Uprawa aronii – czy nadal opłaca się zakładać plantację?

Uprawa aronii w Polsce przechodzi wyraźną transformację: z masowych nasadzeń nastawionych na surowiec dla przetwórstwa w kierunku bardziej zróżnicowanych, wyspecjalizowanych plantacji, często powiązanych z przetwórstwem na poziomie gospodarstwa i sprzedażą bezpośrednią. Zmieniają się ceny skupu, wymagania odbiorców, a także oczekiwania konsumentów, którzy coraz chętniej sięgają po produkty prozdrowotne. Dlatego przed założeniem nowej plantacji trzeba dokładnie przeanalizować opłacalność produkcji, potencjał zbytu oraz możliwości technologiczne i organizacyjne gospodarstwa.

Rynek aronii w Polsce i na świecie – skąd biorą się wątpliwości o opłacalność?

Aronia uchodzi za jedną z najbardziej prozdrowotnych roślin jagodowych. Zawiera duże ilości antocyjanów, polifenoli, witamin i składników mineralnych, a jej przetwory – soki, koncentraty, liofilizaty – są cenione w dietetyce oraz fitoterapii. Mimo to rolnicy coraz częściej pytają, czy zakładanie nowych plantacji jest jeszcze ekonomicznie uzasadnione. Źródłem tych wątpliwości są przede wszystkim silne wahania cen skupu oraz duża podaż surowca z istniejących nasadzeń.

W ostatnich latach w Polsce obserwowano nadprodukcję aronii w segmencie surowca kierowanego do przemysłu sokowniczego. Wysoko wydajne, wielohektarowe plantacje w połączeniu z ograniczonym popytem na koncentrat aroniowy doprowadziły do spadku cen skupu, momentami do poziomów zbliżonych do kosztów zbioru. Dla plantatorów nastawionych wyłącznie na sprzedaż owoców do przetwórni oznaczało to spadek rentowności, a w skrajnych przypadkach – konieczność likwidacji nasadzeń.

Jednocześnie na rynkach międzynarodowych utrzymuje się rosnące zainteresowanie produktami o wysokiej zawartości antyoksydantów, żywnością funkcjonalną i suplementami diety opartymi na naturalnych ekstraktach. Aronia doskonale wpisuje się w ten trend, ale wymaga zmiany modelu biznesowego – odejścia od prostego modelu „sprzedajemy owoce do skupu” w stronę bardziej złożonych łańcuchów wartości, obejmujących m.in.:

• przetwórstwo w gospodarstwie (soki NFC, musy, dżemy, proszki, susz),
• sprzedaż bezpośrednią i krótkie łańcuchy dostaw,
• współpracę z producentami suplementów,
• markę lokalną i produkt regionalny.

Z punktu widzenia opłacalności nie wystarczy więc ocenić samego potencjału plonowania krzewów. Kluczowe staje się połączenie produkcji z marketingiem, logistyką oraz znajomością oczekiwań finalnego konsumenta, który za wysokiej jakości produkt funkcjonalny jest w stanie zapłacić wielokrotnie więcej niż wynosi cena surowca w skupie.

Ekonomika uprawy aronii – koszty, plonowanie i scenariusze biznesowe

Opłacalność plantacji aronii zależy od trzech głównych czynników: poziomu nakładów inwestycyjnych (założenie plantacji), kosztów bieżących (pielęgnacja, zbiór, logistyka) oraz uzyskiwanej ceny za kilogram owoców czy za jednostkę produktu przetworzonego. Ogromne znaczenie ma też skala produkcji i stopień mechanizacji, które decydują o kosztach pracy.

1. Nakłady początkowe i okres wejścia w pełne owocowanie

Założenie plantacji aronii wymaga przede wszystkim zakupu materiału szkółkarskiego, przygotowania gleby, wykonania nasadzeń oraz ewentualnego ogrodzenia i systemu nawadniania. W przeliczeniu na 1 ha główne koszty to:

• rozstawa 3,0–3,5 m między rzędami i 0,5–1,0 m w rzędzie (ok. 2,8–6,5 tys. krzewów/ha),
• koszt sadzonki certyfikowanej – zależnie od odmiany i ilości, zwykle kilkanaście zł za sztukę w małych partiach, mniej przy dużych zamówieniach,
• przygotowanie gleby (orka, uprawki, nawożenie przedsiewne, ewentualne wapnowanie),
• robocizna związana z sadzeniem i wczesną pielęgnacją.

Aronia wchodzi w towarowe owocowanie zwykle w 3.–4. roku po posadzeniu, a pełnię plonowania osiąga między 5. a 7. rokiem. Oznacza to, że zwrot z inwestycji nie pojawia się natychmiast – plantator musi uwzględnić okres kilku lat z relatywnie niskimi przychodami przy wciąż ponoszonych kosztach utrzymania plantacji.

Plony dojrzałych plantacji, przy prawidłowej agrotechnice, mogą osiągać 10–15 t/ha, a w bardzo dobrych warunkach nawet więcej. Jednak to czy taki plon będzie ekonomicznie korzystny, zależy bezpośrednio od modelu sprzedaży i ceny uzyskanej za owoce lub przetwór.

2. Koszty stałe i zmienne w trakcie prowadzenia plantacji

Do podstawowych kosztów rocznych należą:

• nawożenie mineralne i/lub organiczne,
• zabiegi ochrony roślin (choć aronia jest stosunkowo odporna, wymaga kontroli),
• cięcie krzewów, koszenie międzyrzędzi, pielęgnacja,
• zbiór – ręczny lub mechaniczny,
• transport owoców do punktu skupu lub zakładu przetwórczego,
• energia, woda, serwis maszyn, amortyzacja sprzętu.

Wyjątkowo istotny jest koszt zbioru. Przy zbiorze ręcznym koszty pracy mogą pochłonąć znaczną część potencjalnego zysku, szczególnie przy niskich cenach skupu. Dlatego plantacje nastawione na sprzedaż do przemysłu zwykle inwestują w mechanizację zbioru (kombajny jagodowe lub specjalistyczne przystawki), co pozwala znacząco obniżyć koszt jednostkowy, ale wymaga dużej skali (kilka, a najlepiej kilkanaście hektarów).

3. Cena skupu a model sprzedaży – surowiec czy produkt finalny?

W gospodarstwach sprzedających owoce wyłącznie do skupu dochód zależy praktycznie tylko od plonu i ceny za kilogram. Wahania cen bywają drastyczne: lata z dużą podażą i słabym eksportem oznaczają spadek cen, co łatwo niweluje zysk uzyskany w sezonach lepszych. Taki model produkcji jest bardzo podatny na ryzyko rynkowe i niewielu plantatorów może na nim długofalowo budować stabilny dochód.

Znacznie atrakcyjniejszy finansowo okazuje się model polegający na przetwórstwie wewnątrz gospodarstwa. Z 1 kg aronii można uzyskać m.in.:

• ok. 0,6–0,7 l soku NFC,
• suszone owoce,
• liofilizowane w formie proszku,
• ekstrakty o wysokiej zawartości antocyjanów.

Produkty te osiągają znacznie wyższe ceny jednostkowe. Nawet po uwzględnieniu kosztów przetwórstwa, opakowań, logistyki i marketingu marża na kilogram surowca może być kilkukrotnie większa niż w przypadku sprzedaży do skupu. Oczywiście wymaga to zupełnie innych kompetencji – technologiczno-handlowych – i najczęściej inwestycji w małe przetwórnie, linie do tłoczenia soków, suszarnie czy urządzenia do liofilizacji.

4. Scenariusze biznesowe – dla kogo aronia może być nadal opłacalna?

Analizując opłacalność zakładania nowej plantacji, warto wyróżnić kilka typowych modeli:

• Plantacja wielkoobszarowa z pełną mechanizacją, sprzedaż do przemysłu – wysoka skala pozwala obniżyć jednostkowe koszty zbioru i podstawowych zabiegów, ale dochód jest silnie uzależniony od wahań cen skupu. Opłacalność możliwa głównie przy dobrym dostępie do rynków zbytu, kontraktacji oraz umiarkowanych kosztach pracy.
• Plantacja średniej wielkości z częściowym przetwórstwem – część surowca jest sprzedawana w skupie, a część przerabiana na produkty własne (soki, dżemy, syropy). Model elastyczny, pozwalający reagować na zmiany cen skupu; bardziej odporny na wahania rynku, ale wymagający dobrej organizacji sprzedaży.
• Mała plantacja powiązana z gospodarstwem agroturystycznym lub marką lokalną – nacisk na wartość dodaną: produkt regionalny, ekologiczny, premium. Mniejsza skala plonów, ale wyższe ceny za produkt finalny. Dla tego modelu istotny jest dostęp do klientów detalicznych i umiejętność budowania marki.
• Plantacja ekologiczna – przy odpowiedniej certyfikacji i zbycie do przetwórstwa bio lub sprzedaży detalicznej, możliwe są wyższe ceny niż w produkcji konwencjonalnej. Aronia ze względu na naturalną odporność dość dobrze nadaje się do systemu ekologicznego, jednak również tu występuje konkurencja i konieczność aktywnego poszukiwania rynków zbytu.

Warto podkreślić, że opłacalność nowych nasadzeń w segmencie masowego surowca jest obecnie ograniczona. Zdecydowanie korzystniej wypadają projekty integrujące produkcję, przetwórstwo i sprzedaż, zwłaszcza z wykorzystaniem przewagi jakościowej (ekologia, lokalność, brak dodatku cukru i konserwantów, wysoka zawartość antyoksydantów).

Agrotechnika i zarządzanie plantacją – jak obniżyć koszty i zwiększyć jakość plonu?

Z ekonomicznego punktu widzenia im wyższa jakość i powtarzalność plonu przy możliwie niskich kosztach, tym większe szanse na opłacalność uprawy. W aronii duże znaczenie ma dobór stanowiska i odmiany, właściwe nawożenie, odpowiednia technologia cięcia oraz organizacja zbioru.

1. Stanowisko, gleba i przygotowanie pola

Aronia znosi różne typy gleb, jednak najlepsze wyniki osiąga na glebach żyznych, o uregulowanych stosunkach wodnych, przepuszczalnych, ale nie przesychających nadmiernie w okresie letnim. Kluczowe znaczenie ma pH – w granicach 5,5–6,5. Na glebach zbyt kwaśnych konieczne jest wapnowanie, najlepiej wykonane na rok przed założeniem plantacji, aby odczyn mógł się ustabilizować.

Przed sadzeniem warto przeprowadzić analizę chemiczną gleby i dostosować dawki nawozów fosforowo-potasowych oraz ewentualnie magnezowych do faktycznych potrzeb. Dobrze zaplanowane nawożenie przedsiewne ogranicza późniejsze koszty korekt i poprawia start młodych krzewów. W uprawach o wyższym standardzie stosuje się również nawozy organiczne – obornik, kompost, nawozy zielone – co poprawia strukturę gleby i zdolność do zatrzymywania wody.

2. Dobór odmian i materiału szkółkarskiego

W Polsce największe znaczenie ma aronia czarnoowocowa uprawiana w formie kilku krajowych i zagranicznych klonów. Kluczowe jest korzystanie z materiału szkółkarskiego wolnego od chorób, z wiarygodnego źródła, o dobrze rozwiniętym systemie korzeniowym. Błędy na tym etapie przekładają się na niższe plonowanie przez cały okres użytkowania plantacji.

Warto rozważyć odmiany lub klony o nieco zmodyfikowanym terminie dojrzewania, zwiększonej zawartości barwników czy lepszej przydatności do zbioru mechanicznego. Dla produkcji ekologicznej istotna będzie również naturalna odporność na choroby i szkodniki, co zmniejsza zapotrzebowanie na zabiegi ochronne.

3. Cięcie, formowanie i odmładzanie krzewów

Prawidłowa technologia cięcia ma ogromny wpływ na równomierność dojrzewania owoców, ich wielkość oraz możliwości mechanicznego zbioru. Po posadzeniu wykonuje się cięcie w celu wytworzenia silnych pędów szkieletowych. W kolejnych latach usuwa się pędy najsłabsze, połamane, nadmiernie zagęszczające krzew oraz sukcesywnie odmładza się rośliny poprzez wycinanie najstarszych pędów i pobudzanie krzewu do tworzenia nowych przyrostów.

Zaniedbanie cięcia skutkuje nadmiernym zagęszczeniem łanu, pogorszeniem dostępu światła do wnętrza krzewów i obniżeniem jakości owoców. Dla gospodarstw nastawionych na zbiór kombajnowy jednolitość pokroju roślin i równomierność wysokości pędów ma również znaczenie mechaniczne – wpływa na wydajność i jakość zbioru.

4. Nawożenie i nawadnianie – inwestycja w jakość

Aronia nie należy do gatunków wyjątkowo wymagających pokarmowo, jednak w intensywnej uprawie jagodowej konieczne jest racjonalne nawożenie azotem, fosforem, potasem i mikroelementami. Zbyt wysokie dawki azotu mogą powodować nadmierny wzrost wegetatywny kosztem owocowania, dlatego dawki powinny być dostosowane do wieku krzewów, żyzności gleby i spodziewanych plonów.

System nawadniania kropelkowego, choć stanowi wydatek inwestycyjny, umożliwia precyzyjne dostarczanie wody i, w razie potrzeby, fertygację (podawanie składników pokarmowych razem z wodą). W okresach suszy stabilne nawadnianie przekłada się na wyższy plon, lepszą masę jagód oraz wyższą zawartość soku, co jest szczególnie istotne przy produkcji dla przemysłu przetwórczego.

5. Ochrona roślin – wykorzystanie naturalnej odporności aronii

Jednym z istotnych atutów aronii jest stosunkowo duża odporność na choroby i szkodniki w porównaniu z innymi krzewami owocowymi. Nie oznacza to jednak, że ochrona jest zbędna. Na plantacjach mogą pojawiać się m.in. choroby grzybowe oraz szkodniki żerujące na liściach i owocach. Regularny monitoring plantacji, dbałość o przewiewność łanu (cięcie), właściwe nawożenie i usuwanie porażonych części roślin pozwalają często ograniczyć liczbę zabiegów chemicznych.

W uprawie ekologicznej wykorzystuje się głównie metody profilaktyczne, biologiczne i mechaniczne, a także dopuszczone preparaty pochodzenia naturalnego. To wymaga większego nakładu pracy obserwacyjnej, ale pozwala osiągnąć wysoką wartość marketingową: ekologiczne owoce aronii są lepiej postrzegane przez rynek suplementów oraz segment zdrowej żywności.

6. Organizacja zbioru – klucz do opłacalności

Zbiór to najdroższy etap w całym cyklu produkcyjnym. W małych gospodarstwach możliwy jest zbiór ręczny – szczególnie gdy duża część owoców ma być sprzedawana jako deserowe lub kierowana do przetwórstwa własnego na produkty premium. Pozwala to dokładnie selekcjonować owoce, ale wymaga dobrej organizacji pracy sezonowej.

W większych plantacjach dominują rozwiązania mechaniczne: kombajny jagodowe lub przystawki montowane na ciągniku. Warunkiem ich efektywnego wykorzystania jest odpowiednia konstrukcja krzewów (regularne cięcie) i równe rzędy. Inwestycja w kombajn jest uzasadniona ekonomicznie przy dużej powierzchni własnej lub przy współpracy kilku plantatorów wspólnie użytkujących sprzęt.

Dywersyfikacja dochodów i nowe kierunki wykorzystania aronii

Sama sprzedaż owoców surowych, zwłaszcza do przemysłu koncentratów, jest dziś rzadko kiedy wystarczająco rentowna, aby uzasadniać zakładanie nowych plantacji. Kluczem do opłacalności staje się dywersyfikacja – zarówno pod względem formy produktu, jak i kanałów sprzedaży. Aronia, dzięki swojemu składowi i właściwościom prozdrowotnym, daje tu wyjątkowo wiele możliwości.

1. Przetwórstwo w gospodarstwie – od soku NFC po liofilizaty

Najprostszą formą przetworzenia aronii jest tłoczenie soku NFC (nie z koncentratu). Z jednej strony wymaga to inwestycji w linię technologiczną i spełnienia wymogów sanitarnych, z drugiej – umożliwia wprowadzenie na rynek produktu o wyższej wartości dodanej. Sok można sprzedawać w butelkach szklanych, kartonach typu bag-in-box czy mniejszych porcjach 100–250 ml, skierowanych do świadomych konsumentów dbających o dietę.

Inne możliwe produkty to:

• syropy aroniowe (często z dodatkiem innych soków),
• dżemy, konfitury, musy owocowe,
• owoce suszone do mieszanek bakaliowych i herbat owocowych,
• liofilizowane owoce lub proszek aroniowy jako dodatek do smoothie, jogurtów, deserów,
• ekstrakty standaryzowane na zawartość polifenoli dla przemysłu suplementów.

Im bardziej zaawansowany technologicznie produkt, tym potencjalnie wyższa marża, ale też większe wymagania co do jakości surowca, stabilności dostaw i profesjonalizacji procesu produkcyjnego. Dobrze zaplanowana współpraca z zakładami przetwórczymi lub firmami kontraktującymi ekstrakty może zapewnić stabilne, wieloletnie odbiory.

2. Sprzedaż bezpośrednia i krótkie łańcuchy dostaw

Coraz większą rolę w budowaniu opłacalności uprawy aronii odgrywa sprzedaż bezpośrednia: na targach, jarmarkach, w sklepach ze zdrową żywnością, a także poprzez sklep internetowy gospodarstwa. Klient końcowy chętniej akceptuje wyższą cenę za produkt lokalny, naturalny, o udokumentowanym pochodzeniu, co pozwala plantatorowi uzyskać marżę niemożliwą do osiągnięcia przy sprzedaży surowca.

W sprzedaży bezpośredniej kluczowe znaczenie ma:

• spójna marka gospodarstwa i produktów (nazwa, etykieta, identyfikacja wizualna),
• przejrzysta komunikacja wartości: właściwości zdrowotne aronii, sposób uprawy, brak sztucznych dodatków,
• aktywność w mediach społecznościowych i budowanie społeczności wokół marki,
• udział w inicjatywach lokalnych (festiwale, targi produktów regionalnych).

Dobrze zaprojektowany system sprzedaży bezpośredniej pozwala sprzedać mniejszy wolumen produktów po znacznie wyższej cenie, co jest szczególnie ważne dla mniejszych plantacji, które nie mogą konkurować skalą z dużymi gospodarstwami towarowymi.

3. Agroturystyka, edukacja i oferta doświadczeń

Ciekawym kierunkiem jest łączenie uprawy aronii z agroturystyką i edukacją. Plantacja może stać się miejscem warsztatów zdrowego odżywiania, degustacji soków i przetworów, a także wydarzeń sezonowych, takich jak „samozbiory” czy spacery po plantacji połączone z opowieścią o właściwościach tej rośliny.

Przychody z usług turystycznych, warsztatów, degustacji czy sprzedaży produktów na miejscu mogą w wielu gospodarstwach przewyższyć zysk z samej sprzedaży owoców. Aronia, ze względu na swój prozdrowotny wizerunek, dobrze wpisuje się w ofertę „wellness” – pobyty regeneracyjne, turnusy dla osób dbających o dietę, programy detoksykacyjne.

4. Współpraca z branżą zdrowia i beauty

Antocyjany i polifenole aronii są wykorzystywane nie tylko w suplementach diety, ale także w branży kosmetycznej. Ekstrakty aroniowe mogą być dodatkiem do kremów, maseczek, preparatów anti-aging. Dla plantatora oznacza to możliwość nawiązania współpracy z firmami kosmetycznymi, laboratoriami R&D czy producentami nutrikosmetyków.

Współpraca tego typu wymaga stabilnej jakości surowca i dostosowania się do specyficznych wymogów (np. co do sposobu zbioru, przechowywania, standaryzacji ekstraktu), ale umożliwia uzyskanie wyższych cen i długoletnich kontraktów. W tym segmencie szczególnie cenione są uprawy ekologiczne i zrównoważone, co może być dodatkowym argumentem w budowaniu wizerunku gospodarstwa.

5. Aronia w systemach agroekologicznych i pasach bioróżnorodności

Oprócz typowo towarowej produkcji owoców aronia może pełnić rolę rośliny użytkowej w pasach ochronnych, zadrzewieniach śródpolnych czy systemach agroforestry. Jej krzewy stanowią schronienie dla owadów pożytecznych i ptaków, a owoce są cennym pokarmem dla dzikiej fauny. Dla gospodarstw zainteresowanych rolnictwem regeneratywnym czy agroekologią może to być dodatkowy element budowania zrównoważonej struktury przestrzennej.

Choć tego typu nasadzenia nie zawsze generują duży dochód bezpośredni, mogą poprawiać mikroklimat pola, zmniejszać erozję wietrzną i wodną oraz zwiększać ogólną bioróżnorodność, co pośrednio wpływa na stabilność całego systemu produkcyjnego. W połączeniu z możliwym wsparciem w ramach programów rolno-środowiskowych może to być ciekawy komponent długofalowej strategii gospodarstwa.

Najważniejsze wnioski praktyczne dla planujących nową plantację aronii

Decyzja o założeniu plantacji aronii nie powinna opierać się wyłącznie na obserwacji aktualnej ceny skupu. To uprawa o dużym potencjale, ale wymagająca znacznie bardziej świadomego podejścia marketingowego i technologicznego niż kilkanaście lat temu.

• Opłacalność masowej produkcji surowca bez przetwórstwa jest ograniczona i obarczona wysokim ryzykiem cenowym.
• Największą szansę na stabilny dochód mają gospodarstwa, które połączą produkcję z przetwórstwem, sprzedażą bezpośrednią i budowaniem marki.
• Inwestycja w jakość (analiza gleby, dobry materiał szkółkarski, właściwe nawożenie, cięcie, nawadnianie) zwiększa możliwości wejścia w segment produktów premium.
• Systemy ekologiczne i agroekologiczne mogą generować dodatkową wartość rynkową, szczególnie w połączeniu z rynkiem suplementów, żywności funkcjonalnej i kosmetyków naturalnych.
• Dywersyfikacja kanałów sprzedaży – od skupu, przez sklepy specjalistyczne, po sprzedaż online – zmniejsza podatność gospodarstwa na wahania cen skupu.

Ostatecznie odpowiedź na pytanie, czy uprawa aronii nadal się opłaca, brzmi: tak, ale nie w każdym modelu. Dla rolnika traktującego plantację wyłącznie jako źródło surowca do skupu ryzyko jest wysokie. Dla producenta, który włączy w swój model działalności elementy przetwórstwa, marketingu bezpośredniego i budowy marki, aronia pozostaje wartościową rośliną o dużym potencjale rozwoju.

FAQ – najczęściej zadawane pytania o opłacalność uprawy aronii

Czy przy obecnych cenach skupu warto zakładać towarową plantację aronii?

Zakładanie dużej, typowo towarowej plantacji nastawionej tylko na sprzedaż do skupu jest obarczone wysokim ryzykiem ekonomicznym. Ceny surowca są zmienne i często niskie, co może nie pokryć kosztów zbioru i pielęgnacji. Jeżeli nie planujesz przetwórstwa lub sprzedaży bezpośredniej, dokładnie policz koszty i załóż konserwatywne scenariusze cenowe. W większości przypadków większy sens mają plantacje powiązane z własnym przetwórstwem i marką.

Ile trzeba zainwestować, aby rozpocząć uprawę aronii na 1 ha?

Wysokość inwestycji zależy od gęstości nasadzeń, rodzaju materiału szkółkarskiego, przygotowania gleby i zastosowanej infrastruktury. Przyjmując zakup kilku tysięcy sadzonek, przygotowanie pola, ewentualne ogrodzenie i podstawowe wyposażenie, trzeba liczyć się z wydatkiem rzędu kilkudziesięciu tysięcy złotych na hektar. Jeśli planujesz od razu nawadnianie kropelkowe, koszty wzrosną, ale poprawisz stabilność plonowania i jakość owoców.

Po ilu latach od posadzenia można oczekiwać pełnego plonu i zwrotu inwestycji?

Aronia zaczyna dawać zadowalające plony towarowe zwykle w 3.–4. roku po posadzeniu, a pełnię plonowania osiąga między 5. a 7. rokiem. Zwrot inwestycji zależy od modelu sprzedaży. W wariancie sprzedaży do skupu może to potrwać dłużej, szczególnie przy niskich cenach. W modelu z własnym przetwórstwem i sprzedażą produktów o wysokiej wartości dodanej zwrot jest często szybszy, ale wymaga jednoczesnej inwestycji w technologię i marketing.

Czy uprawa ekologiczna aronii jest bardziej opłacalna niż konwencjonalna?

Uprawa ekologiczna wiąże się z niższym wykorzystaniem chemicznych środków produkcji, ale wymaga większej staranności w zakresie profilaktyki, monitoringu i pielęgnacji. Aronia dzięki naturalnej odporności dobrze nadaje się do systemu eko, a owoce z certyfikatem mogą być sprzedawane drożej, szczególnie do producentów żywności bio i suplementów. O opłacalności zadecyduje jednak realny dostęp do rynku zbytu oraz umiejętność zbudowania marki, która tę wyższą cenę uzasadni.

Jakie produkty z aronii mają obecnie największy potencjał rynkowy?

Największy potencjał mają produkty łączące wygodę użycia z wyraźnie komunikowaną wartością prozdrowotną: soki NFC w małych opakowaniach, koncentraty do rozcieńczania, liofilizaty i proszki dodawane do koktajli, a także suplementy standaryzowane na zawartość polifenoli. Dobrze sprzedają się również mieszanki, np. aronia z innymi jagodami. O sukcesie decydują jakość, wiarygodne informacje o pochodzeniu surowca, atrakcyjna forma i dostępność w kanałach, w których kupuje grupa docelowa dbająca o zdrowie.