Mapowanie plonów i analiza danych z kombajnu

Precyzyjne sterowanie produkcją roślinną zaczyna się od dobrej informacji. Dane zbierane przez kombajn podczas zbioru to jedno z najcenniejszych źródeł wiedzy o polu. Umiejętne wykorzystanie map plonów pozwala lepiej zrozumieć przestrzenne zróżnicowanie gleby, reakcji roślin na nawożenie i zabiegi agrotechniczne. To z kolei przekłada się na wyższy dochód z hektara, mniejsze zużycie nawozów i środków ochrony, a także ograniczenie ryzyka podejmowanych decyzji.

Na czym polega mapowanie plonów z kombajnu

Mapowanie plonów to proces rejestrowania i analizowania informacji o ilości zebranej masy z dokładnym przypisaniem tej wartości do danego miejsca na polu. W praktyce oznacza to, że kombajn wyposażony w odpowiedni osprzęt zapisuje w czasie rzeczywistym dane o plonie, wilgotności, prędkości jazdy, położeniu GPS i szerokości hedera. Z tych danych specjalny program komputerowy tworzy mapę, na której widać, jak plon zmienia się na przestrzeni całej działki.

Podstawą systemu są trzy elementy: czujnik pomiaru wydajności (masa lub objętość przepływającego ziarna), czujnik wilgotności ziarna oraz odbiornik GPS. Dane z tych podzespołów trafiają do komputera pokładowego kombajnu, a następnie są eksportowane na nośnik pamięci lub chmurę. Dzięki temu rolnik może na spokojnie przeanalizować wyniki już po zakończeniu zbiorów.

Mapowanie plonów pokazuje to, czego nie widać z kabiny kombajnu czy z drogi. Różnice w wysokości łanu zazwyczaj są zauważalne tylko w skrajnych przypadkach, natomiast nawet pozornie równe pole może dawać plon zmienny o 20–40% w skali jednej działki. Te różnice często wynikają z odmiennych warunków glebowych, lokalnych zastojów wody, podeszwy płużnej lub nierównomiernego nawożenia. Mapa pozwala zlokalizować te fragmenty pola i powiązać je z przyczynami.

Sprzęt i przygotowanie kombajnu do zbierania danych

Aby móc tworzyć rzetelne mapy plonów, kombajn musi być odpowiednio wyposażony i poprawnie skonfigurowany. Większość nowszych maszyn marek takich jak John Deere, Claas, New Holland czy Case ma fabryczne przygotowanie do zbierania danych, a często już pełne zestawy w standardzie. W starszych kombajnach można dołożyć uniwersalne systemy firm zewnętrznych lub producentów elektroniki rolniczej.

Kluczowe elementy systemu

• Czujnik plonu – najczęściej jest to czujnik siły (masy) przepływającego ziarna lub czujnik objętościowy na ślimaku. Jego dokładność w dużej mierze decyduje o jakości danych. Czujnik powinien być regularnie czyszczony i chroniony przed uszkodzeniami mechanicznymi.

• Czujnik wilgotności – montowany w przepływie ziarna. Pozwala korygować plon do jednolitej wilgotności odniesienia. Bez tego trudno porównywać wyniki z różnych części pola, bo ziarno z obniżeń zwykle jest bardziej wilgotne niż z wierzchowin.

• Odbiornik GPS – im dokładniejszy sygnał, tym lepiej. Dla map plonów wystarczy zwykle sygnał różnicowy (DGPS, EGNOS), ale tam, gdzie planuje się później bardzo precyzyjne zabiegi (np. siew pasowy), warto rozważyć RTK.

• Terminal/konsola – komputer pokładowy zbierający dane i wyświetlający podstawowe wykresy w czasie zbioru. Z poziomu terminala wprowadza się parametry hedera, opóźnienie przepływu masy i kalibracyjne współczynniki.

Kalibracja – warunek wiarygodnych map

Bardzo częstym błędem jest zbieranie danych bez porządnej kalibracji. W takim przypadku mapa może być kolorowa i „ładna”, ale jej wartości liczbowe będą obarczone dużym błędem. W praktyce mapy oparte na niekalibrowanym czujniku mogą przekłamywać plon nawet o 10–20%. Taka mapa nadaje się tylko do bardzo ogólnej orientacji, a nie do precyzyjnego nawożenia.

Poprawna kalibracja polega na porównaniu odczytów z kombajnu z faktyczną masą zważoną na wagowozie lub przy skupie. Najlepiej wykonać:

• oddzielny pomiar dla różnych prędkości jazdy i przepustowości,

• kalibrację dla różnych upraw (pszenica, jęczmień, kukurydza), bo przepływ ziarna i jego gęstość są inne,

• sprawdzenie wskazań wilgotności ziarna w odniesieniu do laboratoryjnego pomiaru,

• zweryfikowanie szerokości roboczej hedera i opóźnienia przepływu (czas od ścięcia kłosa do odczytu na czujniku).

Warto przeprowadzać kalibrację co sezon, a także po każdej większej naprawie układu młócącego czy elewatorów. Nawet niewielkie zmiany w przenośnikach czy w ustawieniach mogą zaburzyć odczyty.

Organizacja pracy podczas żniw

Żniwa to okres wzmożonego pośpiechu, a wtedy łatwo zignorować kwestie rejestracji danych. Aby tego uniknąć, dobrze jest przygotować prostą check-listę działań przed wyjazdem kombajnu w pole:

• sprawdzenie działania GPS i poziomu sygnału,

• weryfikacja ustawień pola i numeru działki w terminalu,

• aktualizacja szerokości roboczej przy zmianie hedera,

• zapisanie nowej nazwy pliku dla każdej działki lub odmiany,

• zgranie danych z poprzednich dni, aby nie utracić ich w razie awarii elektroniki.

Porządek w danych od początku znacznie ułatwia późniejszą analizę. Rozdzielenie plików dla poszczególnych pól i odmian pozwala dokładniej porównać ich reakcję na nawożenie czy ochronę.

Od pliku z kombajnu do mapy plonów

Po zakończeniu zbiorów przychodzi moment zgrania danych i ich przetworzenia. W zależności od marki maszyny i oprogramowania, eksport może odbywać się przez pendrive, kartę pamięci, modem GSM lub Wi-Fi. Ważne, aby od razu wykonać kopię zapasową plików na dysku komputera lub w chmurze, najlepiej z czytelnym opisem roku i uprawy.

Wybór oprogramowania do analizy

Do tworzenia map plonów można wykorzystać:

• oprogramowanie producenta maszyny (np. portale internetowe i aplikacje),

• programy firm niezależnych do rolnictwa precyzyjnego,

• specjalistyczne systemy GIS – bardziej zaawansowane, ale też wymagające większej wiedzy.

Przy wyborze warto zwrócić uwagę na możliwość łączenia map plonów z innymi danymi: analizą gleby, mapami zasobności, zdjęciami satelitarnymi lub z dronów. Im lepiej dane są zintegrowane, tym bardziej szczegółową analizę można przeprowadzić. Dla wielu gospodarstw optymalne jest proste, czytelne rozwiązanie, które nie wymaga tygodni nauki.

Czyszczenie i filtracja danych

Surowe dane z kombajnu rzadko nadają się bezpośrednio do wykorzystania. Zawierają błędy wynikające z zawracania na uwrociach, postoju kombajnu z pełnym przepływem masy, gwałtownego zwalniania lub przejazdów poza łanem. Dlatego pierwszym krokiem po wczytaniu pliku do programu jest filtracja.

Typowe operacje to:

• usunięcie punktów o prędkości poniżej określonej wartości (np. 1–2 km/h),

• odfiltrowanie danych z plonem skrajnie niskim lub nierealnie wysokim,

• skorygowanie fragmentów, gdzie sygnał GPS był utracony lub zniekształcony,

• uśrednienie danych w siatce (np. 10 × 10 m) w celu wygładzenia losowych skoków.

Taki „oczyszczony” zestaw stanowi dopiero podstawę do generowania mapy plonów. Im lepiej wykonana filtracja, tym większa pewność, że różnice kolorów na mapie wynikają z realnego zróżnicowania pola, a nie z błędów pomiarowych.

Interpretacja mapy – kolory to dopiero początek

Gotowa mapa plonów często przedstawiana jest w postaci kolorowego rastra – od tonów czerwonych (niski plon) po zielone i niebieskie (wysoki plon). Duża pokusa polega na tym, by poprzestać na wizualnym „obejrzeniu” mapy i stwierdzeniu, gdzie pole jest „słabsze”. Tymczasem warto wyjść krok dalej i przeanalizować liczby:

• rozstęp plonu – różnica między strefami najsłabszymi i najmocniejszymi,

• średni plon z działki vs. średni plon z gospodarstwa,

• udział powierzchni o plonie poniżej określonego progu (np. 5 t/ha),

• powtarzalność stref słabych i mocnych w kolejnych latach.

Dopiero takie podejście pozwala podjąć decyzję, czy opłaca się np. intensywnie nawozić całą działkę, czy lepiej różnicować dawki w zależności od stref produktywności. Jeśli przez kilka sezonów te same miejsca konsekwentnie plonują słabiej, to znak, że przyczyn należy szukać w glebie, ukształtowaniu terenu lub historii uprawy.

Praktyczne zastosowania map plonów w gospodarstwie

Największą wartość mapa plonów ma wtedy, gdy staje się narzędziem do planowania i weryfikacji decyzji agrotechnicznych. Sama wiedza, że „tu jest lepiej, a tam gorzej” to za mało, by poprawić wynik finansowy gospodarstwa. Kluczem jest połączenie informacji z kombajnu z działaniami podczas nawożenia, siewu i ochrony roślin.

Tworzenie stref zarządzania na polu

Podstawowym krokiem jest podział pola na strefy o różnej produktywności. Można je wyznaczyć na podstawie kilkuletniej historii map plonów, najlepiej połączonej z danymi o zasobności gleby i topografii. Typowy podział obejmuje:

• strefy wysokiego plonu – fragmenty pola, gdzie rośliny dobrze reagują na intensywne nawożenie,

• strefy średnie – obszary stabilne, gdzie drobne korekty dawek mogą poprawić opłacalność,

• strefy słabe – miejsca wymagające diagnozy (kwaśna gleba, niedobór fosforu, zastoiska wody, podeszwa płużna, zacienienie).

W niektórych przypadkach warto wydzielić także strefy skrajnie słabe, gdzie nawet intensywna agrotechnika nie przynosi oczekiwanego wzrostu plonu. Dla takich miejsc można rozważyć pozostawienie ich jako miedz, zadrzewień lub włączenie do programów rolno-środowiskowych, zamiast nieustannego ponoszenia kosztów bez zwrotu.

Zmienna dawka nawozów mineralnych

Mapy plonów są doskonałą podstawą do planowania nawożenie azotem, fosforem i potasem. Jednym z najważniejszych zastosowań jest obliczanie realnego wynoszenia składników z plonem. Obszary o wysokim plonie wynoszą z pola więcej azotu i potasu, a także fosforu w ziarnie, niż miejsca słabsze. Jeśli stosuje się jednolitą dawkę na całej działce, z czasem w mocnych strefach może narastać deficyt składników, a w słabszych – nadmiar.

Na podstawie map plonów można określić w przybliżeniu, ile azotu, fosforu i potasu „wyjechało” z pola wraz ze zbiorem. Następnie, łącząc te dane z analizą gleby, tworzy się mapy dawek nawozów P, K (a czasem i Mg), różnicując je o kilkanaście–kilkadziesiąt procent. W dłuższej perspektywie umożliwia to wyrównywanie zasobności całej działki.

W przypadku azotu szczególnie istotne jest przypisanie wyższej dawki do stref o udowodnionym potencjale plonowania. Tam, gdzie mapa przez kilka lat pokazuje słabe wyniki, lepiej ograniczyć intensywność i skupić się najpierw na przyczynach (odczyn, struktura gleby, odwodnienie, mątwik zbożowy, choroby korzeni). Dzięki temu nawożenie staje się bardziej ekonomiczne i bezpieczniejsze środowiskowo.

Zmienny wysiew nasion

Coraz więcej siewników jest przystosowanych do zmiennego wysiewu nasion w oparciu o mapy aplikacyjne. Mapy plonów pomagają określić, gdzie rośliny mogą wykorzystać wyższą obsadę, a gdzie lepiej zastosować umiarkowaną ilość ziarna, by nie tworzyć zbyt gęstego łanu narażonego na wyleganie i choroby.

Przykładowo w pszenicy na glebach dobrych można podnieść obsadę o 10–15% w strefach wysokiego potencjału, natomiast w suchych, lekkich piaskach utrzymać ją na poziomie bazowym lub nawet lekko obniżonym. Podobne podejście sprawdza się w jęczmieniu oraz rzepaku, gdzie właściwe zagęszczenie roślin ma ogromne znaczenie dla ich przezimowania i odporności na presję chorób.

Weryfikacja odmian i technologii

Jeżeli na jednej działce uprawia się kilka odmian tej samej rośliny (np. pasami lub klinami), mapy plonów pozwalają uczciwie ocenić ich wydajność w konkretnych warunkach gospodarstwa. Zamiast sugerować się wyłącznie wynikami z doświadczeń COBORU lub rekomendacjami firm nasiennych, można zobaczyć, jak dana odmiana poradziła sobie w strefach słabych i mocnych na własnym polu.

Podobnie można ocenić wpływ zróżnicowanego nawożenia azotem lub ochrony fungicydowej. Wystarczy, że jedna część pola otrzyma np. niższą dawkę azotu lub jeden zabieg fungicydowy mniej, a następnie porówna się plon z mapy. Oczywiście takie doświadczenia wymagają przemyślanego założenia, aby różnice nie wynikały z innych czynników, ale dobrze przeprowadzone dostarczają bezcennej wiedzy o opłacalności poszczególnych zabiegów.

Identyfikacja problemów glebowych

Trwałe, powtarzające się w czasie „plamy” niskiego plonu w tym samym miejscu to sygnał do przeprowadzenia diagnozy gleby. W praktyce oznacza to:

• pobranie próbek glebowych oddzielnie z każdej strefy (mocne, średnie, słabe),

• wykonanie badań na pH, P, K, Mg, a czasem również mikroelementy,

• ocenę struktury gleby i obecności podeszwy płużnej poprzez wykopanie dołków,

• sprawdzenie warunków odwodnienia i obecności zastoin wody po intensywnych opadach.

Łącząc wyniki analiz z mapą plonów można zobaczyć, czy słabe miejsca to efekt niedoboru składników, zakwaszenia, czy raczej problemów fizycznych (zagęszczenie, słabe przewietrzenie profilu). W pierwszym przypadku rozwiązaniem może być wapnowanie i wyrównanie nawożenia P, K, w drugim – głęboszowanie, zmiana uprawy roli lub wprowadzenie roślin głęboko korzeniących się w płodozmian.

Jak krok po kroku wdrożyć mapowanie plonów w gospodarstwie

Wielu rolników obawia się, że wprowadzenie map plonów to skomplikowany i kosztowny proces. W praktyce można go rozłożyć na etapy, dostosowując tempo do możliwości finansowych i organizacyjnych gospodarstwa.

Etap 1 – rejestracja danych, nawet bez natychmiastowego wykorzystania

Pierwszym i najważniejszym krokiem jest rozpoczęcie systematycznego zbierania danych podczas żniw. Nawet jeśli na początku nie planuje się pełnej analizy i zmiennego nawożenia, warto zainwestować w poprawną kalibrację i archiwizację plików. Po kilku latach powstanie cenny zbiór informacji, do którego zawsze można wrócić, gdy pojawi się możliwość zakupu rozsiewacza lub siewnika ze zmienną dawką.

Ten etap wymaga przede wszystkim:

• konfiguracji elektroniki kombajnu,

• nauczenia się eksportu danych i ich przechowywania,

• wykonania kalibracji i okresowej kontroli czujników,

• prowadzenia prostego rejestru: jakie pole, jaka uprawa, jakie zabiegi.

Etap 2 – prosta analiza i obserwacje

Kolejnym krokiem jest zapoznanie się z podstawową wizualizacją map plonów. Wystarczy obejrzeć mapę dla każdej działki i porównać ją ze swoją wiedzą o historii pola. Dobrze jest od razu zaznaczać sobie miejsca, które w praktyce „zawsze były słabsze”, i sprawdzać, czy to widać na mapie. Z czasem okaże się, że niektóre intuicyjne obserwacje potwierdzają się, a inne nie.

Na tym etapie nie trzeba jeszcze wykonywać zmiennych dawek. Wystarczy:

• notować wrażenia z pola (zapis w zeszycie lub aplikacji),

• robić zdjęcia problematycznych miejsc i łączyć je z mapą,

• szukać powtarzających się wzorców w kolejnych sezonach,

• konsultować wyniki z doradcą nawozowym lub agronomem.

Etap 3 – łączenie map plonów z analizami gleby

Gdy zgromadzi się już mapy z 2–3 lat, nabiera sensu wykonanie bardziej szczegółowych analiz glebowych. Dobrym rozwiązaniem jest pobranie próbek nie losowo, ale właśnie w oparciu o strefy wydzielone na podstawie map plonów. Dla każdej strefy można dobrać osobne zalecenia nawozowe i porównać, jak zmiany przełożą się na plon w kolejnych latach.

W tym momencie warto także zwrócić uwagę na odczyn gleby. Często okazuje się, że strefy słabego plonowania pokrywają się z kwaśnymi fragmentami pola. Wtedy pierwszym, najbardziej opłacalnym krokiem nie jest wcale zmienne nawożenie NPK, lecz dobrze zaplanowane wapnowanie z uwzględnieniem różnic pH.

Etap 4 – wprowadzenie zmiennych dawek nawozów

Dopiero mając w ręku historię map plonów oraz aktualne dane o zasobności i pH, można sensownie zaplanować zmienne dawki nawozów. W zależności od parku maszynowego w gospodarstwie, może to dotyczyć:

• nawozów fosforowych i potasowych – w oparciu o wynoszenie i zasobność,

• azotu – w oparciu o potencjał plonowania i mapy biomasy (np. NDVI),

• wapna – w oparciu o mapy pH i plonów.

Jeśli rozsiewacz nie ma jeszcze funkcji zmiennej dawki, można zacząć od „ręcznego” różnicowania ilości nawozu – np. zwiększając obsadę w wybranych przejazdach i obserwując, czy mapa plonów potwierdzi zasadność zmian. Jednak w dłuższej perspektywie inwestycja w rozsiewacz z komputerem i sterowaniem sekcjami staje się naturalnym krokiem.

Błędy, których warto unikać oraz praktyczne porady

Mapa plonów to narzędzie, które może prowadzić do bardzo trafnych decyzji, ale tylko wtedy, gdy jest tworzone i interpretowane z rozwagą. Poniżej zestawiono najczęstsze problemy i sposoby ich uniknięcia.

Zbytnie zaufanie do jednorazowej mapy

Jedna mapa z jednego sezonu nie powinna być podstawą do radykalnych zmian w nawożeniu czy obsadzie. Plon w danym roku może być silnie zniekształcony przez czynniki pogodowe – suszę, nadmierne opady, grad, przymrozki. Dlatego zawsze warto patrzeć na plon z perspektywy kilku sezonów i różnych warunków atmosferycznych.

Dobrym podejściem jest nakładanie na siebie map plonów z 3–5 lat i sprawdzanie, które strefy są „stabilnie dobre” lub „stabilnie słabe”. To właśnie te powtarzalne różnice są najważniejsze przy projektowaniu stref zarządzania i zmiennych dawek. Jednorazowe „plamy” słabego plonu, które znikają w kolejnym roku, częściej wynikają z lokalnych zdarzeń (np. koleina po ciężkim sprzęcie, szkody łowieckie) niż z trwałych właściwości gleby.

Brak kalibracji i przeglądu czujników

System, który przez kilka sezonów nie był kalibrowany, stopniowo traci dokładność, szczególnie jeśli maszyna przechodziła remonty lub zmieniała się uprawa. Zawsze przed żniwami warto przeprowadzić przynajmniej uproszczoną kalibrację na kilku przyczepach i porównać odczyty z wagą. Podobnie czujnik wilgotności może z czasem zawyżać lub zaniżać wyniki – porównanie z laboratoryjnym pomiarem ziarna pozwala szybko to wychwycić.

Zbyt drobiazgowe mapy w małych gospodarstwach

W gospodarstwach o powierzchni kilkunastu hektarów nie ma zazwyczaj potrzeby tworzenia bardzo gęstych siatek (np. 5 × 5 m) i kilkunastu stref zarządzania. Lepiej ograniczyć się do prostego podziału na 2–3 strefy i stosować jasno zdefiniowane zasady, np. +15% dawki P i K w strefie wysokiego plonu, dawka bazowa w średniej, –15% w słabej. Takie rozwiązanie jest łatwiejsze do wdrożenia i bardziej zrozumiałe w praktyce.

Brak współpracy z doradcą lub serwisem

Jeśli rolnik nie ma czasu ani ochoty samodzielnie zgłębiać oprogramowania do analiz, warto rozważyć współpracę z doradcą ds. rolnictwa precyzyjnego. Wiele firm i punktów doradczych oferuje usługę przetwarzania danych z kombajnu w gotowe mapy plonów i mapy aplikacyjne nawozów. Często koszt takiej usługi zwraca się już po jednym sezonie, dzięki oszczędnościom na nawozach i lepszemu dopasowaniu dawek.

Porady praktyczne z pola

• Zapisuj w terminalu każdą zmianę odmiany i technologii na polu – później łatwiej będzie interpretować mapy.

• Po deszczowym sezonie zwróć szczególną uwagę na korelację niskiego plonu z zastoinami wody; być może potrzebny jest drenaż lub poprawa odpływu.

• Nie łącz w jednej analizie pól o bardzo różnym typie gleby; twórz osobne strefy dla glin ciężkich i piasków.

• Przy nowych odmianach zrób choćby niewielkie doświadczenie z inną dawką azotu – mapa plonów pokaże, czy wyższa inwestycja miała sens.

• Pamiętaj, że mapy plonów są tylko jednym z elementów układanki – zawsze zestawiaj je z własną obserwacją łanu, wynikami analiz i historią pola.

FAQ – najczęściej zadawane pytania

Czy mapowanie plonów ma sens w małym gospodarstwie, np. 20–30 ha?

Tak, choć podejście powinno być dostosowane do skali. W mniejszych gospodarstwach nie zawsze opłaca się inwestować od razu w najdroższy sprzęt i skomplikowane oprogramowanie. Warto zacząć od prostego etapu: regularnego zbierania i archiwizowania danych z kombajnu, podstawowej kalibracji oraz przeglądu map dla każdej działki. To już pozwala zidentyfikować miejsca stale słabsze i mocniejsze, lepiej planować wapnowanie, dobór odmian oraz oceniać opłacalność wyższych dawek nawozów na poszczególnych polach.

Co zrobić, jeśli mój kombajn nie ma fabrycznego systemu mapowania plonów?

W starszych maszynach można zamontować uniwersalne zestawy do monitorowania plonu. Składają się one z czujnika przepływu ziarna, czujnika wilgotności, anteny GPS oraz terminala. Koszt takiego rozwiązania jest zazwyczaj niższy niż wymiana kombajnu, a system można w przyszłości przenieść do innej maszyny. Jeśli inwestycja nadal wydaje się zbyt duża, warto rozważyć współpracę z firmą usługową, która posiada kombajn z takim wyposażeniem i może wykonać zbiór oraz przekazać dane w formie map plonów do dalszej analizy.

Jak często trzeba kalibrować czujnik plonu i wilgotności?

Najbezpieczniej wykonywać kalibrację przynajmniej raz w sezonie, najlepiej na początku żniw każdej ważniejszej uprawy (pszenica, pszenżyto, jęczmień, rzepak, kukurydza). Dodatkowo warto powtórzyć test po większych naprawach układu młócącego lub transportującego ziarno. Praktycznym sposobem jest porównanie sumarycznego plonu z całej działki z faktyczną masą zważoną na przyczepach lub w skupie; jeśli różnica przekracza kilka procent, trzeba skorygować współczynniki kalibracyjne. Podobnie czujnik wilgotności dobrze jest sprawdzić na próbkach z laboratorium.

Czy jedna mapa plonów wystarczy, żeby wprowadzić zmienne nawożenie?

Nie jest to zalecane. Pojedyncza mapa odzwierciedla głównie warunki danego sezonu: przebieg pogody, lokalne szkody czy błędy w agrotechnice. Aby ustalić trwałe strefy zarządzania na polu, warto zebrać mapy przynajmniej z 2–3 lat i porównać, które fragmenty systematycznie plonują słabo lub wysoko. Dopiero te powtarzające się różnice powinny być podstawą do projektowania zmiennych dawek nawozów. Jednorazowe „plamy” niskiego plonu lepiej potraktować jako sygnał do obserwacji niż od razu radykalnie zmieniać nawożenie.

Czy do korzystania z map plonów konieczny jest bardzo dokładny sygnał GPS, np. RTK?

Do samego mapowania plonów najczęściej wystarcza sygnał różnicowy (DGPS, EGNOS) o dokładności w granicach 20–30 cm. Taka precyzja pozwala wiarygodnie odwzorować przestrzenne zróżnicowanie plonu i tworzyć strefy zarządzania. Sygnał RTK staje się istotny głównie wtedy, gdy planuje się bardzo dokładne zabiegi, jak siew w ścieżki technologiczne, uprawa pasowa czy precyzyjne odmierzanie nawozu pasowo. W większości gospodarstw roślinnych standardowy, stabilny GPS okazuje się w pełni wystarczający do generowania użytecznych map plonów.