Groszek cukrowy, czyli Pisum sativum var. saccharatum, to cenione warzywo strączkowe o jadalnych, słodkich strąkach. Wyróżnia się delikatnym smakiem, wysoką wartością odżywczą i szerokimi możliwościami zastosowania kulinarnego. Coraz częściej trafia na pola towarowe oraz do przydomowych ogrodów w Polsce, stając się ważnym elementem zrównoważonych systemów uprawnych, płodozmianu i kuchni opartej na roślinach.
Charakterystyka botaniczna, wygląd i wymagania uprawowe groszku cukrowego
Groszek cukrowy należy do rodziny Fabaceae (motylkowate), podobnie jak fasola, bób czy soczewica. Jest to jednoroczna roślina strączkowa tworząca wiotkie, pnące lub półpnące łodygi, które wymagają podpór lub mogą się pokładać na ziemi. Najważniejszą częścią handlową i konsumpcyjną są strąki spożywane w całości – wraz z nasionami – na etapie, gdy są jeszcze młode, mięsiste i bez wykształconej, włóknistej pergaminowej wyściółki.
Pokrój rośliny i system korzeniowy
Łodyga groszku cukrowego osiąga zazwyczaj od 40–60 cm u odmian niskich do nawet 150–200 cm u odmian wysokich, tyczkowych. Pędy są delikatne, kanciaste, często lekko woskowate, wyposażone w wąsy czepne ułatwiające wspinanie się po podporach. Liście są parzystopierzaste, składają się z kilku eliptycznych lub jajowatych listków o jasno- lub średniozielonej barwie. Na końcu ogonka znajdują się charakterystyczne wąsy, dzięki którym roślina przyczepia się do siatek, drutów lub sąsiednich roślin.
System korzeniowy jest palowy, dobrze rozgałęziony, sięgający na ogół 40–80 cm w głąb podłoża, na żyznych i przewiewnych glebach nawet głębiej. Na korzeniach rozwijają się brodawki bakteryjne tworzone przez symbiotyczne bakterie Rhizobium, które wiążą azot atmosferyczny. Dzięki temu groszek cukrowy wzbogaca glebę w azot i poprawia jej żyzność, co ma istotne znaczenie przy planowaniu płodozmianu oraz zmniejszeniu zużycia nawozów mineralnych.
Kwiaty i zapylanie
Kwiaty groszku cukrowego mają typową dla motylkowatych budowę – z żagielkiem, skrzydełkami i łódeczką. Najczęściej są białe, rzadziej kremowe lub lekko różowawe. Roślina jest przeważnie samopylna, a zapylenie następuje jeszcze przed pełnym otwarciem kwiatu. Dzięki temu plon jest stosunkowo stabilny, a wpływ owadów zapylających na wielkość zbioru mniejszy niż u niektórych gatunków warzyw. Obecność pszczół i trzmieli może jednak nieco poprawiać zawiązywanie strąków, zwłaszcza przy niesprzyjającej pogodzie w czasie kwitnienia.
Strąki i nasiona – cecha wyróżniająca groszek cukrowy
Największą różnicą między groszkiem cukrowym a zwykłym groszkiem łuskowym jest brak lub silne ograniczenie pergaminowej warstwy w ścianach strąka. U groszku łuskanego błona ta staje się twarda i włóknista, dlatego spożywa się jedynie nasiona. U groszku cukrowego strąki pozostają cienkie, delikatne, chrupiące i słodkie, co pozwala na spożycie całego strąka, zwykle w fazie, gdy ziarna są jeszcze małe i soczyste.
Strąki mogą mieć długość od 6 do 12 cm, w zależności od odmiany. Często są nieco spłaszczone, gładkie, bez wyraźnie zaznaczonych nasion na zewnątrz. Kolor strąków jest intensywnie zielony lub jasnozielony; w niektórych nowoczesnych odmianach spotyka się barwę fioletową lub dwubarwne przebarwienia, co zwiększa atrakcyjność handlową. Nasiona wewnątrz są kuliste lub lekko kanciaste, kremowe lub zielonkawe, o wysokiej zawartości białka i cukrów prostych w fazie mlecznej.
Wymagania glebowe i klimatyczne
Groszek cukrowy jest rośliną klimatu umiarkowanego, stosunkowo odporną na chłody. Najlepiej rośnie w temperaturze 15–18°C; w okresie kiełkowania znosi przymrozki do około –4°C, a rośliny zahartowane mogą tolerować nawet nieco niższe temperatury krótkotrwale. Zbyt wysoka temperatura powyżej 25–28°C w czasie kwitnienia i zawiązywania strąków powoduje zrzucanie kwiatów, słabsze zapylenie i obniżenie jakości plonu.
Pod względem glebowym groszek cukrowy preferuje gleby:
- żyzne, próchniczne, o dobrej strukturze gruzełkowatej
- przewiewne i dobrze zdrenowane, ale o równomiernej wilgotności
- o odczynie zbliżonym do obojętnego (pH 6,5–7,2)
- ubogie w chwasty wieloletnie i świeże resztki po oborniku
Źle znosi gleby ciężkie, zlewne, przelane wodą, a także gleby bardzo lekkie i piaszczyste, szybko przesychające. Nie powinien być uprawiany bezpośrednio po nawożeniu obornikiem, ponieważ nadmierna ilość łatwo dostępnego azotu sprzyja rozwojowi części wegetatywnej kosztem kwitnienia i zawiązywania strąków oraz zwiększa presję chorób grzybowych.
Znaczenie symbiozy z bakteriami wiążącymi azot
Obecność brodawek korzeniowych z bakteriami Rhizobium ma szczególne znaczenie w ekologicznej i integrowanej uprawie groszku cukrowego. Dzięki naturalnemu wiązaniu azotu:
- zmniejsza się konieczność stosowania nawozów azotowych
- ogranicza się koszty produkcji i emisję gazów cieplarnianych
- poprawia się struktura i żyzność gleby dla roślin następczych
- plony są bardziej stabilne na stanowiskach o umiarkowanej zasobności
W niektórych gospodarstwach stosuje się zaprawianie nasion specjalnymi preparatami bakteryjnymi zawierającymi odpowiednie szczepy Rhizobium, co zwiększa liczbę i aktywność brodawek u roślin uprawianych na polach, gdzie wcześniej groszek lub inne motylkowe nie były wysiewane.
Technologia uprawy, terminy siewu, zbiory i przechowywanie groszku cukrowego
Technologia uprawy groszku cukrowego jest zbliżona do uprawy groszku łuskanego, ale wymaga większej dbałości o termin siewu i zbioru, ponieważ strąki przeznaczone są do spożycia w całości i muszą być zbierane w ściśle określonej fazie dojrzałości. Świeże, jędrne strąki są najbardziej cenione na rynku warzyw świeżych i w przemyśle mrożonkarskim.
Przygotowanie stanowiska i przedplon
Najlepszym przedplonem dla groszku cukrowego są zboża, warzywa korzeniowe, cebulowe lub kapustne, które nie pozostawiają dużej ilości resztek organicznych i nie przenoszą głównych chorób strączkowych. Należy unikać uprawy po innych roślinach motylkowych, szczególnie grochu i bobiku, aby ograniczyć ryzyko nagromadzenia patogenów glebowych.
Stanowisko powinno być starannie odchwaszczone. Orka jesienna lub głęboka uprawa wykonywana jest na 20–25 cm, natomiast wiosną zabiegi uprawowe ogranicza się do wyrównania pola i płytkiej uprawy przedsiewnej, by zachować zapas wody w glebie. Dobrze sprawdza się siew w lekkie redliny lub podwyższone zagony, szczególnie na glebach cięższych, gdzie istnieje ryzyko nadmiernego uwilgotnienia.
Termin i technika siewu
Groszek cukrowy jest warzywem wczesnym. Nasiona można wysiewać, gdy gleba ogrzeje się do około 4–6°C, co w większości rejonów Polski przypada na drugą połowę marca lub początek kwietnia. W uprawie amatorskiej oraz pod osłonami siew może być wykonywany wcześniej, nawet pod koniec lutego, pod warunkiem ochrony roślin przed silniejszymi mrozami.
W technologiach towarowych stosuje się siew:
- rębami pojedynczymi lub podwójnymi (pasowymi)
- w rozstawie rzędów 30–40 cm (odmiany niskie) lub 50–70 cm (odmiany wysokie)
- na głębokość 3–5 cm, w zależności od struktury gleby
- w obsadzie 80–120 nasion/m² w uprawie polowej
W ogrodach przydomowych często wysiewa się groszek wzdłuż płotów, siatek lub sznurków, które pełnią funkcję podpór. Dzięki temu rośliny mniej się pokładają, a strąki są czystsze i lepiej doświetlone.
Nawożenie i nawadnianie
Nawożenie fosforowe i potasowe zwykle wykonuje się przedsiewnie, w oparciu o analizę gleby. Nawożenie azotowe jest ograniczone z uwagi na zdolność wiązania azotu przez bakterie symbiotyczne – często wystarcza niewielka dawka startowa azotu (20–30 kg N/ha) zastosowana przed siewem, aby pobudzić rozwój wczesnych faz wegetacji przed aktywnym tworzeniem brodawek.
Groszek cukrowy wykazuje wysoką wrażliwość na niedobór wody w okresie kwitnienia i zawiązywania strąków. W warunkach suszy strąki są krótsze, mniej mięsiste, a rośliny szybciej kończą wegetację. W uprawach intensywnych i pod osłonami zaleca się regularne nawadnianie kroplowe lub zraszanie, szczególnie przy długotrwałym braku opadów. Stała, umiarkowana wilgotność gleby sprzyja uzyskaniu wysokiego plonu handlowego.
Pielęgnacja – odchwaszczanie i prowadzenie roślin
Po wschodach przeprowadza się płytkie spulchnianie międzyrzędzi, które jednocześnie ogranicza zachwaszczenie. Chwasty konkurują z groszkiem o wodę i składniki pokarmowe, dlatego ich kontrola jest ważna szczególnie w pierwszych tygodniach. W uprawie ekologicznej stosuje się mechaniczne odchwaszczanie, ściółkowanie oraz przemyślany płodozmian.
Odmiany wysokie wymagają podpór – mogą to być sznury, siatki, druty czy żerdzie. Prowadzenie roślin w górę poprawia warunki świetlne, wentylację łanu i ułatwia zbiór, a także ogranicza ryzyko występowania niektórych chorób grzybowych, takich jak mączniak prawdziwy.
Choroby i szkodniki groszku cukrowego
Do najważniejszych chorób należą:
- fuzaryjne więdnięcie grochu
- ascochytoza grochu
- mączniak prawdziwy i rzekomy
- szara pleśń przy zbyt wysokiej wilgotności
Spośród szkodników szczególnie groźne są:
- mszyce przenoszące wirusy
- strąkowiec grochowy uszkadzający nasiona
- rolnice, drutowce i pędraki podgryzające siewki
W integrowanej ochronie roślin zaleca się stosowanie zdrowego materiału siewnego, zmianowanie z co najmniej 3–4-letnią przerwą w uprawie grochu na tym samym polu, właściwe zagęszczenie roślin i unikanie nadmiernego nawożenia azotem. W razie konieczności stosuje się selektywne środki ochrony roślin, z zachowaniem okresów karencji odpowiednich dla warzyw zbieranych na świeżo.
Terminy zbioru i metody pozyskiwania plonu
Zbiór groszku cukrowego odbywa się w fazie tzw. dojrzałości konsumpcyjnej, gdy strąki są:
- pełne, ale jeszcze nieprzerośnięte
- delikatne, bez twardych włókien
- intensywnie zielone, soczyste, chrupiące
- z nasionami w fazie mleczno-woskowej
W zależności od odmiany i terminu siewu pierwsze zbiory przypadają zwykle na koniec maja lub czerwiec i mogą trwać 3–5 tygodni. W uprawach towarowych często wykonuje się zbiór ręczny, co pozwala na selektywne zrywanie strąków w optymalnej fazie. W najbardziej zmechanizowanych gospodarstwach możliwy jest częściowo zmechanizowany zbiór odmian o wyrównanym dojrzewaniu, ale nadal dominuje zbiór ręczny, szczególnie na rynek świeży.
Ważne jest częste zrywanie strąków – co 2–3 dni. Pozostawienie zbyt wielu przejrzałych strąków na roślinie przyspiesza starzenie się całej rośliny, ogranicza tworzenie nowych kwiatów i obniża łączny plon handlowy. Regularny zbiór sprzyja też lepszej jakości – strąki są równe, cienkie i słodkie.
Przechowywanie i przetwórstwo
Świeże strąki groszku cukrowego są surowcem bardzo delikatnym, szybko tracącym jędrność i słodycz po zbiorze. W temperaturze pokojowej już po 24 godzinach jakość wyraźnie spada. Dlatego ważne jest szybkie schłodzenie plonu do temperatury 0–4°C i przechowywanie w warunkach wysokiej wilgotności względnej (95–98%). W takich warunkach strąki zachowują dobrą jakość przez 5–7 dni, co pozwala na ich dystrybucję na rynek lokalny i krajowy.
Dla dłuższego przechowania stosuje się:
- mrożenie – strąki blanszuje się, schładza i zamraża
- konserwowanie – w zalewach solno-cukrowych z dodatkiem przypraw
- kiszenie – coraz popularniejsze w kuchniach eksperymentalnych
Mrożony groszek cukrowy stanowi wartościowy półprodukt dla gastronomii i przemysłu spożywczego, wykorzystywany w daniach typu stir-fry, mieszankach warzywnych, daniach gotowych czy zupach.
Rozmieszczenie uprawy, znaczenie gospodarcze, odmiany oraz zalety i wady groszku cukrowego
Groszek cukrowy zdobywa rosnącą popularność zarówno w Polsce, jak i na świecie. Jeszcze kilkanaście lat temu był w naszym kraju warzywem niszowym, obecnie pojawia się coraz częściej w supermarketach, na targowiskach oraz w menu restauracji. Jego rozwój wpisuje się w trend zwiększonego zainteresowania roślinnymi źródłami białka oraz kuchnią azjatycką.
Uprawa w Polsce – regiony i skala produkcji
W Polsce groszek cukrowy uprawia się głównie:
- w gospodarstwach warzywniczych specjalizujących się w uprawach polowych
- na plantacjach kontraktowych dla przemysłu mrożonkarskiego
- w ogrodach działkowych i przydomowych
Największe znaczenie mają regiony o żyznych glebach i korzystnym klimacie dla warzyw – m.in. Kujawy, Wielkopolska, okolice Sandomierza, Lubelszczyzna, Dolny Śląsk i niektóre rejony Małopolski. W uprawach pod osłonami (tunele foliowe, szklarnie) groszek cukrowy często wysiewa się jako wczesną uprawę poprzedzającą pomidora, ogórka czy paprykę.
W porównaniu z groszkiem łuskowym łączna powierzchnia uprawy groszku cukrowego jest nadal mniejsza, ale wykazuje wyraźną tendencję wzrostową. Wynika to z rosnącego popytu na świeże, chrupiące warzywa typu „snack”, modę na szybkie dania smażone na woku oraz zainteresowanie kuchnią wegetariańską i wegańską.
Uprawa groszku cukrowego na świecie
Na świecie największymi producentami różnego typu groszku (w tym groszku cukrowego i grochu zielonego) są Chiny, Indie, USA, Kanada oraz kraje Europy Zachodniej, jak Francja, Wielka Brytania i Hiszpania. Szczególne znaczenie groszek cukrowy ma w krajach o rozwiniętej kuchni azjatyckiej – Chinach, Tajlandii, Wietnamie czy Japonii, gdzie jest podstawowym składnikiem potraw typu stir-fry i licznych dań ulicznych.
W Europie groszek cukrowy jest popularny w segmentach warzyw świeżych premium, w rolnictwie ekologicznym i w gospodarstwach produkujących na rynki lokalne. Często trafia do koszyków warzyw oferowanych przez systemy sprzedaży bezpośredniej (RWS, kooperatywy spożywcze), gdzie docenia się jego krótki łańcuch dostaw i wysoką świeżość.
Znaczenie w rolnictwie i płodozmianie
Groszek cukrowy pełni ważną rolę rolniczą jako roślina:
- poprawiająca bilans azotu w glebie dzięki symbiozie z bakteriami
- przerywająca monokultury zbożowe
- podnosząca bioróżnorodność łanu i krajobrazu rolniczego
- odpowiednia do uprawy w systemach ekologicznych
Wprowadzony w płodozmian między uprawy zbóż czy kukurydzy pomaga ograniczyć zachwaszczenie, zmniejszyć presję chorób typowych dla zbóż oraz lepiej wykorzystać zasoby glebowe. Po zbiorze pozostawia cenne resztki organiczne, stanowiące źródło próchnicy i składników pokarmowych dla roślin następczych.
Odmiany groszku cukrowego – przegląd i cechy
Na rynku dostępnych jest wiele odmian groszku cukrowego różniących się wysokością roślin, długością wegetacji, wielkością i kształtem strąków oraz odpornością na choroby. Wśród najczęściej spotykanych grup wyróżnić można:
- odmiany niskie (karłowe) – osiągające 50–70 cm, niewymagające wysokich podpór, łatwe w uprawie amatorskiej
- odmiany wysokie (tyczkowe) – do 150–200 cm, bardziej plenne, ale wymagające konstrukcji wspierających
- odmiany wczesne – o krótkim okresie wegetacji, do zbioru wczesną wiosną
- odmiany średnio wczesne i późniejsze – wydłużające okres zbioru i dostaw na rynek
- odmiany o strąkach zielonych klasycznych oraz o strąkach fioletowych lub dwubarwnych
W rejestrach krajowych i europejskich można znaleźć liczne nazwy handlowe; w praktyce rolniczej i ogrodniczej wybór odmiany uzależniony jest od przeznaczenia (rynek świeży, przetwórstwo, ogródek przydomowy), warunków glebowo-klimatycznych oraz preferencji co do terminu zbioru i wielkości strąków.
Zalety uprawy groszku cukrowego
Do najważniejszych zalet groszku cukrowego zaliczyć można:
- wysoka wartość odżywcza – bogactwo białka roślinnego, błonnika, witamin z grupy B, witaminy C, K oraz składników mineralnych (żelazo, magnez, potas)
- niska kaloryczność – korzystna dla diet redukcyjnych i zdrowego stylu życia
- możliwość spożycia surowego – chrupiąca przekąska, składnik sałatek, lunchy pudełkowych
- kulinarna uniwersalność – nadaje się do gotowania na parze, krótkiego blanszowania, smażenia na woku
- porównywalne lub wyższe plony od groszku łuskanego w przeliczeniu na masę jadalną
- wzbogacanie gleby w azot i poprawa struktury
- przydatność do uprawy ekologicznej dzięki mniejszemu zapotrzebowaniu na nawozy mineralne
Dodatkowo młode pędy i liście groszku cukrowego są jadalne i coraz częściej wykorzystywane w kuchni jako dekoracja potraw oraz składnik sałatek i dań fusion. Podnosi to ogólną opłacalność uprawy przy odpowiedniej organizacji zbioru.
Wady i ograniczenia uprawy
Mimo wielu zalet, groszek cukrowy ma również pewne wady, które trzeba brać pod uwagę przy planowaniu produkcji:
- krótka trwałość po zbiorze – wymaga szybkiej sprzedaży, chłodzenia lub przetworzenia
- wysoka pracochłonność ręcznego zbioru, szczególnie w małych gospodarstwach
- wrażliwość na suszę w okresie kwitnienia i zawiązywania strąków
- podatność na niektóre choroby i szkodniki wspólne dla grochu
- potrzeba podpór przy odmianach wysokich, co zwiększa koszty i nakłady pracy
W rejonach o gorącym, suchym lecie groszek cukrowy wymaga nawadniania oraz starannego doboru terminu siewu, tak aby okres kwitnienia przypadł na chłodniejsze miesiące wiosenne. W przeciwnym razie rośliny szybko kończą wegetację, a plon jest niższy i gorszej jakości.
Zastosowanie kulinarne i żywieniowe
Groszek cukrowy jest ceniony w kuchni za delikatną słodycz i chrupkość. Może być spożywany:
- na surowo – jako przekąska, składnik sałatek, dodatek do kanapek
- gotowany na parze – jako dodatek do dań obiadowych
- smażony krótko na woku – w potrawach kuchni azjatyckiej
- w zupach i gulaszach warzywnych – pod koniec gotowania, aby zachować chrupkość
- marynowany lub kiszony – w formie przetworów
Dzięki wysokiej zawartości błonnika i stosunkowo niskiemu indeksowi glikemicznemu groszek cukrowy pomaga regulować poziom glukozy we krwi, sprzyja utrzymaniu prawidłowej masy ciała i wspiera pracę układu pokarmowego. Zawarte w nim antyoksydanty, w tym witamina C i związki fenolowe, mogą mieć korzystny wpływ na układ odpornościowy i ogólną kondycję organizmu.
Ciekawostki i kierunki rozwoju uprawy
W ostatnich latach obserwuje się wzrost zainteresowania mniej typowymi odmianami groszku cukrowego, m.in. o fioletowych strąkach, które zawierają naturalne barwniki – antocyjany. Takie strąki są szczególnie atrakcyjne wizualnie i chętnie wykorzystywane w kuchni restauracyjnej jako element wyróżniający dania.
Ciekawostką jest również uprawa groszku cukrowego w systemach wertykalnych i hydroponicznych pod osłonami, gdzie rośliny prowadzone są na sznurkach w kilku piętrach. Pozwala to na uzyskanie wysokich plonów z niewielkiej powierzchni, co ma znaczenie dla produkcji w pobliżu dużych aglomeracji miejskich, w tzw. rolnictwie miejskim.
W hodowli odmian groszku cukrowego trwają prace nad:
- zwiększeniem odporności na choroby i szkodniki
- poprawą smaku, słodyczy i chrupkości strąków
- wydłużeniem okresu zbioru poprzez tworzenie odmian o przedłużonym kwitnieniu
- lepszą tolerancją na stresy abiotyczne, w tym suszę i wysoką temperaturę
Biorąc pod uwagę rosnącą rolę białka roślinnego w diecie człowieka oraz dążenia do zrównoważonego rolnictwa, groszek cukrowy ma duży potencjał rozwojowy zarówno w Polsce, jak i na świecie. Jego połączenie walorów żywieniowych, agronomicznych i kulinarnych sprawia, że coraz więcej gospodarstw rozważa włączenie go do struktury zasiewów.
FAQ – najczęściej zadawane pytania o groszek cukrowy
Czym groszek cukrowy różni się od zwykłego groszku?
Groszek cukrowy tworzy strąki bez twardej, włóknistej pergaminowej błony, dzięki czemu jadalny jest cały strąk wraz z nasionami. Zwykły groszek łuskowy zbiera się dla samych nasion, ponieważ ściany strąka stają się twarde i niesmaczne. Groszek cukrowy zbiera się wcześniej, gdy strąki są cienkie, chrupiące i wyraźnie słodkie w smaku.
Kiedy siać groszek cukrowy w Polsce?
W większości regionów Polski groszek cukrowy sieje się od drugiej połowy marca do początku kwietnia, gdy gleba ogrzeje się powyżej 4–6°C. Na lżejszych glebach i w cieplejszych rejonach możliwy jest wcześniejszy siew, natomiast w chłodniejszych – nieco późniejszy. Pod osłonami siew bywa wykonywany już pod koniec lutego, z zabezpieczeniem przed silniejszymi przymrozkami.
Jak długo można przechowywać świeży groszek cukrowy?
Świeże strąki groszku cukrowego najlepiej spożyć w ciągu 1–2 dni od zbioru. W temperaturze 0–4°C i przy bardzo wysokiej wilgotności względnej mogą zachować dobrą jakość do około tygodnia. Później tracą jędrność, słodycz i intensywny kolor. Dłuższe przechowanie jest możliwe po blanszowaniu i zamrożeniu strąków lub ich zakonserwowaniu.
Czy groszek cukrowy nadaje się do uprawy w donicach?
Tak, groszek cukrowy można z powodzeniem uprawiać w dużych donicach, skrzynkach balkonowych lub pojemnikach na tarasie. Kluczowe jest zapewnienie głębokiego, żyznego podłoża, regularne podlewanie oraz stabilne podpory dla pędów. Najlepiej sprawdzają się odmiany niskie lub średniowysokie. Taka uprawa pozwala cieszyć się świeżymi strąkami nawet w warunkach miejskich.
Czy groszek cukrowy jest zdrowy i dietetyczny?
Groszek cukrowy jest warzywem niskokalorycznym i jednocześnie bogatym w białko roślinne, błonnik, witaminy (C, K, z grupy B) oraz składniki mineralne. Dobrze wpisuje się w diety redukcyjne i prozdrowotne, pomaga regulować pracę przewodu pokarmowego i sprzyja stabilizacji poziomu glukozy. Spożywany w postaci lekko obrobionej termicznie zachowuje większość cennych składników odżywczych.
