Dobór właściwej filtracji do rodzaju rozpylaczy to jeden z kluczowych elementów skutecznej i bezpiecznej ochrony roślin. Nawet najlepiej dobrany środek i idealnie ustawiony opryskiwacz nie zagwarantują oczekiwanych efektów, jeśli filtracja będzie niewłaściwa. Zbyt słabe sitka powodują zapychanie rozpylaczy, a zbyt gęste – spadek wydajności, nierównomierny wydatek cieczy i kłopoty z utrzymaniem stałego ciśnienia. W efekcie rolnik traci czas, pieniądze i nerwy, a plon może ucierpieć. Dlatego warto dobrze zrozumieć, jak dobrać filtry do konkretnych rozpylaczy i upraw, aby oprysk był równomierny, bezpieczny dla roślin i ekonomicznie opłacalny.
Rola filtracji w opryskiwaczu – co naprawdę dzieje się w instalacji?
W każdym opryskiwaczu ciecz robocza przechodzi długą drogę: od zbiornika, przez układ zasysania, pompę, sekcje rozdzielacza, przewody, aż do rozpylaczy. Każdy etap tej drogi to kolejne miejsce, w którym zanieczyszczenia mogą wywołać kłopoty. Odpowiednio dobrana filtracja ma za zadanie przechwycić zanieczyszczenia w kilku etapach, zanim dotrą one do rozpylaczy o małych otworach, szczególnie podatnych na zapychanie.
Najważniejsze źródła zabrudzeń to:
- piasek i muł z wody pobieranej ze stawu, rzeki lub płytkich ujęć,
- resztki krystalizujących się nawozów i środków ochrony roślin,
- włókna, drobiny roślin i resztki organiczne ze zbiornika,
- rdza, osad wapienny i odpryski z instalacji,
- cząstki pochodzące z niedokładnie wypłukanego opryskiwacza.
Bez odpowiednich filtrów takie zanieczyszczenia trafiają prosto do rozpylaczy, powodując:
- częste zapychanie rozpylaczy,
- „ciągnięcie smug” zamiast równomiernego wachlarza,
- nierównomierną dawkę cieczy w różnych częściach belki,
- spadek intensywności oprysku przy niektórych sekcjach,
- konieczność częstych przerw na czyszczenie, a więc mniejszą wydajność pracy.
Co ważne, niewidoczne na pierwszy rzut oka różnice w wydatek cieczy z poszczególnych dysz potrafią przekładać się na realne straty: w jednym miejscu rośliny zostają niedopryskane i szkodniki przeżywają, w innym pojawia się fitotoksyczność z powodu zbyt dużej dawki. Dobra filtracja nie jest więc dodatkiem do opryskiwacza, ale warunkiem skutecznego i precyzyjnego oprysku.
Rodzaje filtrów w opryskiwaczu i ich zadania
Prawidłowo zbudowany układ filtracji w opryskiwaczu składa się z kilku stopni filtracyjnych, a każdy z nich pełni inną funkcję. W typowym opryskiwaczu polowym można wyróżnić:
Filtr ssawny (główny filtr wstępny)
Znajduje się między zbiornikiem a pompą. Jego zadaniem jest ochrona pompy przed dużymi zanieczyszczeniami stałymi, które mogłyby uszkodzić elementy robocze lub znacząco przyspieszyć ich zużycie. Najczęściej stosuje się tu filtry o dość dużej oczkowości (np. 18–32 mesh), aby nie ograniczać przepływu i nie powodować kawitacji pompy.
Charakterystyczne cechy filtra ssawnego:
- zatrzymuje największe zanieczyszczenia: liście, piasek, grudki ziemi,
- musi mieć duży przekrój, by nie dusić pompy,
- wymaga regularnego, ale niezbyt częstego czyszczenia,
- jest pierwszą „linią obrony” całego układu.
Filtr ciśnieniowy (główny filtr linii)
Umieszczony jest już za pompą, zwykle w okolicy rozdzielacza. Odpowiada za zatrzymanie średniej wielkości zanieczyszczeń, które mogłyby przedostać się do sekcji i dalej do rozpylaczy. Tu stosuje się wkłady o średniej gęstości (np. 50–80 mesh), zależnie od rodzaju rozpylaczy i wydajności opryskiwacza.
Najważniejsze zadania filtra ciśnieniowego:
- stabilizacja jakości cieczy podawanej do sekcji,
- ochrona zaworów, rozdzielacza i przepływomierzy,
- zmniejszenie ilości zanieczyszczeń trafiających do filtrów sekcyjnych.
Filtry sekcyjne
Montowane na poszczególnych sekcjach belki opryskowej, najczęściej tuż przed przewodami doprowadzającymi ciecz do korpusów rozpylaczy. Mają za zadanie wychwycić drobniejsze cząstki, które nie zostały zatrzymane przez filtr główny, a które stanowią bezpośrednie zagrożenie dla drobnych otworów w rozpylaczach.
Dobór gęstości filtrów sekcyjnych jest kluczowy, ponieważ to one muszą być dopasowane do wymogów konkretnych rozpylaczy. Zbyt duża oczkowość będzie powodować częste zatykanie dysz, a zbyt mała – ograniczenie przepływu i wahania ciśnienia.
Filtry przy rozpylaczach (w korpusach)
To ostatni element obrony – małe sitka montowane bezpośrednio w korpusach rozpylaczy lub w krótkich odcinkach przewodów tuż przy dyszy. Ich rola to wyłapanie najdrobniejszych zanieczyszczeń, które mogłyby unieruchomić pojedynczy rozpylacz.
W wielu nowoczesnych opryskiwaczach stosowanie filtrów przy każdej dyszy jest zalecane szczególnie przy:
- rozpylaczach drobnokroplistych,
- pracy z bardzo gęstymi mieszaninami (nawozy dolistne, mikroelementy),
- zastosowaniu środków w formie zawiesin,
- opryskach fungicydowych o wysokiej precyzji.
Co oznacza mesh i mikrony? Jak czytać oznaczenia filtrów?
Dla prawidłowego dobrania filtracji nie wystarczy wiedzieć, że filtr jest „gęsty” lub „rzadki”. Kluczowe są konkretne parametry, zazwyczaj podawane jako liczba „mesh” lub w mikronach (µm). Zrozumienie tych oznaczeń pozwala uniknąć błędów, które kończą się kłopotami w polu.
Mesh – ilość oczek na cal
Wartość mesh określa liczbę oczek siatki filtracyjnej na jeden cal długości (2,54 cm). Im większa liczba mesh, tym mniejsze pojedyncze oczko, a więc filtr „gęstszy”. Przykładowe wartości:
- 20 mesh – duże oczka, filtr wstępny,
- 50 mesh – średnia gęstość, typowy filtr ciśnieniowy,
- 80 mesh – gęsty filtr do większości dysz standardowych,
- 100–150 mesh – bardzo gęste filtry do drobnych otworów.
Mikrony – faktyczny rozmiar cząstki
Mikron (µm) to jedna tysięczna milimetra. Oznaczenie filtra w mikronach mówi, jakiej wielkości cząstki jest on w stanie zatrzymać. Przykładowo filtr 200 µm zatrzymuje cząstki większe niż 0,2 mm. Nie ma jednego wzoru przeliczającego mesh na mikrony, ponieważ zależy to od budowy siatki, ale w praktyce przyjmuje się orientacyjnie:
- 50 mesh ≈ 300 µm,
- 80 mesh ≈ 180–200 µm,
- 100 mesh ≈ 150 µm,
- 150 mesh ≈ 100 µm.
Dla rolnika praktycznie ważne jest, że im drobniejszy strumień cieczy tworzy rozpylacz, tym gęstsza powinna być filtracja, aby otwór nie był blokowany przez pojedyncze drobiny. Z drugiej strony zbyt gęsty filtr dla dużej dyszy powoduje niepotrzebne opory przepływu.
Dobór filtracji do rodzaju rozpylaczy – zasady ogólne
Producenci dysz podają najczęściej zalecane gęstości filtrów dla konkretnych typów i rozmiarów rozpylaczy. Przy braku dokumentacji warto kierować się zasadą, że im mniejszy otwór dyszy (niższy wydatek przy tym samym ciśnieniu), tym dokładniejsza filtracja powinna ją poprzedzać.
Rozpylacze standardowe płaskostrumieniowe
Klasyczne niebieskie, żółte, czerwone czy zielone rozpylacze płaskostrumieniowe o średniej wielkości kropel i stosowane w typowych zabiegach herbicydowych czy fungicydowych nie wymagają ekstremalnie gęstej filtracji. Najczęściej sprawdzają się:
- filtr ssawny: 18–32 mesh,
- filtr główny: 50–80 mesh,
- filtry sekcyjne/przydyszowe: 80 mesh.
Tak dobrana filtracja chroni dysze przed większymi zanieczyszczeniami bez wyraźnego spadku wydajności, nawet przy dużej szerokości belki.
Rozpylacze eżektorowe (antydryfowe, grubokropliste)
Rozpylacze wytwarzające krople grubsze, ze wspomaganiem powietrzem (eżektorowe), są bardziej odporne na zapychanie, bo mają większe otwory. Zazwyczaj można stosować nieco rzadszą filtrację przy zachowaniu wysokiej niezawodności oprysku:
- filtr ssawny: 18–32 mesh,
- filtr główny: 50 mesh,
- filtry sekcyjne/przydyszowe: 50–80 mesh (w zależności od rozmiaru dyszy).
Przy bardzo dużych wydatkach (np. nawozy dolistne o wysokim stężeniu) lepiej pozostać przy 50 mesh na filtrach sekcyjnych, aby nie ograniczać przepływu i zminimalizować ryzyko skoków ciśnienia.
Rozpylacze drobnokropliste, dwustrumieniowe i do specyficznych zadań
W przypadku nowoczesnych rozpylaczy o bardzo drobnej kropli, stosowanych np. do zabiegów fungicydowych na zboża czy warzywa, filtracja musi być dokładniejsza. Drobny strumień łatwiej się zapycha, a pojedyncze ziarno piasku potrafi skutecznie unieruchomić dyszę.
Najczęściej stosuje się:
- filtr ssawny: 32 mesh,
- filtr główny: 80 mesh,
- filtry sekcyjne/przydyszowe: 100–150 mesh (w zależności od zaleceń producenta).
Warto zwrócić uwagę, że przy tak gęstej filtracji kluczowe staje się regularne płukanie filtrów, ponieważ bardzo szybko zbierają one zanieczyszczenia. Zaniedbanie czyszczenia prowadzi do drastycznych spadków wydajności i dużych wahań ciśnienia na belce.
Rozpylacze do nawozów płynnych i RSM
Przy nawozach azotowych płynnych i roztworach wieloskładnikowych sytuacja wygląda inaczej niż przy klasycznych środkach ochrony roślin. RSM jest agresywny chemicznie, ma wysoką gęstość i sprzyja szybkiemu odkładaniu się kryształów. Dlatego stosuje się większe otwory i specjalne rozpylacze lub belki z wężami rozlewającymi.
Dla takich zastosowań zaleca się:
- filtr ssawny: 18–20 mesh,
- filtr główny: 30–50 mesh,
- filtry sekcyjne: zwykle 30–50 mesh, a czasem rezygnuje się z filtrów przydyszowych, jeśli producent jasno to dopuszcza.
Najważniejsze jest, aby filtry nie były zbyt gęste, bo krystalizujące się składniki nawozu szybko je zatkają. Z drugiej strony, przy zasysaniu wody z otwartych zbiorników filtr ssawny musi być w idealnym stanie, aby dużymi zanieczyszczeniami nie uszkodzić pompy.
Jak dopasować filtrację do praktyki gospodarstwa?
Dobór filtrów nie może być oderwany od realnych warunków pracy w gospodarstwie. Ten sam zestaw filtrów będzie sprawdzał się doskonale tam, gdzie używa się czystej wody z wodociągu, a może być niewystarczający przy wodzie ze stawu pełnej mułu i glonów.
Jakość wody jako punkt wyjścia
Przy wodzie z wodociągu lub studni głębinowej ilość mechanicznych zanieczyszczeń jest zazwyczaj niewielka. W takiej sytuacji można pozwolić sobie na nieco gęstsze filtry główne i sekcyjne, bez istotnego ryzyka ich szybkiego zatykania. Z kolei przy wodzie z naturalnych zbiorników zawsze warto:
- stosować dodatkowe sitko na końcu węża zasysającego,
- unikać pobierania wody z samego dna,
- regularnie płukać zbiornik opryskiwacza,
- rozważyć wstępne filtrowanie wody, zanim trafi do opryskiwacza.
Im gorsza woda, tym ważniejsze staje się utrzymywanie filtrów w czystości – szczególnie tych najgęstszych, przy sekcjach i rozpylaczach.
Rodzaj stosowanych mieszanin
Częste wykorzystywanie formulacji w formie zawiesin (SC, WG) lub gęstych nawozów dolistnych oznacza większe obciążenie filtrów. W takich przypadkach nawet przy zalecanej przez producenta gęstości filtrów trzeba liczyć się z częstszym czyszczeniem. Warto też zadbać o:
- dobre rozpuszczenie preparatów przed wlaniem do zbiornika,
- stosowanie kolejności mieszania „preparatów w zbiorniku” zgodnie z zaleceniami (WP/WG przed SC/EC),
- stałą pracę mieszadeł podczas przygotowania i zabiegu,
- dokładne wypłukanie zbiornika po zakończeniu oprysku.
Niewłaściwe rozpuszczenie środka powoduje wytrącanie grudek, które natychmiast obciążają filtry sekcyjne i przydyszowe.
Styl pracy i organizacja zabiegów
Rolnik, który wykona w sezonie kilkanaście delikatnych zabiegów ochrony roślin na tej samej plantacji, ma inne potrzeby niż gospodarstwo wykonujące dziesiątki hektarów dziennie, przy częstej zmianie środków i wysoko skoncentrowanych mieszaninach. Przy intensywnej eksploatacji opryskiwacza warto:
- przyjąć zasadę rutynowego czyszczenia filtrów po każdym dniu roboczym,
- planować zabiegi tak, aby minimalizować liczbę zmian preparatów w ciągu dnia,
- kontrolować równomierność oprysku co kilka godzin, testując wydatki z wybranych rozpylaczy,
- mieć w zapasie komplety wkładów filtracyjnych do szybkiej wymiany.
Praktyczne wskazówki dotyczące konserwacji filtrów
Nawet najlepiej dobrana filtracja nie spełni swojej roli, jeśli filtry będą zaniedbane. Osad zalegający na siatkach nie tylko zmniejsza przepływ, ale też sprzyja korozji i namnażaniu się mikroorganizmów. Dbałość o filtry jest więc jednym z podstawowych obowiązków przy eksploatacji opryskiwacza.
Jak często czyścić filtry?
Nie ma jednej odpowiedzi, ale można przyjąć kilka zasad:
- filtr ssawny – kontrola i czyszczenie co kilka zabiegów lub częściej, jeśli widoczne są zanieczyszczenia w wodzie,
- filtr główny – minimum raz dziennie w okresie intensywnych oprysków, a przy problemach z ciśnieniem nawet częściej,
- filtry sekcyjne i przydyszowe – kontrola za każdym razem, gdy pojawi się nierównomierny wydatek lub zapychanie pojedynczych dysz.
Dobrym zwyczajem jest rutynowe przepłukanie wszystkich filtrów po zakończeniu dnia pracy, zanim osady mają czas zaschnąć i utwardzić się na siatkach.
Metody czyszczenia filtrów
Podstawową metodą jest płukanie pod bieżącą wodą. Warto stosować:
- łagodne szczotki z tworzywa (nie metalowe),
- niewielkie ciśnienie, aby nie deformować siatki,
- ewentualnie roztwory myjące zalecane do opryskiwaczy (przy silnych osadach).
Należy unikać czyszczenia filtrów ostrymi narzędziami (druty, igły, noże), ponieważ nawet lekkie przecięcie lub rozciągnięcie siatki powoduje, że filtr przestaje spełniać swoją funkcję. Pojedyncza „dziura” to miejsce, przez które duże zanieczyszczenia trafiają do wrażliwych elementów instalacji.
Wymiana zużytych wkładów
Filtry nie są wieczne. Powinno się je wymieniać, gdy:
- siatka jest widocznie zdeformowana lub przerwana,
- nie da się usunąć osadu, mimo intensywnego mycia,
- korpus filtra uległ pęknięciu lub skorodowaniu,
- po czyszczeniu nadal utrzymuje się nienaturalny spadek ciśnienia.
W praktyce wielu rolników odkłada wymianę filtrów na później, co kończy się powtarzającymi się awariami rozpylaczy i rozdzielaczy. Koszt nowego wkładu jest niewielki w porównaniu z wartościami środków, które przechodzą przez opryskiwacz w ciągu sezonu.
Znaczenie prawidłowego ciśnienia i kontrola wydatku rozpylaczy
Dobór filtrów i rozpylaczy to jedno, ale kluczowym warunkiem skuteczności jest także utrzymanie odpowiedniego ciśnienia roboczego. Zbyt duży spadek ciśnienia na filtrach prowadzi do zmniejszenia wydatku na jednostkę powierzchni i zmiany struktury kropli. W efekcie:
- krople stają się większe (przy niższym ciśnieniu), co obniża skuteczność fungicydów,
- przy zbyt wysokim ciśnieniu krople drobnieją i wzrasta ryzyko znosu na sąsiednie działki.
Dlatego szczególnie ważne jest, aby po każdorazowym czyszczeniu filtrów wykonać próbę wodną – porównać odczyt z manometru i rzeczywisty wydatek z kilku losowo wybranych rozpylaczy.
Kontrola wydajności rozpylaczy w gospodarstwie
Prosty test można przeprowadzić za pomocą naczyń pomiarowych lub miarki litrowej:
- ustawić opryskiwacz na typowe ciśnienie robocze,
- podłożyć pojemnik pod wybrane dysze,
- mierzyć ilość wody wypływającej w określonym czasie (np. 1 minuta),
- porównać wynik z tabelą wydatków producenta dysz.
Jeśli wydatek różni się o więcej niż 10% od wartości nominalnej, dyszę należy wymienić. Znaczne różnice między dyszami są sygnałem, że filtry nie spełniają swojej funkcji i część zanieczyszczeń przechodzi dalej, ścierając precyzyjne elementy rozpylacza.
Ekonomiczny wymiar prawidłowej filtracji
Choć filtry same w sobie nie są drogimi elementami opryskiwacza, ich wpływ na koszty produkcji jest bardzo duży. Dobra, regularnie serwisowana filtracja pozwala:
- zmniejszyć zużycie środków ochrony roślin dzięki równomiernej dawce,
- zredukować liczbę powtórnych zabiegów spowodowanych nieskutecznym opryskiem,
- wydłużyć żywotność pomp, zaworów i rozpylaczy,
- ograniczyć przestoje w pracy podczas sezonowego „okna pogodowego”.
Z drugiej strony, oszczędzanie na filtrach (rzadsza wymiana, brak konserwacji, źle dobrana gęstość) prowadzi bardzo szybko do wymiernych strat. Wystarczy kilka hektarów opryskanych z niedostateczną dawką herbicydu, aby porastanie chwastami obniżyło plon tak, że koszt nowych filtrów byłby rozwiązany wielokrotnie.
Najczęstsze błędy przy doborze i stosowaniu filtracji
Analizując doświadczenia wielu gospodarstw, można wyróżnić kilka najczęstszych błędów związanych z filtracją opryskiwacza:
- stosowanie jednego, zbyt „uniwersalnego” wkładu filtracyjnego do wszystkich rodzajów rozpylaczy,
- rezygnacja z filtrów przydyszowych „bo się często zapychają”, zamiast poprawy jakości wody lub filtracji wcześniej,
- czyszczenie filtrów twardymi narzędziami, które niszczą siatkę,
- ignorowanie zaleceń producenta dysz co do minimalnej gęstości filtracji,
- brak regularnego płukania opryskiwacza po zabiegach nawozami płynnymi, co powoduje silne zanieczyszczenie całej instalacji.
Unikanie tych błędów w praktyce jest o wiele prostsze, niż naprawianie ich skutków w postaci zatkanych rozpylaczy, nieskutecznych zabiegów i konieczności powtarzania oprysków.
Wskazówki dodatkowe – na co jeszcze zwracać uwagę?
Oprócz klasycznych kwestii związanych z gęstością filtrów, warto pamiętać o kilku dodatkowych aspektach, które często decydują o sukcesie w polu.
Planowanie zapasu filtrów i rozpylaczy
Przed sezonem oprysków dobrze jest zaopatrzyć się w:
- komplet zapasowych wkładów filtrów głównych i sekcyjnych,
- zapas filtrów przydyszowych dopasowanych do konkretnych rozpylaczy,
- kilka dodatkowych dysz każdego typu używanego w gospodarstwie.
Dzięki temu ewentualna wymiana uszkodzonych elementów nie powoduje przestojów, a rolnik nie musi dopasowywać niewłaściwych filtrów „tymczasowo”, co często kończy się problemami na polu.
Oznaczanie filtrów i dysz
Dobrym nawykiem jest oznaczanie filtrów i kompletów dysz używanych do konkretnych zadań. Przykładowo:
- zestaw do herbicydów doglebowych (większe krople, mniejsza gęstość filtrów),
- zestaw do fungicydów (drobne krople, gęste filtry),
- zestaw do RSM (specjalne dysze, filtracja dostosowana do nawozów płynnych).
Ułatwia to szybkie przełączenie opryskiwacza między różnymi zadaniami bez ryzyka pomyłki i założenia np. zbyt gęstych filtrów do nawozu czy zbyt rzadkich do wrażliwych dysz drobnokroplistych.
Szkolenia i instrukcje producentów
Wielu producentów opryskiwaczy i rozpylaczy udostępnia szczegółowe instrukcje dotyczące zalecanej filtracji. Często organizowane są też szkolenia dla rolników, gdzie można w praktyce zobaczyć różnice w działaniu instalacji przy różnych konfiguracjach filtrów. Warto korzystać z takich możliwości, bo drobne korekty w gospodarstwie przynoszą później bardzo wymierne efekty podczas sezonu.
FAQ – najczęściej zadawane pytania
Jak rozpoznać, że filtracja jest niewłaściwie dobrana do rozpylaczy?
Objawy źle dobranej filtracji pojawiają się szybko w trakcie pracy. Jeśli filtry przydyszowe lub sekcyjne zapychają się co kilkanaście hektarów, to znak, że są zbyt gęste w stosunku do jakości wody i rodzaju dysz. Gdy natomiast często zatyka się pojedyncza dysza lub pojawiają się charakterystyczne „dziury” w wachlarzu rozpylania, może to świadczyć o zbyt rzadkich filtrach, które przepuszczają zbyt duże cząstki zanieczyszczeń.
Czy można stosować te same filtry do oprysków i do nawozów płynnych (RSM)?
Teoretycznie możliwe jest używanie tych samych filtrów, ale w praktyce rzadko jest to optymalne rozwiązanie. Nawóz płynny, szczególnie RSM, ma inną lepkość i skład, łatwiej krystalizuje, przez co bardzo gęste filtry szybko się zatykają. Do RSM stosuje się z reguły dysze o większych otworach i nieco rzadsze wkłady filtracyjne. Najlepiej jest przygotować osobny komplet filtrów i dysz specjalnie pod zabiegi nawozowe i nie mieszać ich z zestawem do środków ochrony.
Co zrobić, gdy po wymianie filtrów spadło ciśnienie na belce opryskowej?
Jeśli po założeniu nowych, często gęstszych filtrów ciśnienie w układzie spada, przyczyną może być zbyt mała przepustowość w stosunku do wydajności pompy i wielkości rozpylaczy. Należy sprawdzić, czy nowe filtry mają odpowiednią gęstość i powierzchnię czynnej siatki. Czasem konieczne jest przejście na nieco rzadszy filtr lub zastosowanie większego korpusu. Warto również upewnić się, że filtry zostały poprawnie odpowietrzone i że w układzie nie ma dodatkowych punktów ograniczających przepływ.
Jak często powinno się wymieniać filtry na nowe, a nie tylko czyścić?
Częstotliwość wymiany filtrów zależy od intensywności pracy, rodzaju środków i jakości wody. W gospodarstwach wykonujących kilkadziesiąt zabiegów rocznie dobrą praktyką jest wymiana głównych wkładów filtracyjnych co sezon lub co dwa sezony. Filtry przydyszowe zużywają się szybciej, zwłaszcza przy pracy z nawozami płynnymi, i często wymagają wymiany już po jednym intensywnym sezonie. Każda widoczna deformacja czy uszkodzenie siatki jest sygnałem do natychmiastowej wymiany.
Czy filtracja ma wpływ na dokładność dawek w opryskach precyzyjnych z GPS?
Tak, filtracja ma duże znaczenie także przy opryskach sterowanych komputerowo i z nawigacją GPS. Systemy te świetnie kontrolują dawkę teoretyczną, ale nie są w stanie skorygować spadków przepływu spowodowanych zatkanymi filtrami lub dyszami. Jeśli część sekcji ma mniejszy wydatek z powodu niedrożnych filtrów, to faktyczna ilość cieczy na hektar będzie niższa od zadanej, mimo że komputer pokaże wartości zgodne z ustawieniami. Dlatego przy pracy w technologii precyzyjnej stan filtracji ma jeszcze większe znaczenie niż w klasycznych opryskach.
