Rasa owiec Border Leicester należy do najbardziej rozpoznawalnych i cenionych ras długowełnistych na świecie. Jej charakterystyczny wygląd, wysoka jakość runa oraz bardzo dobre cechy użytkowe sprawiły, że stała się ona ważnym elementem hodowli owiec w wielu krajach. Border Leicester wyróżnia się nie tylko elegancką sylwetką i imponującym runem, ale również spokojnym temperamentem, dobrą płodnością oraz umiejętnością dostosowania się do zróżnicowanych warunków klimatycznych. Współcześnie jest chętnie wykorzystywana zarówno w czystej hodowli, jak i w krzyżowaniach towarowych, gdzie poprawia masę ciała, tempo wzrostu i cechy mateczne mieszańców
Historia powstania i rozwój rasy Border Leicester
Początki rasy Border Leicester sięgają końca XVIII i początku XIX wieku na pograniczu Anglii i Szkocji, w regionie określanym jako Borders. To właśnie od tego obszaru pochodzi pierwszy człon nazwy rasy – Border. Hodowcy z tych terenów dążyli do uzyskania owcy odznaczającej się dobrym umięśnieniem, większą masą ciała, lepszym wykorzystaniem paszy oraz bardziej wartościowym runem niż dotychczasowe rasy lokalne. W tym celu sięgnięto po jedną z najstarszych angielskich ras długowełnistych – Leicester Longwool, zwaną także Dishley Leicester, wyhodowaną przez słynnego selekcjonera Roberta Bakewella
Robert Bakewell wprowadził do ówczesnej hodowli rewolucyjne podejście: konsekwentną selekcję na cechy produkcyjne, kontrolę kojarzeń oraz poprawę pokroju zwierząt. Jego prace nad Leicester Longwool stały się inspiracją dla hodowców z regionu Borders, którzy postanowili przystosować tę rasę do specyficznych warunków przygranicznych pastwisk. Krzyżowano więc owce Leicester z tamtejszymi rasami górskimi i prymitywnymi, wybierając osobniki najlepiej sprawdzające się w trudniejszych warunkach terenowych. Z czasem ukształtowała się odrębna populacja, odróżniająca się zarówno wyglądem, jak i użytkowością od pierwotnej rasy Leicester
W pierwszej połowie XIX wieku rasa została już wyraźnie wyodrębniona i zaczęła zdobywać popularność wśród hodowców. Border Leicester, dzięki dobremu wykorzystaniu nawet uboższych pastwisk, stała się ważnym elementem produkcji jagniąt rzeźnych w północnej Anglii i południowej Szkocji. Owce tej rasy wykorzystywano w charakterze matek w krzyżowaniach z trykami ras mięsnych i lokalnych, tworząc mieszańce o wysokiej wydajności. Stopniowo rasa rozpowszechniała się na inne rejony Wysp Brytyjskich, a następnie poza Europę
W drugiej połowie XIX oraz na początku XX wieku nastąpił intensywny rozwój hodowli Border Leicester w krajach o silnie rozwiniętym rolnictwie ekstensywnym, takich jak Australia, Nowa Zelandia, RPA, Kanada czy Stany Zjednoczone. Zwierzęta te ceniono za zdolność do dobrego wykorzystania dużych, często suchych areałów pastwisk oraz za możliwość produkcji zarówno wełny, jak i jagniąt o wysokiej masie ciała. W tych warunkach ukształtowały się lokalne linie i odmiany, nieco różniące się pokrojem oraz naciskiem na poszczególne cechy produkcyjne, ale zachowujące główne cechy rasowe
Oficjalna organizacja hodowców rasy powstawała etapami. Z czasem zaczęto prowadzić księgi hodowlane, a standaryzacja cech rasowych doprowadziła do uznania Border Leicester jako samodzielnej rasy o ustalonym typie. Na wystawach rolniczych w Wielkiej Brytanii oraz w koloniach brytyjskich rasa zyskiwała liczne nagrody i wyróżnienia, co dodatkowo zwiększało zainteresowanie nią. Dziś jest to rasa dobrze ugruntowana, z silnym zapleczem hodowlanym i wyraźnie określonym standardem budowy oraz użytkowości
Cechy wyglądu i budowy owiec Border Leicester
Border Leicester to rasa o wyrazistej i stosunkowo dużej sylwetce. Owce te należą do typu długowełnistego, o mocnym kośćcu i dobrze rozwiniętym umięśnieniu, szczególnie w partiach grzbietu, lędźwi i ud. Sylwetka powinna być harmonijna, o głębokiej klatce piersiowej i szerokim grzbiecie, co sprzyja uzyskiwaniu wysokich mas ciała i dobrej wydajności rzeźnej. Charakterystycznym elementem wyglądu jest długa, nieowłosiona głowa o prostym lub lekko wypukłym profilu oraz długie, stojące uszy skierowane nieco na boki
Głowa i kończyny Border Leicester są zazwyczaj pozbawione pigmentu, co oznacza, że skóra i sierść w tych okolicach są białe. Na nogach występuje krótki, jasny włos, chroniący kończyny przed urazami i niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi. Szyja jest stosunkowo długa, sucha i dobrze związana z tułowiem, co nadaje zwierzęciu szlachetny, nieco wydłużony wygląd. Tułów powinien być dobrze umięśniony, o prostym, szerokim grzbiecie oraz obfitych częściach zadu, które są szczególnie ważne z punktu widzenia wydajności mięsnej
Wyjątkowo istotną cechą rasy jest okrywa włosowa. Border Leicester to rasa dostarczająca wełny o długim, lśniącym włosie, zaliczanej do wełny długostrunowej. Pojedyncze włókna są dość grube i mocne, ale jednocześnie sprężyste i miękkie w dotyku w porównaniu z innymi prymitywnymi rasami długowełnistymi. Runo tworzy liczne, równomierne pasma, często o lekko falistej strukturze. Długość włókien może przekraczać kilkanaście centymetrów, co sprawia, że wełna ta jest ceniona w przemyśle włókienniczym, zwłaszcza do produkcji przędzy, tkanin o wysokiej wytrzymałości oraz mieszanek z innymi rodzajami włókien
Ubarwienie runa jest białe, co pozwala na łatwe barwienie wełny na rozmaite kolory. Skóra, podobnie jak u większości ras użytkowych, powinna być jasna, bez wyraźnych przebarwień. U tryków rasy Border Leicester nie występują rogi – jest to rasa naturalnie bezroga. Brak rogów ułatwia obsługę zwierząt, zmniejsza ryzyko urazów w stadzie i jest jednym z elementów, które przyczyniły się do popularności rasy dokładnie w nowoczesnych systemach chowu
Pod względem wielkości Border Leicester zalicza się do ras średnich lub dużych. Dorosłe maciorki często osiągają masę ciała w granicach 70–90 kg, a dorosłe tryki znacznie powyżej 100 kg, w zależności od warunków żywienia i lokalnego typu hodowlanego. Zwierzęta te cechują się solidną, ale nieciężką budową, co pozwala im na sprawne poruszanie się po pastwiskach o zróżnicowanym ukształtowaniu terenu. Mocne kończyny i twarde racice sprawiają, że dobrze radzą sobie zarówno na terenach równinnych, jak i pagórkowatych
Cechy użytkowe: mięso, wełna i przydatność hodowlana
W hodowli owiec Border Leicester zwraca się uwagę na wszechstronność użytkową. Rasa ta łączy w sobie przewagi zarówno mięsne, jak i wełniste, dzięki czemu może być z powodzeniem wykorzystywana w różnych systemach produkcji. Jednym z podstawowych atutów jest wysoka masa ciała jagniąt oraz dobre tempo ich wzrostu. Odpowiednio żywione jagnięta potrafią osiągać zadowalające przyrosty dzienne, co skraca czas potrzebny do uzyskania wagi ubojowej. Mięso Border Leicester charakteryzuje się zazwyczaj umiarkowanym otłuszczeniem, dobrym umięśnieniem ud i grzbietu, a także przyjemnym smakiem, dzięki czemu chętnie trafia zarówno na rynek lokalny, jak i na eksport
Równie istotna jest jakość i ilość wełny. Owce Border Leicester produkują runo stosunkowo obfite, o dobrej wydajności po strzyży. Po odtłuszczeniu i oczyszczeniu wełna ta nadaje się do produkcji przędz o zróżnicowanej grubości, często stosowanych do wyrobu odzieży wierzchniej, koców, dywanów czy tkanin technicznych. Wysoka wytrzymałość włókien sprawia, że produkty z wełny tej rasy są odporne na ścieranie i zniekształcenia. Wielu producentów włókienniczych ceni wełnę Border Leicester jako składnik mieszanek z delikatniejszą, ale mniej trwałą wełną merynosów
W kontekście hodowli towarowej ogromne znaczenie ma funkcja matek. Maciorki Border Leicester słyną z dobrych cech rozrodczych: stosunkowo wysokiej płodności, dobrej zdolności do odchowu jagniąt oraz spokojnego, opiekuńczego zachowania. Dzięki tym cechom rasa ta jest często wykorzystywana jako komponent mateczny w krzyżowaniach z trykami ras typowo mięsnych, takich jak Texel czy Suffolk. Mieszańce uzyskane z takich skojarzeń zwykle odznaczają się dobrym umięśnieniem, szybkim wzrostem oraz odpowiednią kondycją na uboju, jednocześnie korzystając z odporności i przystosowania Border Leicester do warunków środowiskowych
Istotnym elementem użytkowości rasy jest jej odporność i zdolność adaptacyjna. Owce Border Leicester dość dobrze znoszą różne warunki klimatyczne, w tym chłodniejszy, wilgotny klimat Wysp Brytyjskich, jak i cieplejsze, bardziej suche rejony Australii czy Afryki Południowej. Runo o długich włóknach chroni je przed opadami deszczu i wiatrem, a mocny organizm pozwala na ograniczenie zachorowań przy właściwej profilaktyce. Rasa ta radzi sobie także na rozległych pastwiskach, gdzie konieczne jest samodzielne poszukiwanie paszy i długie wędrówki
Ze względu na połączenie cech wełnistych i mięsnych Border Leicester jest uważana za rasę o dużym znaczeniu w programach krzyżowniczych. W wielu krajach stosuje się ją do tak zwanego krzyżowania dwukierunkowego, w którym maciorki lokalnych ras krzyżuje się z trykami Border Leicester w celu poprawy cech matecznych i wielkości ciała, a następnie tak uzyskane mieszańce krzyżuje się z trykami ras terminalnych typowo mięsnych. Tego typu system produkcji jagniąt zapewnia wysoką wydajność oraz dobre dopasowanie do zapotrzebowania rynku
Występowanie rasy w świecie i warunki środowiskowe
Rasa Border Leicester, wywodząca się z pogranicza Anglii i Szkocji, stopniowo rozprzestrzeniła się na wiele kontynentów. Do dziś znaczące stada utrzymywane są w Wielkiej Brytanii, zwłaszcza w północnych regionach Anglii, w Szkocji i Irlandii Północnej. Owce te często spotyka się na terenach pagórkowatych i nizinnym zapleczu gór, gdzie stanowią ważne ogniwo w produkcji jagniąt oraz wełny. W brytyjskim krajobrazie rolniczym Border Leicester jest uznawana za jedną z klasycznych ras, obok innych cenionych typów długowełnistych
Poza Europą największe znaczenie rasa zyskała w Australii i Nowej Zelandii. W Australii Border Leicester była szczególnie ceniona jako komponent mateczny w hodowli wielkotowarowej, gdzie krzyżowano ją z merynosami oraz rasami mięsnymi, tworząc stada o wysokiej produkcyjności. W Nowej Zelandii, słynącej z rozległych pastwisk i intensywnej hodowli owiec, rasa ta również znalazła szerokie zastosowanie. Umożliwiła produkcję jagniąt o dobrym umięśnieniu przy zachowaniu odpowiedniej jakości wełny oraz efektywnego korzystania z dostępnej bazy paszowej
Rasa ta występuje również w Ameryce Północnej. W Kanadzie i w Stanach Zjednoczonych używa się jej zarówno w czystej hodowli, jak i w krzyżowaniach, zwłaszcza w regionach o klimacie chłodniejszym i umiarkowanym. Zdolność do znoszenia niskich temperatur oraz dobre właściwości okrywy włosowej sprawiają, że Border Leicester sprawdza się tam jako rasa odporna i stosunkowo mało problematyczna w utrzymaniu. W RPA owce te ceni się z kolei za przystosowanie do dużych, suchych areałów pastwiskowych, gdzie muszą pokonywać znaczne odległości w poszukiwaniu paszy
W Europie kontynentalnej Border Leicester występuje w mniejszej liczbie niż na Wyspach Brytyjskich, jednak spotyka się ją w niektórych krajach, między innymi we Francji, Niemczech czy w krajach Europy Środkowo-Wschodniej. Często pełni ona rolę rasy poprawiającej cechy użytkowe lokalnych populacji owiec, zwłaszcza tam, gdzie dąży się do zwiększenia masy ciała, długości i jakości wełny oraz ogólnej plenności. W wielu rejonach rasa ta jest traktowana jako cenny materiał hodowlany wspierający rozwój nowoczesnej, wydajnej produkcji owczarskiej
Warunki środowiskowe, w których utrzymuje się Border Leicester, są zróżnicowane: od wilgotnych, chłodnych łąk, poprzez użytki zielone położone w terenach pagórkowatych, aż po bardziej suche i ciepłe obszary. Rasa ta słynie z dobrej adaptacyjności, jednak jak każde zwierzę ma określone wymagania. Szczególne znaczenie ma jakość pastwisk oraz dostęp do wody, ponieważ większa masa ciała i intensywny wzrost jagniąt wymagają dostatecznej podaży energii i białka w paszy. W regionach bardziej suchych często stosuje się dokarmianie paszami treściwymi i konserwowanymi, aby utrzymać odpowiednią kondycję zwierząt
Charakter, zachowanie i wymagania w chowie
Jedną z zalet rasy Border Leicester jest stosunkowo łagodny temperament. Owce te określa się często jako spokojne, łatwe do prowadzenia i dobrze znoszące kontakt z człowiekiem. Taki charakter ułatwia codzienne prace hodowlane, w tym przeganianie stada, strzyżenie, zabiegi profilaktyczne oraz kontrolę stanu zdrowia. Spokojniejsze owce mniej się stresują, co ma korzystny wpływ zarówno na ich dobrostan, jak i na wyniki produkcyjne
Maciorki Border Leicester wykazują silny instynkt macierzyński. Zwykle dobrze przyjmują swoje jagnięta, dbają o nie i pozwalają na bezproblemowe ssanie, co ogranicza straty okołoporodowe. W warunkach odpowiedniego żywienia i właściwego zarządzania stadem jagnięta osiągają dobre przyrosty masy ciała, co jest szczególnie cenione przez hodowców nastawionych na produkcję mięsa jagnięcego. Spokojny charakter matek zmniejsza również ryzyko urazów jagniąt podczas przemieszczania się stada czy prac obsługowych
Wymagania rasy Border Leicester w zakresie utrzymania nie różnią się zasadniczo od standardowych wymagań owiec średnio- i wielkoramiennych, jednak ze względu na ich masę i typ użytkowy szczególną uwagę należy zwrócić na żywienie. Odpowiednia ilość i jakość paszy jest kluczowa zarówno dla utrzymania dobrej kondycji dorosłych osobników, jak i dla prawidłowego wzrostu jagniąt oraz jakości wełny. W okresie krytycznym, takim jak koniec ciąży i początek laktacji, maciorki wymagają paszy o wyższej koncentracji energii i białka oraz odpowiedniego poziomu składników mineralnych i witamin
Dbanie o racice jest kolejnym istotnym elementem chowu. Mimo że Border Leicester ma stosunkowo mocne kończyny, utrzymywanie owiec na wilgotnych, błotnistych pastwiskach bez odpowiedniej profilaktyki może prowadzić do problemów z racicami, takich jak ochwat czy gnijąca strzałka racicowa. Regularne kontrole, przycinanie racic i utrzymanie suchej ściółki w budynkach inwentarskich pomagają utrzymać zwierzęta w dobrej kondycji. Strzyżenie, zwykle wykonywane raz w roku, jest konieczne nie tylko z uwagi na pozyskanie wełny, ale także ze względów zdrowotnych – zbyt długie runo sprzyja nadmiernemu zawilgoceniu, przegrzaniu i rozwojowi pasożytów zewnętrznych
W profilaktyce zdrowotnej standardem jest stosowanie programów odrobaczania, szczepień przeciwko najczęściej występującym chorobom zakaźnym oraz monitorowanie kondycji zwierząt. Ze względu na intensywną produkcję, jaką często prowadzi się przy wykorzystaniu rasy Border Leicester, kluczowe znaczenie ma wczesne wykrywanie problemów zdrowotnych, takich jak kulawizny, choroby układu oddechowego czy schorzenia układu pokarmowego. Dobry kontakt hodowcy ze zwierzętami oraz ich spokojny charakter sprawiają, że zauważenie nieprawidłowości jest stosunkowo ułatwione
Znaczenie ekonomiczne i rola w nowoczesnej hodowli
Border Leicester zajmuje ważne miejsce w nowoczesnej hodowli owiec, zwłaszcza tam, gdzie poszukuje się rozwiązań łączących wysoką produkcję mięsa z dobrą jakością wełny oraz efektywnym wykorzystaniem pastwisk. W wielu krajach, gdzie rozwój rolnictwa opiera się na systemach ekstensywnych lub półintensywnych, rasa ta jest szczególnie ceniona jako element systemów krzyżowniczych. Hodowcy wykorzystują jej cechy mateczne, zdolność adaptacji i jakość runa, aby poprawić wyniki produkcyjne całych populacji mieszańców
Ekonomiczne znaczenie rasy wyraża się w wielu aspektach. Po pierwsze, stada Border Leicester mogą dostarczać dwóch istotnych produktów jednocześnie: mięsa i wełny. Dzięki temu hodowca ma możliwość zdywersyfikowania źródeł dochodu. W latach, gdy ceny wełny są korzystne, większą rolę może odgrywać sprzedaż surowca włókienniczego, natomiast przy wyższych cenach jagnięciny rośnie znaczenie produkcji mięsa. Elastyczność ta jest ważna zwłaszcza w warunkach zmian rynkowych i niepewności ekonomicznej na globalnych rynkach produktów rolnych
Po drugie, Border Leicester jako rasa poprawiająca jest wykorzystywana do podnoszenia poziomu produkcyjności lokalnych populacji, które mogą mieć mniejszą masę ciała, słabszą wydajność rzeźną lub gorsze cechy runa. Wprowadzając krew Border Leicester do tych populacji, hodowcy uzyskują mieszańce charakteryzujące się lepszą budową, wyższą masą ciała i korzystniejszą strukturą runa. Taki kierunek pracy hodowlanej jest szczególnie istotny w regionach, w których tradycyjne rasy zagrożone są spadkiem opłacalności i potrzebują wsparcia genetycznego, aby sprostać wymaganiom nowoczesnego rynku
Po trzecie, rozległe wykorzystanie rasy w krajach takich jak Australia czy Nowa Zelandia przyczyniło się do rozwoju całych sektorów gospodarki. Produkcja wełny i mięsa jagnięcego stała się ważnym elementem eksportu, a wiele linii hodowlanych Border Leicester zostało dostosowanych do specyficznych oczekiwań rynków zagranicznych. Z tego powodu w tych krajach rasa ta ma nie tylko znaczenie rolnicze, ale także strategiczne z punktu widzenia handlu międzynarodowego i bezpieczeństwa żywnościowego
Współcześnie, w dobie rosnącej troski o dobrostan zwierząt i zrównoważony rozwój, rasa Border Leicester zyskuje dodatkowe atuty. Owce te dobrze funkcjonują w systemach ekstensywnych, gdzie mają dostęp do rozległych pastwisk, świeżego powietrza i swobody ruchu. Wysoka efektywność wykorzystania paszy, połączona z odpornością i spokojnym temperamentem, przekłada się na mniejsze nakłady pracy i niższe koszty weterynaryjne. To z kolei zwiększa atrakcyjność tej rasy w gospodarstwach, które chcą łączyć opłacalność ekonomiczną z dbałością o warunki życia zwierząt
Ciekawostki i mniej znane informacje o rasie Border Leicester
Jedną z ciekawostek dotyczących rasy Border Leicester jest jej wpływ na powstanie innych, dziś bardzo cenionych ras owiec. Dzięki właściwościom genetycznym i użytkowym Border Leicester wykorzystano jako jeden z komponentów w tworzeniu nowych typów mieszańcowych, które następnie zostały ustabilizowane i uznane za odrębne rasy. W ten sposób Border Leicester stała się ważnym elementem dziedzictwa hodowlanego, łącząc w sobie cechy dawnych ras długowełnistych z potrzebami nowoczesnej produkcji
Ciekawym aspektem jest także rola rasy w świecie wystaw i pokazów zwierząt hodowlanych. Dzięki okazałemu wyglądowi – wysokiej, eleganckiej sylwetce, długim uszom i obfitej, lśniącej wełnie – Border Leicester często przyciąga uwagę zwiedzających na wystawach rolniczych. Zwierzęta prezentowane są nie tylko ze względu na swoje cechy produkcyjne, ale także z uwagi na walory estetyczne. Dla wielu miłośników zwierząt gospodarskich właśnie ta rasa jest jednym z najbardziej charakterystycznych symboli tradycyjnej brytyjskiej owczarni
W niektórych krajach wełna Border Leicester zyskała uznanie wśród rzemieślników i osób zajmujących się rękodziełem włókienniczym. Dzięki swojej długości, wytrzymałości i sprężystości doskonale nadaje się do przędzenia ręcznego, tkania dywanów, pledów czy wyrobów dekoracyjnych. Rzemieślnicy doceniają możliwość uzyskania trwałych, a jednocześnie miękkich w dotyku struktur. W połączeniu z nowoczesnym wzornictwem wełna ta pozwala tworzyć wyroby o wysokiej wartości użytkowej i estetycznej
Nie bez znaczenia jest także wizerunek rasy w kulturze rolniczej regionów, z których się wywodzi. W literaturze i sztuce przedstawiającej krajobrazy szkocko-angielskiego pogranicza często pojawiają się stada białych, długowełnistych owiec o charakterystycznej budowie. Choć nie zawsze są one jednoznacznie identyfikowane jako Border Leicester, to właśnie ta rasa w dużym stopniu wpłynęła na wyobrażenie o klasycznej owcy długowełnistej w tych rejonach. W wielu gospodarstwach, które od pokoleń zajmują się hodowlą owiec, przekazuje się opowieści o dawnych trykach i maciorkach, zwyciężających w konkursach czy wyróżniających się szczególną plennością
Wraz z rozwojem badań genetycznych pojawiło się również zainteresowanie zasobami genetycznymi rasy Border Leicester. Jako rasa o długiej historii hodowlanej, dobrze udokumentowana w księgach, stanowi cenne źródło genów dla programów zachowania bioróżnorodności w rolnictwie. Coraz częściej podkreśla się, że utrzymanie ras tradycyjnych, takich jak Border Leicester, ma znaczenie nie tylko z punktu widzenia produkcyjnego, ale również kulturowego i przyrodniczego. Zależność ta jest widoczna szczególnie tam, gdzie tradycyjne systemy wypasu owiec kształtują krajobraz i różnorodność biologiczną użytków zielonych
Wielu hodowców, którzy zdecydowali się na utrzymanie Border Leicester w niewielkich, rodzinnych gospodarstwach, zwraca uwagę na jeszcze jeden aspekt – możliwość prowadzenia hodowli w sposób zgodny z zasadami rolnictwa ekologicznego. Dobra zdrowotność, spokojny charakter, efektywne wykorzystanie paszy oraz odporność na zmienne warunki atmosferyczne czynią tę rasę atrakcyjną dla gospodarstw nastawionych na produkcję z ograniczonym użyciem chemicznych środków ochrony zdrowia zwierząt i intensywnych pasz przemysłowych
Ostatecznie Border Leicester pozostaje rasą, która łączy w sobie tradycję i nowoczesność. Powstała na bazie dawnych metod hodowlanych, rozwinęła się dzięki postępowi genetycznemu i zmieniającym się wymaganiom rynku, a obecnie znajduje miejsce zarówno w dużych przedsiębiorstwach rolnych, jak i w małych gospodarstwach rodzinnych oraz projektach agroturystycznych. Jej obecność w krajobrazie wielu krajów świadczy o tym, że umiejętne połączenie cech takich jak wysoka jakość wełny, dobra wydajność mięsna, odporność i płodność może zapewnić rasie długotrwałą i stabilną pozycję w globalnym sektorze owczarskim
W kontekście hodowli ras wysokoproduktywnych i wyspecjalizowanych Border Leicester nadal odgrywa rolę rasy wszechstronnej, która pozwala na elastyczne reagowanie na zmiany rynkowe i środowiskowe. Jej adaptacyjność, spokojny charakter, dobrostan w systemach ekstensywnych, jakość runa, wydajność mięsna, instynkt macierzyński, wydajność rozrodcza, trwałość włókna oraz wszechstronność użytkowa powodują, że jest ona nadal chętnie wybierana przez hodowców na całym świecie, stanowiąc ważny element zarówno tradycyjnego, jak i nowoczesnego rolnictwa
