Rasa świń Malhado de Alcobaça stanowi jeden z najciekawszych, a zarazem najmniej znanych przykładów lokalnie przystosowanej trzody chlewnej w Europie. Wywodząca się z zachodniej Portugalii, przez dekady była ważnym elementem wiejskiego pejzażu, dostarczając nie tylko mięsa, lecz także tłuszczu, nawozu i kapitału dla drobnych rolników. Dziś Malhado de Alcobaça jest uznawana za rasę tradycyjną, o ograniczonym zasięgu, lecz cenną z punktu widzenia różnorodności genetycznej, historii rolnictwa i dziedzictwa kulinarnego. Charakterystyczne łaciate ubarwienie, dobre przystosowanie do ekstensywnego chowu oraz powiązanie z konkretnym regionem geograficznym sprawiają, że zwierzę to stanowi modelowy przykład tzw. rasy lokalnej, której znaczenie wykracza daleko poza samą produkcję mięsa.
Pochodzenie, historia i tło kulturowe rasy Malhado de Alcobaça
Malhado de Alcobaça jest rasą trzody chlewnej autochniczną, co oznacza, że jej zasadnicze ukształtowanie odbywało się w jednym, stosunkowo niewielkim regionie geograficznym – w środkowo-zachodniej Portugalii, w okolicach miasta Alcobaça oraz sąsiednich gmin na terenie dystryktu Leiria. Obszar ten charakteryzuje się łagodnym, atlantyckim klimatem, żyznymi glebami oraz mozaiką pól uprawnych, sadów i niewielkich lasów. W takich warunkach od wieków rozwijało się rolnictwo oparte na małych, rodzinnych gospodarstwach, w których świnia była jednym z kluczowych zwierząt gospodarskich.
Nazwa rasy składa się z dwóch członów. Zwrot „Malhado” odnosi się do łaciatego, plamistego umaszczenia, które jest najbardziej charakterystyczną cechą zewnętrzną tych świń. Natomiast „Alcobaça” wskazuje obszar pochodzenia, ściśle związany z dawnymi majątkami klasztornymi i tradycjami rolniczymi tego regionu. Już w źródłach z XIX wieku pojawiają się wzmianki o miejscowych „świniach łaciatych” utrzymywanych wokół Alcobaça, karmionych odpadkami z gospodarstw, resztkami z przetwórstwa owoców oraz zbożami o niższej jakości konsumpcyjnej.
Rozwój rasy był efektem długotrwałej, w dużej mierze nieformalnej selekcji prowadzonej przez lokalnych rolników. Nie stosowano metod nowoczesnej hodowli w ujęciu naukowym – decydowały raczej praktyczne kryteria: płodność loch, odporność prosiąt, zdolność do wykorzystania paszy niskiej jakości, zdrowie i długość użytkowania. W rezultacie powstała populacja świń o dużej różnorodności fenotypowej, ale jednocześnie posiadająca zestaw powtarzalnych cech, pozwalających mówić o rasie w sensie zootechnicznym.
W XX wieku, zwłaszcza po drugiej wojnie światowej, rolnictwo Portugalii uległo stopniowej modernizacji. Zaczęto wprowadzać rasy wysoko wyspecjalizowane, takie jak Large White czy Landrace, które zapewniały szybsze przyrosty masy ciała, lepszą konwersję paszy i bardziej jednorodne tusze. Wraz z napływem tych ras tradycyjne świnie, w tym Malhado de Alcobaça, zaczęły być wypierane z produkcji nastawionej na rynek krajowy i eksport. Dla wielu rolników atrakcyjniejsza wydawała się trzoda o lepszych parametrach rzeźnych, nawet jeśli wymagała ona intensywniejszego żywienia i lepszego zaplecza technicznego.
W reakcji na spadek liczebności rasy zaczęto interesować się jej ochroną jako elementu dziedzictwa genetycznego. W drugiej połowie XX wieku portugalskie instytuty badawcze, uczelnie oraz organizacje rolnicze zaczęły zbierać dane dotyczące lokalnych populacji świń, w tym łaciatych z regionu Alcobaça. Istotną rolę odegrały programy inwentaryzacji ras rodzimych oraz pierwsze próby opracowania ksiąg hodowlanych, które miały na celu utrwalenie cech rasy i ograniczenie niekontrolowanego krzyżowania.
Na tle historycznym Malhado de Alcobaça była typową „świnią wiejską”: towarzyszyła życiu domowemu, odżywiała się resztkami z gospodarstwa, bywała wypasana na skraju pól, a nieraz także w sadach, gdzie zjadała spady owocowe i resztki warzyw. Z jednej strony stanowiła ważne źródło białka i tłuszczu dla rodziny, z drugiej – wpisywała się w obieg gospodarki bezodpadowej, w którym praktycznie nic się nie marnowało. Tradycyjny ubój rodzinny, często wykonywany raz w roku, wiązał się z całym rytuałem: przygotowywano wędliny, słoninę, kiełbasy, a tłuszcz wykorzystywano także jako surowiec do wyrobu mydła czy do konserwacji żywności.
Ciekawostką jest, że rasy takie jak Malhado de Alcobaça były ważnym elementem lokalnej tożsamości. W niektórych wsiach o konkretnej odmianie umaszczenia, typie ucha czy sylwetce mówiono wprost jako o „naszej świni”, odróżniając ją od zwierząt z sąsiednich regionów. Choć granice genetyczne między rasami nie zawsze były ostre, to utrwalone tradycje, sposoby żywienia, a nawet lokalne przepisy kulinarne sprzyjały zachowaniu pewnego odrębnego typu zwierząt, rozpoznawalnego dla okolicznej ludności.
Stopniowe zanikanie takiej trzody w drugiej połowie XX wieku wywołało zainteresowanie etnografów i badaczy historii rolnictwa. Pojawiły się opisy dawnych praktyk, zbiory fotografii, relacje starszych rolników pamiętających czasy, gdy łaciate świnie stanowiły podstawowy obrazek na portugalskiej wsi atlantyckiej. W ten sposób Malhado de Alcobaça, z rasy postrzeganej niegdyś jako „zwykła, lokalna świnia”, stała się przedmiotem refleksji nad zanikiem tradycyjnych systemów gospodarowania.
Charakterystyka morfologiczna, cechy użytkowe i przystosowanie do środowiska
Rasa Malhado de Alcobaça wyróżnia się przede wszystkim specyficznym umaszczeniem. Ciało tych świń ma zwykle tło białe lub bardzo jasne, na którym pojawiają się nieregularne ciemne plamy – czarne, szaroczarne lub ciemnobrązowe. Rozmieszczenie plam jest zróżnicowane osobniczo: mogą one pokrywać większą część tułowia, koncentrować się w okolicy zadu, grzbietu lub łopatek, a czasem obejmować także głowę. Taki układ barw nie jest jedynie szczegółem estetycznym – pełni ważną funkcję identyfikacyjną, pozwalając odróżnić rasę od innych lokalnych populacji oraz od nowoczesnej, jednolicie umaszczonej trzody.
Budowa ciała Malhado de Alcobaça jest typowa dla świń przystosowanych do systemów ekstensywnych. Mają one tułów raczej wydłużony, o dobrze rozwiniętym odcinku piersiowym i brzuchu, co sprzyja dobrej pojemności przewodu pokarmowego. Obwód klatki piersiowej jest stosunkowo duży, a grzbiet – prosty lub lekko wysklepiony. Nogi są średniej długości, mocne, z dobrze ukształtowanymi racicami, co umożliwia poruszanie się po nierównym terenie, polach uprawnych czy wybiegach o zróżnicowanym podłożu.
Głowa świń tej rasy jest stosunkowo długa, o prostym lub lekko wklęsłym profilu. Uszy są średniej wielkości, często częściowo opadające na boki, lecz nie całkowicie zwisłe jak u niektórych ras typu mięsno-tłuszczowego. U tradycyjnych osobników można zauważyć dość wyraźnie zaznaczoną kufę, z dobrze rozwiniętym aparatem mięśniowym, co ma znaczenie przy ryciu w glebie i poszukiwaniu pożywienia.
Pod względem wielkości Malhado de Alcobaça nie dorównuje najbardziej wyspecjalizowanym rasom mięsnym o bardzo szybkim wzroście. Dorosłe lochy osiągają zazwyczaj masę w przedziale od około 130 do 180 kg, a knury mogą ważyć 180–250 kg, w zależności od warunków żywienia. Nie są to zwierzęta skrajnie ciężkie, lecz raczej umiarkowanej wielkości, co sprzyja ich wykorzystywaniu w małych gospodarstwach oraz ułatwia codzienną obsługę.
Jedną z kluczowych cech użytkowych rasy jest odporność na zmienne warunki środowiskowe. Malhado de Alcobaça dobrze znosi wahania temperatur oraz zwiększoną wilgotność powietrza charakterystyczną dla strefy atlantyckiej Portugalii. Dzięki temu mogą być utrzymywane w systemie półotwartym, z dostępem do zewnętrznych wybiegów, gdzie spędzają znaczną część dnia. Mocne nogi oraz odpowiednio rozwinięta racica ograniczają ryzyko urazów przy poruszaniu się po nierównym podłożu, co bywa problemem u silnie „uszlachetnionych” ras przeznaczonych głównie do chowu alkierzowego.
Pod względem wydajności rozrodczej lochy rasy Malhado de Alcobaça charakteryzują się umiarkowaną, lecz stabilną płodnością. Średnia liczba prosiąt w miocie jest z reguły nieco niższa niż w przypadku nowoczesnych linii hodowlanych nastawionych na maksymalne wykorzystanie potencjału rozrodczego, jednak rekompensują to dobre właściwości macierzyńskie. Lochy wykazują z reguły spokojny temperament, troskę o młode i stosunkowo wysoką zdolność do wykarmienia całego miotu przy mniej intensywnej opiece człowieka.
Jeśli chodzi o jakość tuszy, Malhado de Alcobaça nie należy do ras typowo „tłuszczowych” w klasycznym znaczeniu, jak np. niektóre stare odmiany śródziemnomorskie, ale jednocześnie nie odpowiada w pełni nowoczesnemu wzorcowi bardzo chudego mięsa. Profil użytkowy można określić jako mieszany: umiarkowany udział słoniny, dobra marmurkowatość mięśni oraz przyzwoita mięsność części cennych (szynka, schab, łopatka). Taka struktura tuszy jest wysoko ceniona zwłaszcza w przetwórstwie tradycyjnym, gdzie pożądany jest pewien poziom tłuszczu śródmięśniowego, poprawiającego smak i kruchość wyrobów.
W zakresie żywienia Malhado de Alcobaça odznacza się stosunkowo dobrą zdolnością do wykorzystywania pasz objętościowych, różnych rodzajów odpadów rolniczych oraz płodów o niższej jakości handlowej. W tradycyjnych gospodarstwach świnie tej rasy karmiono mieszaniną produktów zbożowych, resztek z kuchni, obierzyn, a także odpadów z sadów i upraw warzywnych. Taka dieta, choć daleka od dzisiejszych standardów precyzyjnego bilansowania, pozwalała na utrzymanie zwierząt w dobrej kondycji, przy jednoczesnym minimalizowaniu kosztów. Zdolność do wykorzystywania różnorodnego, często niestandaryzowanego pokarmu stanowi nadal jedną z istotnych zalet tej rasy w systemach niskonakładowych.
Temperament Malhado de Alcobaça określa się zwykle jako łagodny lub zrównoważony. Świnie te, przy prawidłowym traktowaniu, łatwo adaptują się do kontaktu z człowiekiem, co ułatwia obsługę, zwłaszcza w mniejszych gospodarstwach. Jednocześnie zachowują żywotność i ciekawość charakterystyczną dla świń utrzymywanych w warunkach sprzyjających ruchowi i eksploracji otoczenia. Taka kombinacja cech psychicznych jest korzystna zarówno z punktu widzenia dobrostanu zwierząt, jak i bezpieczeństwa pracy.
Adaptacja do lokalnych warunków środowiskowych obejmuje także odporność na niektóre choroby i pasożyty, choć należy zaznaczyć, że współczesne wymagania sanitarne nie pozwalają polegać wyłącznie na wrodzonej odporności. Mimo to badania nad rasami autochtonicznymi często wskazują na ich większą zdolność do radzenia sobie z mniej idealnymi warunkami higienicznymi w porównaniu z liniami mocno wyspecjalizowanymi. Dzięki temu Malhado de Alcobaça może odgrywać istotną rolę w systemach rolnictwa przyjaznego środowisku, gdzie zakłada się ograniczenie stosowania niektórych środków chemicznych, przy zachowaniu prawidłowej profilaktyki weterynaryjnej.
Występowanie, znaczenie gospodarcze i ochrona bioróżnorodności
Zasięg występowania rasy Malhado de Alcobaça od początku był ściśle związany z regionem środkowo-zachodniej Portugalii. Główne skupiska hodowli znajdowały się i nadal znajdują się w okolicach miasta Alcobaça oraz na terenach przyległych, obejmujących fragmenty dystryktów Leiria i sąsiednich jednostek administracyjnych. W przeszłości łaciate świnie spotykano także w innych częściach kraju, jednak zazwyczaj w formie krzyżówek z miejscowymi populacjami, a nie jako czystą, dobrze utrwaloną rasę.
Wraz z postępującą modernizacją rolnictwa i wprowadzaniem intensywnych systemów chowu liczebność świń Malhado de Alcobaça znacząco spadła. W końcu XX i na początku XXI wieku populację zaczęto określać jako zagrożoną lub bardzo małą. W odpowiedzi na to podjęto wysiłki mające na celu odtworzenie oraz utrwalenie cech rasy, między innymi poprzez tworzenie zorganizowanych stad zachowawczych w wybranych gospodarstwach, wprowadzenie kontroli pochodzenia i dokumentowanie rodowodów.
Współczesne występowanie rasy ma w dużej mierze charakter punktowy: niewielkie stada utrzymywane są przez rolników zainteresowanych zachowaniem lokalnego dziedzictwa, a także przez jednostki badawcze i rolnicze stacje doświadczalne. W niektórych przypadkach Malhado de Alcobaça jest włączana do projektów związanych z rolnictwem ekologicznym, agroturystyką lub produkcją tradycyjnych wyrobów regionalnych. Takie inicjatywy mają na celu nie tylko utrzymanie rasy, ale także powiązanie jej z konkretną wartością rynkową, co stanowi klucz do długofalowego przetrwania.
Znaczenie gospodarcze Malhado de Alcobaça nie może być mierzone wyłącznie wolumenem produkcji mięsa na skalę krajową. W tym aspekcie rasa ta nie konkuruje z dużymi systemami intensywnego tuczu bazującymi na rasach wysoko wydajnych. Jej rola jest raczej wyspecjalizowana i powiązana z określonymi niszami rynkowymi. Wśród nich można wymienić produkcję mięsa i tłuszczu o specyficznych walorach smakowych, przeznaczoną do wyrobu kiełbas, wędzonek i innych produktów sprzedawanych pod marką regionalną.
Coraz większe znaczenie ma także postrzeganie rasy jako elementu dziedzictwa kulinarnego i kulturowego regionu Alcobaça. Wzrost zainteresowania turystyką wiejską, kuchnią lokalną i produktami tradycyjnymi sprzyja rozwojowi marek opartych na pochodzeniu geograficznym. W takich kontekstach uwaga konsumentów kieruje się nie tylko na sam produkt, ale również na historię, sposób wytwarzania i powiązanie z określonym krajobrazem kulturowym. Malhado de Alcobaça wpisuje się w tego typu narracje jako „stara, lokalna rasa”, której los jest nierozerwalnie związany z losami wsi regionu.
Z punktu widzenia ochrony bioróżnorodności rasa ta posiada wartość wykraczającą poza bezpośrednie znaczenie ekonomiczne. Wraz z zanikiem tradycyjnych ras i ich zastępowaniem nielicznymi, bardzo rozpowszechnionymi liniami hodowlanymi rośnie ryzyko utraty cennej zmienności genetycznej. Trzoda chlewna, podobnie jak inne gatunki udomowione, była przez wieki kształtowana w odpowiedzi na lokalne warunki środowiskowe i potrzeby człowieka. Malhado de Alcobaça jest przykładem takiego przystosowania: łączy w sobie cechy odporności, zdolności do wykorzystania różnorodnych pasz oraz umiarkowanej, ale stabilnej wydajności.
Utrata rasy oznaczałaby definitywne zubożenie puli genowej świń i pozbawienie przyszłych pokoleń hodowców potencjalnych zasobów, które mogłyby okazać się przydatne w obliczu nowych wyzwań rolnictwa, takich jak zmiany klimatyczne, ograniczenie intensyfikacji produkcji czy wzrost wymagań w zakresie dobrostanu. Z tego względu działania na rzecz ochrony Malhado de Alcobaça – od programów selekcji po tworzenie banków nasienia – nabierają znaczenia nie tylko lokalnego, ale i globalnego.
Rasa ta ma również znaczenie edukacyjne. Dzięki swej wyrazistej historii i łatwo rozpoznawalnemu wyglądowi może być wykorzystywana jako przykład w dydaktyce zootechnicznej, zoogeograficznej czy w programach edukacji ekologicznej. Prezentacja łaciatego stada, wypasanego w tradycyjnym krajobrazie rolniczym, stanowi czytelny obraz integracji zwierzęcia gospodarskiego z otoczeniem, a zarazem pozwala zrozumieć procesy, które doprowadziły do powstania i zaniku wielu lokalnych ras w Europie.
Wreszcie, pojawia się również aspekt symboliczny i tożsamościowy. Dla mieszkańców regionu Alcobaça łaciate świnie mogą być jednym z rozpoznawalnych elementów lokalności, podobnie jak określone odmiany sadownicze, tradycyjne przepisy kulinarne czy formy zabudowy wiejskiej. W takim ujęciu Malhado de Alcobaça przestaje być jedynie „rasą świń”, a staje się częścią szerszego pejzażu kulturowego, który warto chronić i rozwijać w sposób zrównoważony.
Perspektywy rozwoju, wyzwania hodowlane i inne interesujące zagadnienia
Analizując przyszłość rasy Malhado de Alcobaça, należy uwzględnić kilka równoległych procesów. Z jednej strony istnieje presja ekonomiczna, która nadal sprzyja standaryzacji produkcji trzody chlewnej oraz koncentracji chowu w dużych, wyspecjalizowanych fermach. Z drugiej – rośnie świadomość znaczenia ras lokalnych, ich roli w ochronie zasobów genetycznych oraz potencjale tworzenia produktów o wysokiej wartości dodanej, opartych na pochodzeniu i tradycji. Pomiędzy tymi biegunami musi znaleźć się miejsce dla strategii, które umożliwią zachowanie rasy w realnych warunkach rynkowych.
Jednym z kluczowych wyzwań jest zapewnienie odpowiedniej liczebności populacji rozrodczej. W przypadku małych ras lokalnych łatwo o zbyt wąski doboru osobników, co prowadzi do wzrostu inbredu i utraty zmienności genetycznej. Dlatego ważne są działania koordynujące wymianę materiału hodowlanego między gospodarstwami, tworzenie sieci współpracujących hodowców oraz stosowanie metod oceny rodowodów i pokrewieństwa. Wsparcie instytucjonalne – w tym ze strony państwa i organizacji zajmujących się ochroną zasobów genetycznych – może tu odegrać znaczącą rolę.
Innym wyzwaniem jest opracowanie nowoczesnych, lecz dostosowanych do specyfiki rasy programów selekcji. W przeszłości wybór osobników odbywał się głównie w oparciu o obserwacje rolników i praktyczne doświadczenie. Dziś możliwe jest łączenie tego tradycyjnego podejścia z narzędziami współczesnej genetyki i statystyki, co pozwala lepiej równoważyć różne cele: utrzymanie typowych cech rasy, poprawę istotnych parametrów użytkowych, a jednocześnie zachowanie szerokiej bazy genetycznej. Malhado de Alcobaça może w przyszłości korzystać z osiągnięć genetyki populacyjnej i genomiki, jeśli tylko zostanie uwzględniona w odpowiednich projektach badawczych.
Pojawiają się również ciekawe możliwości związane z rosnącym znaczeniem jakości zamiast ilości w produkcji żywności. W segmencie premium i produktach regionalnych konsumenci są skłonni zapłacić więcej za mięso pochodzące od ras tradycyjnych, utrzymywanych w warunkach sprzyjających dobrostanowi i żywionych w sposób zbliżony do dawnych praktyk. W takim kontekście Malhado de Alcobaça może stanowić atrakcyjny surowiec do wytwarzania wyrobów o wyrazistym profilu smakowym, odróżniających się od produktów masowych. Warunkiem jest jednak stworzenie spójnego systemu certyfikacji i komunikacji marketingowej, który jasno przekaże zalety rasy oraz jej powiązanie z regionem.
Warto także zwrócić uwagę na potencjał rasy w zrównoważonych systemach rolniczych, łączących produkcję zwierzęcą z uprawą roślin. Świnie Malhado de Alcobaça dobrze wykorzystują lokalne zasoby paszowe, mogą być włączane do systemów zagospodarowania odpadów roślinnych, a jednocześnie dostarczają cennego nawozu organicznego. W rolnictwie zorientowanym na obieg zamknięty i ograniczenie zużycia środków chemicznych takie cechy stają się istotnym atutem. Możliwa jest także integracja tych świń z systemami agroleśnymi, w których zwierzęta pełnią funkcję „czyścicieli” podszytu i konsumentów owoców spadłych, wpływając na cykl materii organicznej w ekosystemie.
Ciekawym obszarem badań jest także porównanie właściwości mięsa Malhado de Alcobaça z innymi rasami, zarówno nowoczesnymi, jak i tradycyjnymi. Profil kwasów tłuszczowych, stopień marmurkowatości, parametry technologiczne (utrata wody podczas obróbki cieplnej, kruchość, barwa) – wszystkie te czynniki mogą wyróżniać mięso tej rasy, tworząc uzasadnienie dla jej wykorzystania w określonych rodzajach przetworów. Jeśli badania potwierdzą specyficzne walory sensoryczne, może to stać się ważnym argumentem na rzecz dalszego rozwoju produkcji bazującej na łaciatych świniach z Alcobaça.
Nie bez znaczenia jest również aspekt edukacyjno-promocyjny. Prezentacja rasy podczas lokalnych świąt, targów rolniczych czy wydarzeń kulinarnych sprzyja budowaniu świadomości społecznej. Pokazanie drogi „od gospodarstwa do stołu” w odniesieniu do konkretnej rasy świń ułatwia zrozumienie, jak wygląda tradycyjny chów, jakie są jego mocne i słabe strony oraz dlaczego zachowanie różnorodności ras ma znaczenie nie tylko dla naukowców, ale i dla zwykłych konsumentów. W takim ujęciu Malhado de Alcobaça staje się ambasadorem idei ochrony ras rodzimych.
Można również rozważyć rolę tej rasy w projektach międzynarodowych poświęconych ochronie zasobów genetycznych zwierząt gospodarskich. W wielu krajach Europy funkcjonują programy współpracy, w ramach których wymienia się doświadczenia związane z zarządzaniem małymi populacjami, metody dokumentacji rodowodów czy sposoby komercyjnego wykorzystania tradycyjnych ras. Udział hodowców i instytucji portugalskich w takich inicjatywach może przynieść dodatkowe korzyści dla Malhado de Alcobaça, zarówno w zakresie wiedzy, jak i dostępu do funduszy wspierających zachowanie bioróżnorodności.
Interesującym zagadnieniem jest także potencjalne wykorzystanie rasy w badaniach nad interakcją genotypu i środowiska. Dzięki wieloletniej adaptacji do specyficznych warunków regionu Alcobaça świnie te mogą dostarczyć danych na temat mechanizmów przystosowawczych, odporności na stres środowiskowy czy efektywności wykorzystania pasz o zmiennej jakości. Informacje te mogą okazać się cenne przy opracowywaniu strategii hodowlanych dla innych populacji trzody chlewnej, zwłaszcza w kontekście rosnącej presji klimatycznej i potrzeby ograniczenia intensywności produkcji.
W dłuższej perspektywie przetrwanie Malhado de Alcobaça będzie zależało od zdolności do połączenia tradycji z nowoczesnością. Z jednej strony konieczne jest zachowanie typowych cech rasy i jej związku z krajobrazem kulturowym regionu. Z drugiej – nie sposób ignorować wymogów współczesnego rynku i standardów jakości żywności. Odpowiedzią mogą być zintegrowane systemy produkcji, w których łaciate świnie z Alcobaça są utrzymywane w warunkach zapewniających wysoki dobrostan, żywione paszami lokalnymi, a jednocześnie objęte nadzorem weterynaryjnym i kontrolą jakości produktów końcowych.
W tym kontekście szczególnego znaczenia nabiera współpraca pomiędzy rolnikami, naukowcami, organizacjami pozarządowymi i instytucjami publicznymi. Tylko dzięki koordynacji działań możliwe jest stworzenie spójnej strategii, w której rasa Malhado de Alcobaça nie będzie jedynie „zabytkiem żywym”, ale pełnoprawnym elementem nowoczesnego, zrównoważonego systemu żywnościowego. Taka wizja zakłada, że bogactwo rasowe nie jest przeszkodą, lecz zasobem, który można twórczo wykorzystać, dbając jednocześnie o dobrostan zwierząt, jakość produktów oraz trwałość ekosystemów rolniczych.
