Ameraucana Wheaten to niezwykle interesująca odmiana barwna kury domowej, ceniona zarówno przez hodowców amatorów, jak i doświadczonych miłośników drobiu. Łączy w sobie egzotyczny wygląd, spokojny charakter oraz niecodzienną cechę niebieskozielonych jaj. Pochodzenie tej rasy, jej specyficzna budowa ciała oraz szerokie zastosowanie w przydomowych gospodarstwach sprawiają, że jest jednym z najbardziej poszukiwanych kur w segmencie tzw. kur ozdobno–użytkowych. Ameraucana Wheaten wywodzi się z Ameryki Północnej, ale dziś spotykana jest w wielu krajach świata, także w Europie, gdzie stale zyskuje na popularności jako uniwersalna kura do małych stad.
Pochodzenie rasy, historia i drogi rozprzestrzenienia
Historia Ameraucany, w tym odmiany Wheaten, zaczyna się od importu kur znoszących niebieskie jaja z Ameryki Południowej. Ich przodkiem była chilijska rasa Araucana, znana z braku ogona oraz niezwykłej barwy skorup. Amerykańscy hodowcy, zafascynowani tymi ptakami, rozpoczęli programy krzyżowania, mające na celu uzyskanie kur zachowujących nietypową barwę jaj, ale o bardziej praktycznym, użytkowym charakterze i stabilnym typie budowy.
W toku tych prac selekcyjnych stworzono nową rasę – Ameraucanę. W odróżnieniu od Araucany, Ameraucana posiada normalnie rozwinięty ogon, a także charakterystyczne bokobrody i obfite upierzenie w okolicy policzków, tworzące coś w rodzaju brody. Od samego początku duży nacisk kładziono na to, aby utrwalić kilka stałych odmian barwnych oraz zachować niebieskozieloną barwę jaj, bez przechodzenia w typowo białą czy beżową.
Odmiana Wheaten (pszeniczna) rozwinęła się jako jedna z barw uznanych oficjalnie przez amerykańskie związki hodowlane. Jej nazwa nawiązuje do koloru pszenicy – jasnego rudawobeżowego odcienia, który widoczny jest szczególnie na piórach kur. Samce odmiany Wheaten wybarwiają się w sposób bardziej kontrastowy, z ciemniejszym ogonem i intensywniej zabarwionymi piórami w partii siodełka oraz grzbietu.
W Stanach Zjednoczonych Ameraucana Wheaten zyskała status ptaka rasowego stosunkowo późno, gdyż standard rasy był długo dopracowywany. Dopiero po ustaleniu cech pozwalających odróżnić ją wyraźnie od tzw. „Easter Egger” – mieszańców niosących kolorowe jaja, ale o bardzo zmiennym wyglądzie – Ameraucanę wpisano na listy ras uznanych. W Europie, w tym w Polsce, ptaki te pojawiły się dzięki prywatnym importom jaj wylęgowych oraz niewielkich stad hodowlanych z USA i Kanady.
Początkowo Ameraucanę Wheaten widywano wyłącznie w specjalistycznych hodowlach pasjonatów kur ozdobnych. Z czasem, dzięki zainteresowaniu kurami znoszącymi niecodzienne jaja, trafiła również do mniejszych gospodarstw, a nawet do przydomowych ogrodów. Wzrost popularności „kolorowych jajek” oraz mody na rasy rzadkie sprawił, że dziś jest znacznie łatwiej dostępna niż jeszcze dekadę temu.
Warto zwrócić uwagę, że w wielu krajach, w tym w Polsce, wciąż bywa mylona z mieszańcami niosącymi niebieskie lub zielonkawe jaja. Prawdziwa Ameraucana Wheaten powinna jednak spełniać wyraźne kryteria dotyczące barwy, budowy ciała, typu grzebienia i układu piór. Hodowlane stowarzyszenia i kluby rasy prowadzą dokładne opisy standardu, a na wystawach zwraca się uwagę na każdy szczegół, dzięki czemu odmiana stopniowo się stabilizuje i wyrównuje pod względem typu.
Cechy wyglądu, budowa ciała i użytkowość
Ameraucana Wheaten zaliczana jest do kur średniej wielkości. Koguty osiągają masę około 2,5–3 kg, natomiast kury zazwyczaj mieszczą się w przedziale 2–2,5 kg. Sylwetka jest dobrze zaokrąglona, z szeroką piersią i proporcjonalnie rozwiniętym ogonem, ustawionym pod dość umiarkowanym kątem w stosunku do linii grzbietu. W odróżnieniu od Araucany, brak tutaj cechy bezogonowości – ogon jest ważnym punktem oceny na wystawach, powinien być gęsty oraz prawidłowo uniesiony.
Najbardziej charakterystycznym elementem wyglądu są obfite bokobrody oraz „broda” z piór w rejonie policzków i dolnej części głowy. Tworzą one puszystą ramę wokół twarzy kury, nadając jej lekko okrągły, nieco „puszysty” wyraz. Ten element sprawia, że ptaki Ameraucana są bardzo łatwe do odróżnienia od wielu innych ras, nawet przez osoby mniej doświadczone.
Grzebień ma formę tzw. grzebienia grochowego (pea comb). Jest niski, podzielony na kilka drobnych, równoległych wypukłości. Taki typ grzebienia ma praktyczne znaczenie – jest mniej narażony na odmrożenia w chłodniejszym klimacie. Dzwonki przy głowie są zazwyczaj niewielkie, a u niektórych osobników niemal schowane w piórach, co również ogranicza ryzyko uszkodzeń w okresach zimowych. Skóra jest najczęściej jasna, a nogi najczęściej mają barwę od ciemnoszarej do łupkowej, co jest jedną z cech kontrolowanych w standardzie rasy.
Upierzenie odmiany Wheaten wyróżnia się przyjemną, ciepłą kolorystyką. Kury prezentują jasną, pszeniczną barwę piór na grzbiecie, szyi i tułowiu, często z delikatnymi przejściami w stronę kremowych i lekko rudawych odcieni. Brzuch i dolne partie mogą być jeszcze jaśniejsze, prawie kremowobiałe. Koguty są wyraźnie ciemniejsze i bardziej kontrastowe – pióra na karku i siodełku są złotorude, natomiast ogon i lotki skrzydeł bywają ciemniejsze, wpadające w głęboki brąz lub czerń z zielonym połyskiem.
Istotną, a zarazem najbardziej znaną cechą użytkową Ameraucan jest barwa jaj. Kury tej rasy znoszą jaja o intensywnej, niebieskozielonej lub turkusowej skorupie, czasem z lekkim odcieniem oliwkowym. W przeciwieństwie do wielu mieszańców, u dobrze wyselekcjonowanych osobników barwa ta jest stosunkowo jednolita i utrzymuje się przez większość okresu nieśności, choć intensywność odcienia może lekko spadać wraz z wiekiem kury.
Liczba jaj niesionych przez Ameraucany Wheaten bywa zróżnicowana w zależności od linii hodowlanej, ale standardowo waha się od 160 do 220 jaj rocznie. Nie jest to więc rekordowa kura nieśna, jednak w warunkach przyzagrodowych jej wydajność jest w pełni satysfakcjonująca, zwłaszcza biorąc pod uwagę wartość dekoracyjną jaj. Masa jaj oscyluje wokół 55–60 g, czyli odpowiada klasie średniej lub wyższej średniej.
Budowa kośćca Ameraucan sprawia także, że nadają się one do umiarkowanego wykorzystania mięsnego. Nie są to jednak typowe brojlery, a raczej kury o przeznaczeniu kombinowanym – dobre do produkcji jaj, przydatne na rosół lub pieczeń po zakończeniu pełnego okresu użytkowania. Mięso jest dość delikatne i aromatyczne, choć jego ilość oczywiście ustępuje wyspecjalizowanym rasom mięsnym.
Warto dodać, że jednym z istotnych elementów poprawnej budowy jest prawidłowa postawa oraz proporcje ciała. Niepożądane są nogi zbyt wysokie (nadmiernie przypominające kury typu lekkiego) ani sylwetka zbyt krępa i ciężka, która upodobniałaby Ameraucanę do ras typowo mięsnych. Prawidłowy osobnik ma wyglądać harmonijnie, z elegancką linią grzbietu i ładnie zaznaczonym, lecz nie przesadnym ogonem.
Środowisko, występowanie i warunki utrzymania
Ameraucana Wheaten wywodzi się z Ameryki Północnej, ale bardzo dobrze adaptuje się do zróżnicowanych warunków klimatycznych. Dzięki niskiemu grzebieniowi i niewielkim dzwonkom, ptaki te są względnie odporne na chłód, co umożliwia ich utrzymanie w rejonach o wyraźnej zimie. Jednocześnie dobrze radzą sobie w klimacie umiarkowanym, takim jak w Europie Środkowej, a przy odpowiednio zadaszonych wybiegach i cienistych miejscach znoszą także cieplejsze lato.
W krajach pochodzenia najczęściej spotyka się je w niewielkich hodowlach hobbystycznych, w gospodarstwach rodzinnych oraz w stadach pokazowych. W Europie i w Polsce zadomowiły się przede wszystkim jako kury ozdobno–użytkowe, utrzymywane na wybiegach przydomowych. Ze względu na spokojne usposobienie dobrze sprawdzają się w gospodarstwach edukacyjnych oraz w ogrodach, gdzie mają kontakt z ludźmi, w tym z dziećmi.
Optymalne warunki dla Ameraucan Wheaten obejmują suchy, dobrze wentylowany kurnik, w którym unika się przeciągów, oraz wybieg umożliwiający swobodne grzebanie w ziemi. Rasa ta bardzo ceni możliwość poszukiwania naturalnego pokarmu – owadów, dżdżownic, drobnych nasion i zielonek. Żywienie z wykorzystaniem wybiegu wpływa korzystnie na zdrowie ptaków oraz na wybarwienie jaj i ogólną kondycję.
Podłoże w kurniku może być wyłożone słomą, trocinami lub mieszanymi ściółkami. Warto regularnie dbać o czystość, ponieważ pióra w obrębie brody i bokobrodów mają tendencję do brudzenia się podczas picia i jedzenia. Poidła najlepiej ustawiać na lekkim podwyższeniu, a karmidła tak, by ptaki nie wchodziły do nich nogami. Zachowanie suchej ściółki zmniejsza ryzyko rozwoju chorobotwórczych drobnoustrojów oraz pasożytów zewnętrznych.
Amerykańskie i europejskie doświadczenia hodowców pokazują, że Ameraucany Wheaten nie są szczególnie trudne w utrzymaniu. Dobrze znoszą zmiany temperatury, o ile nie są one zbyt gwałtowne, oraz potrafią korzystać zarówno z większych otwartych wybiegów, jak i z mniejszych, ogrodzonych przestrzeni. Ważne jest jednak zapewnienie im wystarczającej ilości zajęć – ptaki nudzące się w zbyt małej przestrzeni mogą przejawiać zachowania niepożądane, takie jak skubanie piór współtowarzyszy.
W Polsce i innych krajach europejskich Ameraucany Wheaten można spotkać coraz częściej w małych, amatorskich stadach liczących od kilku do kilkunastu sztuk. Nierzadko łączone są z rasami tradycyjnymi, jak zielononóżka kuropatwiana czy leghorn, tworząc mieszane stada o zróżnicowanej kolorystyce i charakterze. Hodowcy podkreślają, że dzięki spokojnemu, ale czujnemu usposobieniu, ptaki te dobrze odnajdują się także w ogrodach położonych na terenach półwiejsko–miejskich, gdzie mogą ostrzegać swoim zachowaniem przed zbliżającym się zagrożeniem, takim jak drapieżnik.
Zaletą Ameraucan Wheaten jest również stosunkowo niewielka hałaśliwość kur – w porównaniu z niektórymi typowo lekkimi rasami, nie są one nadmiernie krzykliwe, choć koguty, jak wszystkie, pieją o odpowiednich porach. W otoczeniu zabudowy jednorodzinnej może to być istotna zaleta, ograniczająca konflikty sąsiedzkie. Przy właściwej opiece i dobrze zorganizowanym kurniku rasa ta może być utrzymywana nawet przez osoby rozpoczynające przygodę z drobiarstwem.
Zachowanie, temperament i przydatność w małych gospodarstwach
Charakter Ameraucany Wheaten jest jednym z powodów, dla których rasa ta stała się tak lubiana wśród hodowców amatorów. Ptaki są na ogół spokojne, łagodne i stosunkowo łatwo się oswajają. Przy regularnym, delikatnym kontakcie z człowiekiem, szybko przyzwyczajają się do obecności opiekuna, akceptują karmienie z ręki i nie wpadają w panikę przy każdej próbie zbliżenia.
W porównaniu z rasami bardzo ruchliwymi, Ameraucany prezentują umiarkowany poziom aktywności. Chętnie korzystają z wybiegu, grzebią w ściółce, wspinają się na niskie elementy otoczenia, ale nie mają silnej tendencji do nieustannego przemieszczania się na duże odległości. Dzięki temu łatwiej utrzymać je w wydzielonej części ogrodu, choć oczywiście potrafią podfrunąć na ogrodzenie, jeśli jest ono bardzo niskie.
W relacjach wewnątrz stada kury tej rasy tworzą typową hierarchię, ale nie są przesadnie agresywne. Koguty, odpowiednio wychowane, potrafią być opiekuńcze wobec kur i reagować na sygnały zagrożenia. Niemniej jak u każdej rasy drobiu, dobrze jest unikać przetrzymywania zbyt wielu samców na małej przestrzeni, ponieważ może to wywoływać walki o dominację.
Ameraucany Wheaten sprawdzają się bardzo dobrze jako kury rodzinne. Ich spokojne usposobienie powoduje, że łatwo zaakceptować ich obecność w przestrzeni ogrodu, a dzieci – pod opieką dorosłych – mogą uczyć się przy nich podstaw opieki nad zwierzętami. Ptaki te, odpowiednio przyzwyczajone, znoszą także obecność innych łagodnych gatunków, np. kaczek czy gęsi, choć zawsze należy mieć na uwadze indywidualne różnice temperamentu.
W małych gospodarstwach Ameraucana Wheaten pełni kilka funkcji jednocześnie. Z jednej strony jest nioską dostarczającą atrakcyjnie wyglądających jaj do domowego użytku czy sprzedaży bezpośredniej. Z drugiej – za sprawą urody i rzadkiego umaszczenia – nadaje ogrodowi walor estetyczny, będąc żywym elementem dekoracji. Trzecią funkcją jest naturalna redukcja owadów i innych drobnych organizmów, co w pewnym stopniu może ograniczać presję szkodników w obrębie posesji.
Wielu hodowców wykorzystuje Ameraucany również w niewielkich programach selekcyjnych, mających na celu utrzymywanie barwy jaj i doskonalenie cech rasy. Ze względu na modę na kolorowe jaja, krzyżowanie Ameraucan z innymi rasami staje się pokusą, ale trzeba pamiętać, że prowadzi to do powstania mieszańców, które tracą część cech wzorcowych. Osoby nastawione na hodowlę czystorasową powinny więc starannie dobierać reproduktorów i unikać niekontrolowanego krzyżowania w obrębie stada.
Przydatność Ameraucany w małych gospodarstwach zależy także od ich zdolności adaptacyjnych. Ptaki te dobrze znoszą sezonowe zmiany pogody, o ile mają dostęp do schronienia przed deszczem, śniegiem i palącym słońcem. Na wybiegu chętnie korzystają z krzewów i niskich drzew jako naturalnych miejsc cienia. W okresie zimowym, przy odpowiedniej izolacji kurnika i zachowaniu suchej ściółki, nie obserwuje się zazwyczaj szczególnych problemów zdrowotnych, pod warunkiem że zapewni się im zbilansowaną, pełnowartościową paszę.
Różnice między Ameraucana Wheaten a innymi rasami niosącymi kolorowe jaja
Jednym z najczęstszych problemów początkujących miłośników tej rasy jest odróżnienie prawdziwej Ameraucany Wheaten od mieszańców, często sprzedawanych jako kury niosące kolorowe jaja. W obrocie pojawiają się ptaki określane mianem „Easter Egger” – są to kury mieszane, w których genetyce występują geny odpowiadające za barwę skorupy, ale nie spełniają one ścisłego standardu żadnej rasy.
Prawdziwa Ameraucana Wheaten musi posiadać określoną budowę ciała, typ grzebienia (pea comb), bokobrody i brodę, a także nogi w odpowiednim kolorze. Barwa upierzenia powinna wpisywać się w opis odmiany pszenicznej, bez silnych odchyleń w kierunku innych wzorów kolorystycznych. Jaja, choć ich odcień może podlegać niewielkim różnicom osobniczym, powinny być utrzymane w zakresie barw od niebieskawej po zielonkawoniebieską.
Araucana, będąca przodkiem Ameraucany, jest rasą bezogonową (w większości linii) lub o ogonie bardzo skróconym. Dodatkowo, u Araucany zamiast brody częściej obserwuje się tzw. pęczki piór przyuszne, wyrastające w okolicy uszu. Ameraucana natomiast posiada pełen ogon i charakterystyczną brodę. Warto dodać, że u Araucany częściej występuje także zielona lub niebieska barwa nóg, natomiast u Ameraucany dominuje odcień szarawy, łupkowy.
Na rynku spotyka się też inne rasy niosące jaja w nietypowych kolorach, takie jak Olive Egger (mieszańce dające oliwkowozielone jaja) czy Cream Legbar, znoszący jaja o barwie niebieskawej. Każda z nich ma odrębny wygląd i charakter. Ameraucana Wheaten wyróżnia się przede wszystkim puszystą brodą, jednolitym ogólnym typem budowy oraz specyficzną, pszeniczną barwą upierzenia. Dla hodowcy nastawionego na utrzymywanie ras w czystości genetycznej ma to kluczowe znaczenie, gdyż pozwala na zachowanie spójności cech w kolejnych pokoleniach.
Świadome odróżnianie Ameraucany od innych ras i mieszańców jest ważne nie tylko z punktu widzenia estetyki, ale i uczciwości handlowej. Osoby kupujące „prawdziwe” Ameraucany oczekują określonego zestawu cech, a ich brak może być powodem rozczarowania. Dlatego powstają kluby rasy, fora dyskusyjne i grupy hodowców, które wymieniają się wiedzą oraz materiałem lęgowym z zaufanych źródeł, aby utrzymać rasę w możliwie najlepszej kondycji.
Zdrowotność, żywienie i rozmnażanie
Ameraucana Wheaten przy prawidłowej pielęgnacji uznawana jest za rasę stosunkowo odporną i długowieczną. Wymaga jednak, jak każde zwierzę gospodarskie, systematycznej troski o zdrowie – od odpowiedniej diety, przez profilaktykę, po właściwą higienę otoczenia. Jednym z kluczowych elementów jest zbilansowane żywienie, bogate w białko, wapń i niezbędne mikroelementy.
Dorosłe kury najlepiej karmić pełnowartościową mieszanką paszową dla niosek, uzupełnianą zbożami (pszenica, jęczmień, kukurydza), warzywami korzeniowymi i zielonką. Dostęp do świeżej wody jest absolutnie niezbędny – poidła powinny być regularnie czyszczone, aby zapobiegać namnażaniu się bakterii. W okresie intensywnej nieśności szczególne znaczenie ma dostarczenie odpowiedniej ilości wapnia, w formie np. skorupek jaj, kredy pastewnej czy specjalnych mieszanek mineralnych.
Pisklęta i młodzież wymagają pasz o wyższej zawartości białka oraz częstszych, ale mniejszych dawek żywieniowych. Istotne jest też zapewnienie im ciepła w pierwszych tygodniach życia, czy to poprzez sztuczne odchowalniki, czy opiekę doświadczonych kwok (jeśli takie zachowania występują w stadzie). Ameraucany nie należą do ras o wybitnie silnym instynkcie kwoczenia, ale sporadycznie mogą wykazywać chęć wysiadywania jaj.
Rozmnażanie Ameraucany Wheaten wymaga przemyślanego doboru par rodzicielskich. Z racji tego, że jest to rasa względnie młoda, a jednocześnie wciąż stosunkowo rzadka, dbanie o różnorodność genetyczną ma szczególne znaczenie. Nadmierne rozmnażanie w bliskim pokrewieństwie może prowadzić do obniżenia nieśności, zwiększonej podatności na choroby oraz nasilenia wad budowy. Hodowcy często wymieniają się jajami lęgowymi lub kogutami między różnymi stadami, aby zapobiegać inbredowi.
Pod względem zdrowotnym Ameraucany mogą borykać się z podobnymi problemami jak inne rasy kur: pasożytami wewnętrznymi i zewnętrznymi, chorobami wirusowymi oraz bakteryjnymi. Profilaktyka obejmuje dbałość o czystość kurnika, regularne odrobaczanie (w razie potrzeby, po konsultacji z lekarzem weterynarii) oraz obserwację kondycji ptaków. Istotne jest także stosowanie kwarantanny przy wprowadzaniu nowych osobników do stada – ogranicza to ryzyko wniesienia chorób z zewnątrz.
W dobrze prowadzonych hodowlach Ameraucany Wheaten dożywają kilku, a nawet kilkunastu lat, choć szczyt ich nieśności przypada zazwyczaj na pierwsze 2–3 lata życia. Po tym okresie skuteczność niesienia stopniowo spada, ale ptaki nadal mogą pełnić funkcję ozdobną, a także odgrywać rolę „strażników” terenu, alarmując swoim zachowaniem przed niepokojącymi bodźcami w otoczeniu.
Rola Ameraucana Wheaten we współczesnej hodowli i kulturze
Ameraucana Wheaten, choć wciąż zaliczana do ras stosunkowo młodych, zajęła już swoje miejsce w kulturze kulinarnej oraz amatorskiej hodowli drobiu. Barwne, niebieskozielone jaja stały się rozpoznawalnym elementem ofert lokalnych gospodarstw ekologicznych, sklepików ze zdrową żywnością oraz targów produktów regionalnych. Dla wielu osób zakup takich jaj stanowi nie tylko przejaw troski o jakość żywności, ale również swoistą przygodę estetyczną – kontrast pomiędzy klasycznymi jajami brązowymi a turkusowymi budzi zainteresowanie i skłania do rozmów o pochodzeniu produktu.
W środowisku hobbystycznych hodowców drobiu Ameraucany Wheaten pełnią rolę swego rodzaju „ambasadora” ras rzadkich. Dzięki efektownemu wyglądowi i łatwo rozpoznawalnej barwie jaj, przyciągają uwagę osób, które dotychczas miały styczność wyłącznie z kurami typowo towarowymi. Zainteresowanie jedną rasą często prowadzi do zgłębiania wiedzy o innych, co sprzyja ochronie różnorodności genetycznej drobiu i zwiększa świadomość na temat znaczenia ras tradycyjnych i amatorskich.
Wystawy drobiu rasowego, organizowane zarówno w Ameryce Północnej, jak i w wielu krajach europejskich, obejmują coraz częściej klasy przeznaczone dla Ameraucany w poszczególnych odmianach barwnych. Odmiana Wheaten zwraca uwagę harmonijną kolorystyką oraz łatwością odróżnienia płci już po pewnym czasie od wyklucia – kogutki i kurki różnią się wybarwieniem, co dla hodowcy może stanowić ułatwienie przy planowaniu przyszłego stada.
Poza wymiarem praktycznym, Ameraucany Wheaten przyczyniają się do tworzenia pozytywnego wizerunku drobiarstwa jako zajęcia łączącego tradycję z nowoczesnością. W dobie rosnącej świadomości konsumenckiej i zwrotu ku produktom lokalnym, rasa ta idealnie wpisuje się w trend powrotu do małych, różnorodnych stad przydomowych. Z jednej strony oferuje konkretną korzyść w postaci jaj, z drugiej – budzi zainteresowanie gości, znajomych i klientów, stając się tematem rozmów o pochodzeniu żywności oraz sposobach jej wytwarzania.
Nie bez znaczenia pozostaje także aspekt edukacyjny. Ameraucany Wheaten często pojawiają się w gospodarstwach agroturystycznych, gdzie dzieci i dorośli mogą obserwować różne rasy kur, ucząc się podstaw biologii, genetyki barw upierzenia oraz różnic w budowie ciała. Kolorowe jaja stanowią wdzięczny pretekst do opowieści o dziedziczeniu cech, historii udomowienia kur i roli, jaką te ptaki odgrywały w życiu człowieka na przestrzeni wieków.
Współcześnie Ameraucana Wheaten można uznać za jedną z ciekawszych propozycji dla osób chcących połączyć praktyczną stronę hodowli z zamiłowaniem do estetyki i rzadkich ras. Jej rozwijająca się popularność pozwala przypuszczać, że w nadchodzących latach spotykać się będzie z nią coraz częściej, zarówno w prywatnych ogrodach, jak i na profesjonalnych wystawach drobiu. Dzięki połączeniu użytkowości, odporności i oryginalnego wyglądu, rasa ta ma szansę na trwałe zapisać się w krajobrazie współczesnego drobiarstwa amatorskiego.
