miastach Europy Zachodniej i Ameryki Północnej napoje mleczne i desery z taro stały się elementem menu kawiarni inspirowanych kuchnią azjatycką.
Badania nad skrobią taro
Skrobia pozyskiwana z bulw taro jest przedmiotem badań w kontekście właściwości funkcjonalnych w przemyśle spożywczym. Jej dobra rozpuszczalność, zdolność do tworzenia żeli i stabilność w różnych zakresach temperatur sprawiają, że może być wykorzystywana jako składnik zagęszczający, stabilizujący i teksturotwórczy. Zainteresowanie budzą także modyfikowane skrobie z taro, o specyficznych właściwościach technologicznych.
Znaczenie w rolnictwie zrównoważonym
W regionach tropikalnych taro stanowi element systemów agroekologicznych. Może być uprawiane w międzyplonach, systemach tarasowych, w połączeniu z roślinami strączkowymi i drzewami owocowymi. Dzięki temu poprawia się wykorzystanie zasobów naturalnych i ogranicza erozję gleb. W niektórych projektach rozwojowych taro jest promowane jako roślina poprawiająca bezpieczeństwo żywnościowe i odporność lokalnych społeczności na zmiany klimatu.
Potencjał uprawy w Europie
W Europie Środkowej i Północnej uprawa taro pozostanie prawdopodobnie niszowa i skoncentrowana w szklarniach, tunelach oraz ogrodach botanicznych. Jednak rosnąca popularność egzotycznych warzyw i owoców może skłonić niektórych producentów do testowania odmian o krótszym okresie wegetacji, bardziej tolerancyjnych na chłód. Taro może stać się interesującą propozycją dla gospodarstw agroturystycznych i ekologicznych, które chcą wyróżnić się unikalną ofertą.
Aspekty kulturowe i symboliczne
Taro pełni także funkcję symbolu w wielu kulturach. Na Hawajach roślina ta postrzegana jest jako święta, łączona z mitem o przodku ludzkości. W tradycji wielu narodów wysp Pacyfiku obecność taro w gospodarstwie domowym jest znakiem dobrobytu i stabilności. Współcześnie takie znaczenie może wspierać ruchy na rzecz zachowania lokalnych odmian, ochrony różnorodności biologicznej oraz tradycyjnych systemów rolniczych.
FAQ – najczęstsze pytania o taro (Colocasia esculenta)
Czy taro można uprawiać w Polsce w ogrodzie?
Taro można uprawiać w Polsce eksperymentalnie, głównie jako roślinę sezonową. Wymaga ciepłego stanowiska, osłoniętego od wiatru, oraz bardzo żyznej, stale wilgotnej gleby. Sadzenie do gruntu przeprowadza się po ustąpieniu przymrozków. Plon bulw będzie niższy niż w tropikach, ale przy ciepłym lecie możliwe jest uzyskanie jadalnych bulw i dekoracyjnych liści.
Czy bulwy taro można jeść na surowo?
Bulwy taro nie powinny być spożywane na surowo, ponieważ zawierają kryształki szczawianu wapnia i inne związki drażniące. Mogą one powodować silne swędzenie, pieczenie w jamie ustnej i gardle. Bezpieczne jest dopiero taro po odpowiedniej obróbce cieplnej – gotowaniu, duszeniu, pieczeniu czy smażeniu. Podobnie liście wymagają dokładnego ugotowania przed spożyciem.
Jak smakuje taro i do czego można je wykorzystać w kuchni?
Taro ma łagodny, lekko orzechowy smak i kremową konsystencję po ugotowaniu. Przypomina delikatną wersję ziemniaka lub batata. Można je gotować, piec, smażyć w formie frytek i chipsów, przygotowywać puree, kluski, ciasta, a nawet desery i kremy. W kuchni azjatyckiej taro często łączy się z mlekiem kokosowym, wanilią, przyprawami korzennymi i sosami curry.
Czy taro jest bezglutenowe i nadaje się dla osób z celiakią?
Bulwy taro są naturalnie bezglutenowe, ponieważ nie zawierają białek glutenowych typowych dla zbóż, takich jak pszenica, żyto czy jęczmień. Mąka z taro może być używana w diecie bezglutenowej jako składnik mieszanek piekarskich i zagęszczacz sosów. Należy jednak zwracać uwagę na ewentualne zanieczyszczenia glutenem podczas przetwarzania w zakładach, gdzie przerabia się również zboża.
Jak przechowywać bulwy taro po zbiorze?
Bulwy taro najlepiej przechowywać w chłodnym, suchym, dobrze wentylowanym miejscu, w temperaturze około 10–15°C. Nie powinno się ich trzymać w lodówce, ponieważ zbyt niska temperatura sprzyja gniciu. Przed składowaniem należy oczyścić bulwy z ziemi, ale nie myć ich wodą. W takich warunkach taro może zachować jakość przez kilka tygodni, a niekiedy dłużej, zależnie od odmiany i stanu zdrowotnego.
