Odpowiednio zaprojektowana przechowalnia ziemniaków decyduje o tym, czy zebrany plon sprzeda się z zyskiem, czy zakończy się stratą. Koszty budowy i wyposażenia są wysokie, ale dobrze przemyślany obiekt służy kilkadziesiąt lat, pozwala ograniczyć ubytki masy, choroby i kiełkowanie, a także sprzedawać towar wtedy, gdy ceny są najwyższe. Poniżej przedstawiono praktyczne wskazówki, jak zaplanować, zbudować i wyposażyć nowoczesną przechowalnię, dostosowaną do potrzeb gospodarstwa i wymagań rynku.
Planowanie i lokalizacja przechowalni ziemniaków
Budowę przechowalni warto zacząć od analizy wieloletniej produkcji w gospodarstwie, dostępnego areału i możliwości finansowych. Dopiero na tej podstawie można określić pojemność obiektu, rodzaj przechowywania (luzem, w skrzyniopaletach, w big-bagach) oraz stopień automatyzacji systemów wentylacji i sterowania klimatem.
Dobór pojemności i funkcji obiektu
Najczęstszy błąd to zbyt mała przechowalnia. Ziemniaków z reguły nie da się „dołożyć” do innych magazynów, jak zboża. Optymalnie pojemność planuje się na średni plon z ostatnich kilku lat plus rezerwę 10–20%. Przykładowo, przy obsadzie 30 ha ziemniaków jadalnych i średnim plonie 40 t/ha, roczna produkcja to ok. 1200 t. Do bezpiecznego przechowania potrzeba obiektu na 1300–1400 t, szczególnie jeśli planowana jest sprzedaż partiami do późnej wiosny.
Warto już na etapie projektu przewidzieć:
- osobne komory dla partii nasiennych i jadalnych/przemysłowych,
- możliwość schładzania różnych odmian w innym tempie,
- strefę przyjęcia z pola (wywrotnica, linia czyszczenia, sortowanie),
- miejsce na przyszłą rozbudowę (dodatkowa nawa, kolejne komory).
W gospodarstwach towarowych coraz częściej buduje się obiekty modułowe – zaczyna się od jednej lub dwóch komór, a po kilku latach, po sprawdzeniu opłacalności, dobudowuje kolejne. Konstrukcję i układ nośny warto z góry zaplanować tak, aby taki rozwój był technicznie prosty i możliwie tani.
Lokalizacja i dojazd
Dobra lokalizacja przechowalni to mniejsze koszty transportu i sprawniejsza obsługa. Obiekt powinien znajdować się w miejscu:
- z utwardzonym, szerokim dojazdem dla samochodów ciężarowych i ciągników z przyczepami,
- z możliwością manewrowania zestawów z naczepami 40-tonowymi, jeśli sprzedajesz partiami całosamochodowymi,
- z możliwością podłączenia do stabilnego zasilania elektrycznego o odpowiedniej mocy,
- oddalonym od zabudowań mieszkalnych (hałas wentylatorów, ruch pojazdów).
Trzeba też uwzględnić warunki terenowe. Niewskazane są miejsca podmokłe, o wysokim poziomie wód gruntowych – grożą zawilgoceniem posadzki, korozją elementów konstrukcji i problemami z izolacją cieplną. Najlepiej sprawdza się lekko wyniesiony teren o nośnym gruncie, który umożliwi wykonanie solidnych fundamentów i skutecznej izolacji poziomej.
Orientacja budynku i wpływ otoczenia
Choć ziemniaki przechowuje się w warunkach sztucznie kontrolowanych, otoczenie ma spore znaczenie dla kosztów energii. Ściany najbardziej narażone na nasłonecznienie warto możliwie jak najlepiej zaizolować, a w niektórych przypadkach osłonić pasem zieleni lub innymi zabudowaniami gospodarczymi. Dobrze jest tak ustawić budynek, aby główne bramy załadunkowe były osłonięte od dominujących wiatrów, co ogranicza wywiewanie ciepłego powietrza z komory podczas załadunku i wyładunku.
Konstrukcja, izolacja i systemy przechowywania
Nowoczesna przechowalnia musi zapewniać stabilne warunki temperatury, wilgotności i wymiany powietrza. Osiągnięcie tego celu zależy od właściwego doboru konstrukcji, izolacji cieplnej oraz systemu przechowywania bulw. Na tym etapie błędy są najtrudniejsze i najdroższe do poprawienia, dlatego dobrze jest skonsultować projekt z doradcą technicznym lub firmą wyspecjalizowaną w budowie takich obiektów.
Rozwiązania konstrukcyjne: murowana czy hala stalowa?
W praktyce stosuje się trzy podstawowe typy konstrukcji:
- murowane (cegła, pustaki, beton komórkowy) z dołożoną izolacją zewnętrzną lub wewnętrzną,
- hale stalowe z warstwą izolacji w postaci płyt warstwowych (poliuretan, wełna),
- konstrukcje mieszane, np. ściany żelbetowe do pewnej wysokości i lekka konstrukcja dachowa.
Budynki murowane zapewniają dużą akumulacyjność cieplną, co stabilizuje warunki w komorach, ale są droższe i dłużej się je wznosi. Hale stalowe są szybsze w budowie i łatwiejsze do rozbudowy, jednak wymagają bardzo starannej izolacji i eliminacji mostków termicznych. W obu przypadkach kluczowa jest jakość wykonania detali – nieszczelne połączenia płyt, dziurawe bramy czy źle uszczelnione przepusty instalacji będą powodowały niekontrolowaną wymianę powietrza i nadmierne zużycie energii.
Izolacja cieplna – grubość i materiały
Dobra izolacja ogranicza straty ciepła zimą i nadmierne nagrzewanie latem. W nowoczesnych przechowalniach stosuje się najczęściej:
- płyty warstwowe z rdzeniem z pianki poliuretanowej (PUR/PIR),
- styropian lub polistyren ekstrudowany w posadzce i ścianach fundamentowych,
- wełnę mineralną w dachach o konstrukcji tradycyjnej.
Przyjmuje się, że łączna grubość izolacji ścian i dachu powinna wynosić 12–20 cm (PUR/PIR), a w posadzce 8–15 cm. W rejonach o szczególnie surowym klimacie warto rozważyć nieco większą grubość, co obniży koszty eksploatacji przez kolejne lata. Szczególnej uwagi wymagają:
- połączenia ścian z dachem,
- strefy nad bramami i drzwiami,
- przepusty instalacji elektrycznych i wentylacyjnych.
Każda szczelina to potencjalny mostek termiczny. Konieczne jest stosowanie pianek montażowych o odpowiednich parametrach, taśm uszczelniających i systemowych rozwiązań zalecanych przez producenta płyt warstwowych.
Posadzka, odwodnienie i ochrona przed wilgocią
Posadzka musi wytrzymać obciążenia statyczne i dynamiczne wynikające z masy ziemniaków, pracy ładowarek, wózków widłowych czy platform do załadunku. Zwykle wykonuje się ją w technologii betonu zbrojonego z twardą, odporną na ścieranie górną warstwą. Ważne elementy to:
- izolacja przeciwwilgociowa (folie, powłoki),
- warstwa izolacji termicznej (styropian, XPS),
- odpowiednie spadki do odpływów liniowych lub punktowych.
Zbyt duża wilgotność posadzki i kondensacja pary wodnej na ścianach sprzyjają rozwojowi patogenów, w tym zarodników chorób przechowalniczych. Ułatwia to zakażanie bulw i prowadzi do ubytków jakościowych i ilościowych. Dlatego system odwodnienia powinien umożliwiać szybkie usuwanie wody po myciu komór oraz zapobiegać jej podciąganiu kapilarnemu z gruntu.
System przechowywania: luzem czy w skrzyniopaletach?
Wybór systemu składowania ma wpływ na układ komór, wentylację i organizację pracy.
Przechowywanie luzem:
- niższy koszt jednostkowy inwestycji,
- możliwość szybkiego zasypu z taśm lub przenośników,
- konieczność stosowania rusztów podłogowych lub korytarzy wentylacyjnych,
- utrudnione oddzielne traktowanie małych partii o różnej jakości lub odmianach.
Przechowywanie w skrzyniopaletach:
- łatwe rozdzielanie odmian, klas jakości i partii towaru,
- lepsza kontrola jakości (możliwość wyjęcia pojedynczych skrzyni do kontroli),
- większa elastyczność przy załadunku i sprzedaży,
- wyższy koszt inwestycyjny (skrzynie, wózki, regały, system cyrkulacji powietrza).
W gospodarstwach nastawionych na produkcję ziemniaków nasiennych oraz dla wymagających odbiorców jadalnych (sieci handlowe, zakłady pakujące) dominują skrzyniopalety, pozwalające na bardzo precyzyjne zarządzanie partiami. W produkcji przemysłowej oraz na większą skalę uprawy jadalnej bardziej ekonomiczne może być przechowywanie luzem, pod warunkiem bardzo dobrze zaprojektowanej wentylacji podpodłogowej lub kanałowej.
Wentylacja, kontrola klimatu i wyposażenie techniczne
Serce nowoczesnej przechowalni stanowi system wentylacji i automatyki, który musi zapewnić odpowiedni reżim temperaturowy oraz wilgotnościowy od momentu przyjęcia ziemniaków aż do ich sprzedaży. Precyzyjne sterowanie klimatem ma bezpośredni wpływ na długość okresu przechowywania, straty masy i zachowanie jakości bulw.
Etapy przechowywania i wymagane warunki
Ziemniaki przechodzą podczas magazynowania kilka faz, z których każda wymaga innego podejścia do wentylacji i temperatury:
- Okres dosuszania i gojenia ran – trwa zwykle 10–20 dni. Należy utrzymywać temperaturę 12–18°C (w zależności od odmiany i przeznaczenia) i wysoką wilgotność względną (90–95%), aby rany mechaniczne szybko się zabliźniły. Wentylacja powinna być intensywna, ale niezbyt zimnym powietrzem, aby nie spowodować przechłodzenia wierzchniej warstwy.
- Stopniowe schładzanie – po okresie gojenia temperaturę obniża się zwykle o 0,3–0,5°C na dobę, aż do osiągnięcia docelowej wartości (najczęściej 3–4°C dla ziemniaków jadalnych, 6–8°C dla przemysłowych, 2–3°C dla nasiennych, jeśli odmiana na to pozwala). Zbyt szybkie schłodzenie może doprowadzić do uszkodzeń chłodowych i pogorszenia smaku (nadmierna słodycz na skutek przemiany skrobi w cukry).
- Okres przechowywania właściwego – gdy ustali się docelowa temperatura i bulwy w pełni się schłodzą, zadaniem systemu jest utrzymanie stabilnych warunków z minimalnymi odchyleniami. Zmienna temperatura powoduje kondensację pary wodnej i sprzyja rozwojowi chorób, dlatego ważna jest ciągła, choć ekonomiczna praca systemu wentylacyjnego.
- Przygotowanie do wyjazdu z magazynu – przy planowanym wywozie towaru do myjni, obieralni czy sortowni, w niektórych przypadkach warto nieco podnieść temperaturę, aby ograniczyć uszkodzenia podczas transportu i obróbki. Wymaga to jednak ostrożności, aby nie pobudzić nadmiernego kiełkowania.
Systemy wentylacji: naturalna, mechaniczna i mieszana
W profesjonalnych przechowalniach stosuje się głównie wentylację mechaniczną z możliwością korzystania z powietrza zewnętrznego oraz cyrkulacji wewnętrznej. Podstawowe elementy systemu to:
- wentylatory nawiewne i wyciągowe o dobranej wydajności (m³/h na tonę ziemniaków),
- kanały powietrzne lub ruszty podpodłogowe,
- przepustnice regulujące udział powietrza świeżego i obiegowego,
- czujniki temperatury i wilgotności w pryzmie i w komorze,
- sterownik lub komputer zarządzający pracą całego systemu.
Wentylacja naturalna (grawitacyjna) może być stosowana w małych, prostych magazynach, ale nie zapewni precyzji potrzebnej do długiego przechowywania towaru handlowego wysokiej jakości. Rozwiązania mieszane, łączące mechaniczne wspomaganie z wykorzystaniem chłodnego powietrza nocnego, pozwalają oszczędzać energię, przy zachowaniu dobrego poziomu kontroli mikroklimatu.
Kontrola temperatury i wilgotności
Do utrzymywania stabilnych warunków niezbędne są:
- czujniki rozmieszczone w różnych strefach komory – przy podłodze, w środku pryzmy, w górnych warstwach oraz w powietrzu nad masą ziemniaków,
- rejestracja danych w czasie – pozwala analizować pracę systemu i reagować na nieprawidłowości,
- sterownik, który automatycznie steruje pracą wentylatorów, klap, a w razie potrzeby nagrzewnic i chłodnic.
Zbyt niska wilgotność względna powoduje przesychanie bulw i ubytki masy, zbyt wysoka – skraplanie się pary i rozwój chorób. Utrzymywanie poziomu 90–95% wilgotności przy jednocześnie stabilnej temperaturze jest jednym z najważniejszych zadań systemu. W razie potrzeby stosuje się nawilżacze powietrza lub – rzadziej – systemy zraszania, które muszą jednak być doskonale sterowane, aby nie doprowadzić do przemoczenia powierzchni bulw.
Chłodzenie aktywne, ogrzewanie i odzysk ciepła
W chłodniejszych regionach Polski wiele przechowalni korzysta jedynie z chłodzenia powietrzem zewnętrznym, sterowanym automatycznie na podstawie temperatury i wilgotności. W cieplejsze zimy lub przy przedłużonym okresie wysokich temperatur na jesieni może to jednak nie wystarczyć. Wówczas w grę wchodzi system chłodzenia aktywnego: agregaty chłodnicze, chłodnice freonowe lub glikolowe, współpracujące z wentylacją mechaniczną.
Z kolei ogrzewanie bywa potrzebne:
- w początkowym okresie gojenia ran, gdy zewnętrzne powietrze jest zbyt zimne,
- do zabezpieczenia przed przemarznięciem przy wyjątkowo ostrych mrozach,
- podczas mycia i dezynfekcji komór, jeśli wymagane jest podniesienie temperatury.
Źródłem ciepła mogą być nagrzewnice wodne (zasilane z kotłowni na biomasę, gaz, olej), nagrzewnice elektryczne lub coraz częściej pompy ciepła współpracujące z instalacją fotowoltaiczną. Coraz popularniejsze jest także odzyskiwanie ciepła z agregatów chłodniczych do ogrzewania pomieszczeń socjalnych lub przygotowania ciepłej wody użytkowej.
Inhibitory kiełkowania i bezpieczeństwo
Jednym z największych problemów podczas długiego przechowywania jest kiełkowanie bulw. Oprócz odpowiedniego reżimu temperaturowego stosuje się różne środki hamujące rozwój kiełków. W ostatnich latach znacznie ograniczono możliwość użycia niektórych substancji aktywnych, dlatego warto śledzić aktualne przepisy i zalecenia. Stosowanie inhibitorów wymaga spełnienia szeregu warunków bezpieczeństwa:
- dokładnej kalibracji dawek i czasu aplikacji,
- odpowiedniej wentylacji po zabiegu,
- stosowania środków ochrony osobistej przez operatorów,
- prowadzenia pełnej dokumentacji zabiegów.
Nawet najlepszy środek nie zastąpi jednak właściwego doboru odmian o naturalnie długim okresie spoczynku oraz utrzymywania niskiej, stabilnej temperatury w komorach. W przypadku ziemniaków przeznaczonych do bezpośredniej konsumpcji wrażliwość rynku na pozostałości środków chemicznych jest coraz większa, dlatego rośnie znaczenie rozwiązań ograniczających chemiczne hamowanie kiełkowania na rzecz zabiegów agrotechnicznych i odmianowych.
Automatyka, monitoring i integracja z gospodarstwem
Nowoczesne przechowalnie coraz częściej wyposażone są w systemy zdalnego monitoringu i sterowania. Sterownik może być połączony z internetem, co umożliwia:
- podgląd temperatury i wilgotności w czasie rzeczywistym na smartfonie lub komputerze,
- otrzymywanie alarmów (SMS, e-mail) w przypadku awarii lub przekroczenia zadanych parametrów,
- zdalną zmianę ustawień pracy wentylatorów, klap i agregatów chłodniczych.
Integracja z innymi systemami gospodarstwa (np. ewidencją partii towaru, planem sprzedaży, dokumentacją zabiegów ochrony roślin) ułatwia zarządzanie produkcją. W dużych obiektach wskazane jest także wdrożenie monitoringu wizyjnego, pomagającego nadzorować prace załadunkowe, ruch pojazdów i bezpieczeństwo personelu.
Higiena, dezynfekcja i ochrona przed szkodnikami
Nawet najlepiej wyposażona przechowalnia nie spełni swojej roli, jeśli zaniedba się kwestie higieny. Przed każdym sezonem przechowalniczym należy:
- dokładnie oczyścić komory z resztek ziemi, starych bulw i zanieczyszczeń,
- umyć ściany, stropy, ruszty i posadzkę wodą pod ciśnieniem (jeśli konstrukcja na to pozwala),
- przeprowadzić dezynfekcję odpowiednio dobranym preparatem,
- udrożnić kratki odpływowe i przewody wentylacyjne.
Dużym zagrożeniem są również szkodniki magazynowe (gryzonie, owady). Budynek powinien mieć zabezpieczenia przed dostępem gryzoni – siatki w kratkach, uszczelnione szczeliny, regularnie kontrolowane stacje deratyzacyjne. W niektórych regionach warto także zwrócić uwagę na ptaki, które mogą zanieczyszczać towar i przenosić choroby. Dobrze utrzymany porządek wokół budynku (brak pryzm odpadów, resztek ziemniaków, chwastów) znacząco ogranicza presję szkodników.
Organizacja pracy, ekonomika i praktyczne porady dla rolników
Oprócz aspektów technicznych, równie istotne jest takie zaplanowanie przechowalni, aby praca ludzi i maszyn była możliwie efektywna. Odpowiedni układ funkcjonalny skraca czas załadunku i wyładunku, ogranicza uszkodzenia ziemniaków i zmniejsza koszty stałe przypadające na tonę przechowywanego towaru.
Układ funkcjonalny – od przyjęcia po wysyłkę
Sprawna przechowalnia ziemniaków zwykle obejmuje kilka stref:
- plac przyjęcia z pola – miejsca do podstawienia przyczep, ewentualna wywrotnica,
- strefa wstępnego czyszczenia i sortowania (usuwanie kamieni, grud, zanieczyszczeń),
- strefa załadunku komór – przenośniki taśmowe, kosze zasypowe, ewentualnie stoły selekcyjne,
- komory przechowalnicze z odpowiednim systemem wentylacji i magazynowania,
- strefa pakowania i przygotowania wysyłek – linia sortująco-pakująca, wagi, magazyn opakowań.
Największe straty mechaniczne powstają podczas przeładunków – dlatego warto zainwestować w delikatne przenośniki, unikać gwałtownych spadków ziemniaków z wysokości oraz stosować amortyzujące okładziny w punktach uderzeń. Im mniej przeładunków od pola do komory, tym lepiej dla jakości.
Dobór odmian i przygotowanie surowca do przechowywania
Nie każda odmiana nadaje się do długiego przechowywania. Warto wybierać te, które:
- mają długi okres spoczynku,
- są odporne na uszkodzenia mechaniczne i ciemnienie miąższu,
- dobrze znoszą niższe temperatury przechowywania (bez nadmiernego gromadzenia cukrów redukujących).
Ogromne znaczenie ma jakość bulw w momencie przyjęcia do przechowalni. Ziemniaki z pól porażonych zarazą ziemniaka lub innymi chorobami łatwo staną się źródłem infekcji w komorze. Warto wykonywać lustracje plantacji tuż przed zbiorem, aby decyzję o przeznaczeniu danej partii (na szybką sprzedaż czy długie przechowywanie) podjąć jeszcze w polu. Należy także unikać zbyt wczesnego zbioru, gdy skórka jest jeszcze słabo wykształcona – takie bulwy są bardziej podatne na uszkodzenia i infekcje.
Energooszczędność i odnawialne źródła energii
Systemy wentylacji i chłodzenia są głównym konsumentem energii w przechowalni. Dlatego już na etapie projektu warto przewidzieć rozwiązania pozwalające zminimalizować koszty eksploatacyjne. Oprócz dobrej izolacji ścian i dachu, na uwagę zasługują:
- silniki wentylatorów o wysokiej sprawności energetycznej,
- falowniki pozwalające płynnie regulować prędkość obrotową,
- układy inteligentnego sterowania, które maksymalnie wykorzystują chłodne powietrze nocne,
- instalacje fotowoltaiczne wspierające zasilanie systemów chłodniczych i wentylacyjnych.
Coraz częściej analizuje się opłacalność magazynowania energii (baterie, układy magazynowania ciepła/chłodu), co pozwala przenieść część zużycia z godzin droższej energii na tańsze. Opłacalność takich rozwiązań zależy jednak od lokalnych taryf, skali inwestycji oraz możliwości pozyskania dofinansowań.
Najczęstsze błędy przy budowie i eksploatacji przechowalni
Do najczęściej spotykanych problemów należą:
- niedoszacowanie pojemności – konieczność „dorabiania” prowizorycznych magazynów,
- słaba izolacja i nieszczelności – wysokie koszty energii i niestabilny klimat w komorach,
- niewłaściwa organizacja ruchu maszyn – korki, kolizje, uszkodzenia budynku,
- brak regularnej konserwacji i przeglądów systemu wentylacji i chłodzenia,
- zaniedbania w higienie – kumulacja patogenów z roku na rok.
Warto prowadzić dokumentację eksploatacji przechowalni: zapisy zużycia energii, temperatur, wilgotności, rodzaju przechowywanych odmian, występujących problemów. Analiza kilku sezonów pozwala wyciągać wnioski, które części systemu wymagają modernizacji, a które działają poprawnie.
Współpraca z doradcami i korzystanie z programów wsparcia
Budowa nowoczesnej przechowalni to inwestycja rzędu kilkuset tysięcy, a w dużych gospodarstwach nawet kilku milionów złotych. Warto skorzystać z pomocy doradców technicznych, projektantów oraz firm wykonawczych z doświadczeniem w budowie obiektów do przechowywania ziemniaków. Coraz więcej gospodarstw sięga także po środki z programów unijnych i krajowych, które wspierają:
- modernizację gospodarstw rolnych,
- inwestycje w efektywność energetyczną,
- instalacje OZE wykorzystywane w rolnictwie.
Dobrze przygotowany projekt budowlany i biznesplan, poparty realnymi wyliczeniami korzyści (wydłużenie okresu sprzedaży, poprawa jakości, ograniczenie strat) znacząco ułatwia uzyskanie wsparcia i finansowania zewnętrznego.
FAQ – najczęściej zadawane pytania
Jaką temperaturę przechowywania ustawić dla ziemniaków jadalnych sprzedawanych zimą i wiosną?
Dla ziemniaków jadalnych standardowo przyjmuje się temperaturę 3–4°C, co ogranicza kiełkowanie i straty masy, a jednocześnie pozwala zachować dobre walory smakowe. Ważne jest stopniowe obniżanie temperatury po zbiorze (0,3–0,5°C na dobę) po okresie gojenia ran w 12–18°C. Przy bardzo wrażliwych odmianach na słodzenie można ustawić nieco wyższą temperaturę, np. 5°C, ale wówczas trzeba lepiej kontrolować kiełkowanie.
Czy przechowywanie w skrzyniopaletach jest zawsze lepsze niż luzem?
Przechowywanie w skrzyniopaletach daje dużą elastyczność: łatwe rozdzielanie odmian, partii i klas jakości, lepszą kontrolę stanu bulw oraz wygodniejszą logistykę wysyłek. Jest jednak inwestycyjnie droższe – wymaga zakupu skrzyni, sprzętu do ich obsługi i odpowiednio zaprojektowanej wentylacji. W dużych, nastawionych na przemysł gospodarstwach przechowywanie luzem bywa bardziej opłacalne, o ile zapewni się dobre dosuszanie i równomierny przepływ powietrza przez całą pryzmę.
Jak ograniczyć straty masy ziemniaków podczas długiego przechowywania?
Na ubytki masy wpływają głównie oddychanie bulw i ich przesychanie. Aby je ograniczyć, należy utrzymywać niską, ale bezpieczną temperaturę (dla jadalnych zwykle 3–4°C), wysoką wilgotność względną na poziomie 90–95% oraz stabilne warunki bez gwałtownych wahań. Bardzo ważna jest także dobra izolacja przechowalni, aby nie doprowadzać do niekontrolowanego dogrzewania lub wychładzania komór, co zwiększa częstotliwość pracy systemu wentylacyjnego i nasila proces oddychania bulw.
Czy warto budować chłodzenie aktywne, jeśli mam chłodne zimy?
W rejonach o tradycyjnie chłodnych zimach wiele przechowalni korzysta wyłącznie z chłodzenia powietrzem zewnętrznym, co obniża koszty inwestycji. Jednak ocieplenie klimatu i coraz częstsze łagodne zimy powodują, że systemy chłodzenia aktywnego stają się dobrym zabezpieczeniem. Pozwalają utrzymać właściwą temperaturę nawet przy wysokich temperaturach jesienią i zimą oraz przy późnym zbiorze. Warto rozważyć je zwłaszcza przy uprawie odmian wymagających bardzo stabilnych warunków i długiego przechowywania.
Jak przygotować przechowalnię przed nowym sezonem, aby ograniczyć choroby?
Po opróżnieniu komór należy usunąć wszelkie pozostałości po poprzednim sezonie: ziemię, resztki bulw, zanieczyszczenia. Następnie myje się ściany, stropy, ruszty i posadzkę wodą pod ciśnieniem, jeśli konstrukcja na to pozwala. Kolejny krok to dezynfekcja odpowiednio dobranym środkiem, wykonana zgodnie z instrukcją. Trzeba także skontrolować działanie systemu wentylacji, oczyścić kanały, sprawdzić czujniki i uszczelki. Regularna deratyzacja i utrzymanie porządku wokół budynku ograniczają występowanie szkodników i źródeł zakażenia.
