Cykoria sałatowa, znana również jako cykoria liściowa, to jedno z ciekawszych warzyw zimowego i przedwiosennego okresu. Łączy w sobie elegancki wygląd, wysoką wartość odżywczą i niezwykłą technologię produkcji, opartą na przygotowaniu korzeni w polu, a następnie na ich pędzeniu w kontrolowanych warunkach. Jako warzywo niszowe, ale o dużym potencjale rynkowym, stanowi ważne ogniwo w nowoczesnym ogrodnictwie i rolnictwie intensywnym w Polsce i na świecie.
Botaniczna charakterystyka i cechy cykorii sałatowej
Cykoria sałatowa (Cichorium intybus var. foliosum) należy do rodziny astrowatych (Asteraceae). Jest bliską krewną cykorii korzeniowej i sałat, ale różni się od nich sposobem użytkowania i technologią produkcji. Tworzy wydłużone, zwarte główki liściowe o długości 10–20 cm, zbudowane z delikatnych, jasnozielonych lub kremowych liści o charakterystycznej, lekkiej goryczce.
W fazie polowej roślina przypomina klasyczną cykorię – tworzy rozetę liści oraz mocny, wrzecionowaty korzeń spichrzowy. To właśnie ten korzeń stanowi podstawę dalszego etapu produkcji, czyli pędzenia. W warunkach naturalnych cykoria jest rośliną dwuletnią: w pierwszym roku gromadzi substancje zapasowe w korzeniu, w drugim – po jarowizacji – wybija w pęd kwiatostanowy. W praktyce towarowej wykorzystuje się głównie pierwszy rok życia rośliny, kończąc uprawę na etapie uzyskania główek z pędzenia.
Charakterystyczną cechą cykorii sałatowej jest wysoka zawartość związków goryczowych, głównie laktonów seskwiterpenowych. Odpowiadają one za specyficzny smak warzywa, ale jednocześnie wykazują istotne właściwości prozdrowotne, wspierając trawienie i pobudzając wydzielanie soków żołądkowych. Cykoria jest także ceniona jako roślina o wysokiej zawartości błonnika pokarmowego, w tym inuliny, oraz związków mineralnych i witamin.
Wygląd, odmiany i zróżnicowanie użytkowe
Cykoria sałatowa występuje w kilku typach użytkowych, różniących się kształtem, barwą i strukturą główki. Najbardziej rozpoznawalna jest klasyczna cykoria do pędzenia, tworząca wrzecionowate lub baryłkowate, mocno zbite główki o jasnożółtych, kremowych bądź lekko seledynowych liściach. Liście są cienkie, kruche, dopasowane do siebie jak łuski, dzięki czemu główka dobrze znosi transport i przechowywanie.
Inne typy cykorii, często również zaliczane do cykorii sałatowych w szerokim ujęciu, to m.in. cykoria radicchio o czerwonych, kulistych główkach oraz cykoria cukrowa (sugar loaf) przypominająca wydłużone głowy sałaty rzymskiej. W praktyce handlowej nazwa cykoria sałatowa najczęściej odnosi się jednak do klasycznej formy do pędzenia, zwanej cykorią belgijską lub witloof.
Wybrane grupy odmian cykorii do pędzenia:
- odmiany wczesne – szybkie zawiązywanie główek, krótszy okres pędzenia, przydatne do intensywnej produkcji zimowej,
- odmiany średnio wczesne – kompromis między plonem korzeni a jakością główek, dobrze dostosowane do warunków Polski,
- odmiany późne – często dają bardzo wysoki plon korzeni, przeznaczone do dłuższego przechowywania i pędzenia przedłużonego,
- odmiany do pędzenia w wodzie – specjalnie selekcjonowane pod uprawę hydroponiczną, charakteryzują się równomiernością i wysoką jakością handlową,
- odmiany do pędzenia w podłożu – lepiej znoszą zróżnicowane warunki, często wykorzystywane w mniejszych gospodarstwach.
Na rynku europejskim dużą rolę odgrywają holenderskie, belgijskie i francuskie hodowle, oferujące mieszańce F1 o zwiększonej jednorodności, odporności na choroby i stabilnym plonie. W Polsce również dostępne są odmiany przystosowane do lokalnego klimatu, z wysoką zdolnością przechowalniczą korzeni.
Ważną cechą wizualną i handlową jest barwa liści. Najwyżej cenione są główki o jasnej, niemal białej lub kremowej barwie z delikatnym żółtym zabarwieniem brzegów, co świadczy o właściwym prowadzeniu pędzenia bez dostępu światła. Zielenienie liści pod wpływem światła obniża wartość handlową i zwiększa wyczuwalność goryczy.
Wymagania glebowe i klimatyczne cykorii sałatowej
Cykoria sałatowa jest rośliną dość wymagającą pod względem stanowiska. Najlepiej udaje się na glebach żyznych, próchnicznych, o dobrej strukturze gruzełkowatej. Gleby zwięzłe, ciężkie, o skłonności do zaskorupiania utrudniają rozwój prostych, niepękających korzeni, co ma kluczowe znaczenie dla późniejszego pędzenia. Z kolei gleby bardzo lekkie, piaszczyste sprzyjają wysychaniu i obniżeniu plonu.
Optymalne pH gleby mieści się w przedziale 6,0–7,2. Zarówno zakwaszenie, jak i silnie zasadowe odczyny mogą prowadzić do zaburzeń w pobieraniu składników pokarmowych i zwiększonej podatności na choroby. Cykoria ma wysokie wymagania pokarmowe, szczególnie w stosunku do azotu, potasu i wapnia, ale źle znosi przenawożenie azotem w późniejszych fazach, które może powodować wybujały wzrost i gorszą jakość tkanek.
Jako roślina umiarkowanego klimatu, cykoria dobrze znosi chłody, ale jest wrażliwa na ekstremalne temperatury. Idealne warunki do wegetacji polowej to umiarkowanie ciepłe lato z równomiernym uwilgotnieniem gleby. Susza w okresie intensywnego wzrostu rozety liści i korzenia powoduje deformacje, spękania oraz spadek plonu. Nadmierne opady lub zalewanie stanowiska sprzyjają zgniliznom korzeni i rozwojowi chorób grzybowych.
Cykoria jest rośliną dnia długiego, co ma znaczenie przy planowaniu terminu siewu i zbioru korzeni. Zbyt wczesne siewy mogą sprzyjać przedwczesnemu jarowizowaniu i tworzeniu pędów kwiatostanowych w roku siewu, co dyskwalifikuje materiał do pędzenia.
Technologia uprawy polowej i produkcja korzeni
Uprawa cykorii sałatowej jest dwuetapowa: najpierw w polu produkuje się korzenie, które następnie wykorzystuje się do pędzenia główek. Ten model produkcji odróżnia cykorię od większości tradycyjnych warzyw liściowych zbieranych bezpośrednio z pola.
Przygotowanie stanowiska i nawożenie
Stanowisko pod cykorię powinno być dobrze przygotowane, głęboko uprawione, wolne od chwastów trwałych. Najlepszym przedplonem są zboża, rośliny strączkowe, wczesne warzywa. Nie zaleca się uprawy po innych roślinach korzeniowych (marchew, burak) z uwagi na większe ryzyko chorób glebowych i szkodników.
Nawożenie należy opierać na analizie gleby. Zaleca się wniesienie nawozów fosforowych i potasowych jesienią lub wczesną wiosną, a azotowych w dawkach dzielonych, z uwzględnieniem fazy rozwoju roślin. Szczególnie ważne jest zapewnienie odpowiedniej ilości wapnia, gdyż warunkuje on prawidłowy rozwój tkanek i przechowalność korzeni.
Siew i pielęgnacja plantacji
Termin siewu cykorii sałatowej w Polsce przypada zwykle od końca kwietnia do połowy maja, w zależności od regionu i przebiegu pogody. Nasiona wysiewa się w rzędy co 30–45 cm, na głębokość 1,5–2 cm. Obsada roślin kształtuje się zazwyczaj na poziomie 80–120 tys. szt./ha, co pozwala na wytworzenie korzeni o odpowiedniej wielkości do pędzenia.
Po wschodach ważne jest systematyczne odchwaszczanie, spulchnianie międzyrzędzi oraz monitorowanie wilgotności gleby. W warunkach suszy wskazane jest nawadnianie, szczególnie na glebach lżejszych. W okresie wegetacji obserwuje się plantację pod kątem występowania chorób (mączniaki, zgorzele, zgnilizny) oraz szkodników, takich jak śmietki, mszyce czy nicienie.
Zbiór i przygotowanie korzeni do pędzenia
Zbiór korzeni cykorii przypada zwykle od października do listopada, przed nadejściem silniejszych mrozów. Właściwy termin zbioru jest kluczowy – zbyt wczesny daje korzenie niedostatecznie wyrośnięte, zbyt późny zwiększa ryzyko uszkodzeń mrozowych. Korzenie powinny mieć długość około 15–20 cm i średnicę 3–5 cm, prosty kształt oraz zdrową, nieuszkodzoną skórkę.
Po wykopaniu mechanicznie lub ręcznie usuwa się liście, pozostawiając krótki ogonek (około 2–3 cm), który będzie punktem wyjścia do formowania główki podczas pędzenia. Następnie korzenie sortuje się pod względem wielkości, zdrowotności i ewentualnych uszkodzeń. Odrzuca się egzemplarze połamane, porażone chorobami, zbyt cienkie lub nadmiernie rozgałęzione.
Posegregowane korzenie trafiają do przechowalni, gdzie utrzymuje się temperaturę około 0–1°C i wysoką wilgotność względną powietrza (90–95%). W takich warunkach korzenie można przechowywać kilka miesięcy, planując stopniowe pędzenie i wprowadzanie towaru na rynek w okresie zimowym i wczesnowiosennym.
Pędzenie cykorii – kluczowy etap produkcji
Pędzenie korzeni cykorii sałatowej polega na ich ponownym wprowadzeniu w fazę wegetatywną w warunkach kontrolowanych, z ograniczonym lub całkowicie wykluczonym dostępem światła. Dzięki temu z wierzchołka korzenia wyrasta nowa, zredukowana rozeta liściowa w formie zwartej główki.
Warunki pędzenia
Podstawowymi czynnikami decydującymi o powodzeniu pędzenia są: temperatura, wilgotność, dostęp wody, a przede wszystkim całkowite zaciemnienie. Idealna temperatura pędzenia mieści się w przedziale 14–18°C. Zbyt niska spowalnia wzrost, zbyt wysoka przyspiesza rozwój kosztem jakości i zwartości główek.
Korzenie ustawia się pionowo, ciasno obok siebie w pojemnikach, skrzynkach lub specjalnych rynnach. Dolna część korzeni powinna mieć kontakt z wilgotnym podłożem (piasek, torf, mieszaniny inertne) lub – w systemach hydroponicznych – z wodą o odpowiednio dobranych parametrach. Warunek bezwzględny stanowi brak dostępu światła, który zapewnia kremową barwę liści i ogranicza biosyntezę chlorofilu.
Pędzenie trwa zazwyczaj od 18 do 25 dni, w zależności od odmiany, wielkości korzeni i parametrów środowiskowych. W trakcie tego okresu liście formują zwartą główkę, a korzeń stopniowo zużywa zgromadzone substancje zapasowe, przede wszystkim węglowodany. Po osiągnięciu odpowiedniej wielkości i zwarcia główki są ścinane u nasady i kierowane do pakowania.
Systemy pędzenia – w podłożu i w wodzie
W praktyce wyróżnia się dwa główne systemy pędzenia cykorii:
- hydroponiczny – korzenie umieszcza się w rynnach lub pojemnikach, a ich dolna część zanurzona jest w cyrkulującej wodzie z dodatkiem składników mineralnych; system ten pozwala na wysoką automatyzację i sterowanie parametrami,
- tradycyjny, w podłożu – korzenie są zagłębiane w wilgotnym podłożu (najczęściej piasku lub mieszance torfu i piasku); rozwiązanie to jest prostsze technologicznie, lecz bardziej pracochłonne.
Duże gospodarstwa towarowe i producenci zintegrowani z rynkiem sieci handlowych preferują systemy hydroponiczne, gwarantujące powtarzalność jakości i optymalizację kosztów pracy. Mniejsze gospodarstwa, zwłaszcza w Polsce, często łączą oba rozwiązania lub wykorzystują uproszczone technologie w zaadaptowanych obiektach (piwnice, tunele, nieogrzewane szklarnie z możliwością zaciemnienia).
Uprawa cykorii sałatowej w Polsce
W Polsce cykoria sałatowa pozostaje gatunkiem niszowym, lecz systematycznie zyskuje na znaczeniu. Uprawia się ją głównie w gospodarstwach wyspecjalizowanych w warzywach zimowych oraz w rejonach o rozwiniętej infrastrukturze przechowalniczej. Największe zagęszczenie producentów występuje w centralnej i południowej części kraju, gdzie dominuje glebowy i hydroponiczny system pędzenia.
Polski klimat sprzyja produkcji wysokiej jakości korzeni – umiarkowanie długie lato, korzystny rozkład opadów i możliwość przechowywania w naturalnie chłodnych warunkach magazynowych tworzą dobre podstawy do intensywnej uprawy. Problemem pozostaje jednak ograniczona znajomość cykorii wśród konsumentów oraz konieczność inwestycji w infrastrukturę pędzalni, co ogranicza dynamikę rozwoju uprawy.
W ostatnich latach rośnie zainteresowanie cykorią ze strony restauracji, cateringu dietetycznego oraz detalicznych odbiorców poszukujących warzyw funkcjonalnych. Coraz częściej cykoria pojawia się w ofertach warzyw ekologicznych, gdzie jej walory smakowe i zdrowotne są szczególnie podkreślane. Rośnie także świadomość, że jest to warzywo idealne dla okresu zimowego, kiedy dostępność świeżych liści jest ograniczona.
Produkcja światowa – Belgia, Holandia i inne kraje
Cykoria sałatowa ma największe znaczenie w Europie Zachodniej. Za światowe centrum produkcji uważa się Belgię, gdzie powstała nowoczesna technologia pędzenia i gdzie spożycie cykorii na mieszkańca jest jednym z najwyższych na świecie. Cykoria belgijska (witloof) stała się wręcz elementem tożsamości kulinarnej tego kraju.
Drugim kluczowym producentem jest Holandia, która wyspecjalizowała się w intensywnej, zautomatyzowanej produkcji hydroponicznej. Holenderscy producenci dostarczają cykorię na rynki całej Europy, a także zajmują czołową pozycję w hodowli odmian i technologii przechowalnictwa.
Znaczące areały uprawy cykorii sałatowej znajdują się również we Francji, Niemczech i Włoszech. We Francji warzywo to jest mocno zakorzenione w kuchni regionalnej północnych departamentów, natomiast we Włoszech popularne są także formy radicchio i cukrowe. W Niemczech cykoria stanowi klasyczny składnik zimowych sałatek, szeroko dostępny w sieciach supermarketów.
Poza Europą zainteresowanie cykorią obserwuje się w Ameryce Północnej, głównie w Kanadzie i północnych stanach USA, gdzie część producentów wdraża technologie pędzenia na wzór europejski. Jednak globalnie jest to wciąż warzywo o ograniczonym zasięgu, zdominowane przez kilka krajów Starego Kontynentu.
Znaczenie gospodarcze i rola w rolnictwie
Cykoria sałatowa, mimo stosunkowo niewielkiego areału w porównaniu z warzywami masowymi, ma istotne znaczenie gospodarcze. Jej największą zaletą jest możliwość zaopatrzenia rynku w świeże warzywo liściowe w okresie zimowym, kiedy podaż sałaty, szpinaku czy świeżych warzyw polowych jest ograniczona, a koszty produkcji szklarniowej – wysokie.
Dla gospodarstw specjalistycznych cykoria jest źródłem stabilnego, zimowego dochodu. Możliwość planowania pędzenia według potrzeb rynku, a także magazynowanie korzeni stwarza elastyczność w sprzedaży. Cykoria dobrze odnajduje się w łańcuchach dostaw dużych sieci handlowych, wymagających wysokiej powtarzalności jakości oraz dostaw przez wiele miesięcy w roku.
Z punktu widzenia płodozmianu cykoria sałatowa jest cenną rośliną korzeniową, urozmaicającą strukturę zasiewów. Głęboki system korzeniowy poprawia strukturę gleby, rozluźnia ją i sprzyja przewietrzaniu warstw głębszych. Dobrze prowadzona plantacja pozostawia po sobie stanowisko korzystne dla kolejnych roślin, o ile zostanie zachowany odpowiedni odstęp czasowy w uprawie roślin spokrewnionych.
Nie bez znaczenia jest także aspekt eksportowy. Kraje o ugruntowanej pozycji w produkcji cykorii, takie jak Belgia czy Holandia, osiągają znaczące obroty z handlu tym warzywem, zarówno świeżym, jak i przetworzonym. Dla Polski, z racji położenia i warunków agroklimatycznych, cykoria może być interesującą niszą eksportową, szczególnie przy rosnącej popularności zdrowej żywności w Europie Środkowej i Wschodniej.
Wartość odżywcza, zdrowotna i zastosowanie kulinarne
Cykoria sałatowa jest warzywem o wysokiej wartości odżywczej i funkcjonalnej. Charakteryzuje się niską wartością energetyczną, co czyni ją doskonałym składnikiem diet redukcyjnych. Jednocześnie zawiera znaczną ilość błonnika pokarmowego, w tym inuliny – wielocukru działającego jak prebiotyk, wspierającego korzystną mikroflorę jelit.
W liściach cykorii obecne są także witaminy z grupy B, witamina C oraz składniki mineralne, takie jak potas, wapń, magnez i żelazo. Zawartość związków goryczowych stymuluje wydzielanie żółci i soków trawiennych, usprawniając proces trawienia tłuszczów i białek. Cykoria działa pobudzająco na apetyt, dlatego często polecana jest osobom o zaburzeniach łaknienia.
W kuchni cykoria znajduje szerokie zastosowanie, szczególnie w kuchni francuskiej, belgijskiej i włoskiej. Może być spożywana na surowo w postaci sałatek, gdzie jej lekka gorycz doskonale komponuje się z owocami, serami pleśniowymi, orzechami czy słodkimi sosami. Po obróbce cieplnej – duszeniu, zapiekaniu, grillowaniu – smak cykorii łagodnieje, a struktura staje się miękka i kremowa.
Liście cykorii są często używane jako naturalne “łyżeczki” do serwowania past, serów i przystawek finger food. W gastronomii wysokiej klasy cykoria ceniona jest za elegancki wygląd, neutralną barwę i możliwość tworzenia wyszukanych kompozycji talerzowych. Z kolei w domowej kuchni coraz częściej pojawia się jako alternatywa lub uzupełnienie dla tradycyjnych sałat.
Zalety i wady uprawy oraz spożycia cykorii sałatowej
Do najważniejszych zalet cykorii sałatowej zalicza się:
- możliwość produkcji świeżego warzywa liściowego zimą i wczesną wiosną,
- wysoką wartość odżywczą i obecność związków prozdrowotnych,
- stosunkowo dobrą trwałość pozbiorczą główek w warunkach chłodniczych,
- dużą elastyczność w planowaniu terminu pędzenia i podaży towaru,
- atrakcyjny wygląd i uniwersalność kulinarną,
- korzystny wpływ na strukturę gleby dzięki głębokiemu systemowi korzeniowemu.
Wadami z punktu widzenia producenta i konsumenta są:
- konieczność dwuetapowej technologii (uprawa korzeni + pędzenie), co zwiększa nakłady inwestycyjne,
- wysokie wymagania co do jakości przechowalni i pędzalni,
- stosunkowo duże ryzyko chorób korzeni w trakcie przechowywania,
- specyficzny, gorzkawy smak, który nie każdemu odpowiada,
- stosunkowo mała znajomość warzywa w niektórych krajach, ograniczająca popyt.
Dla części konsumentów gorycz cykorii jest barierą w akceptacji smakowej. Jednak odpowiednie przygotowanie kulinarne (blanszowanie, łączenie z produktami słodkimi lub tłustymi) pozwala znacznie ją złagodzić. Z perspektywy zdrowia umiarkowana gorycz stanowi wręcz atut, sprzyjając lepszemu trawieniu i regulacji pracy układu pokarmowego.
Choroby, szkodniki i problemy w uprawie cykorii
Uprawa cykorii sałatowej wiąże się z typowymi zagrożeniami dla roślin korzeniowych. W okresie polowym istotnym problemem są choroby systemu korzeniowego i szyjki korzeniowej, wywoływane przez grzyby glebowe (m.in. zgorzele, fuzariozy, zgnilizny). Ich występowaniu sprzyja nadmierna wilgotność, zbyt ciężkie gleby oraz brak prawidłowego płodozmianu.
W trakcie przechowywania i pędzenia korzeni również pojawiają się choroby, zwłaszcza zgnilizny bakteryjne i grzybowe. Ścisła kontrola temperatury, wilgotności oraz higiena pomieszczeń i sprzętu należą do podstawowych działań profilaktycznych. Znaczenie ma też staranny zbiór i unikanie uszkodzeń mechanicznych, które są wrotami infekcji.
Wśród szkodników zagrażających cykorii wymienić można śmietki, które uszkadzają korzenie, oraz mszyce przenoszące choroby wirusowe. Niekiedy problemem stają się nicienie glebowe. Ochrona integrowana, oparta na profilaktyce, monitoringu i selektywnym stosowaniu środków ochrony roślin, jest konieczna do utrzymania wysokiej jakości materiału do pędzenia.
Ciekawostki i dodatkowe zastosowania cykorii
Cykoria sałatowa ma bliskie związki z cykorią korzeniową, wykorzystywaną do produkcji substytutu kawy. W wielu krajach korzenie cykorii praży się i mieli, tworząc napój o charakterystycznym aromacie, często mieszany z kawą naturalną. Wspólnym mianownikiem obu form jest wysoka zawartość inuliny i innych związków prozdrowotnych.
W tradycyjnej medycynie ludowej cykoria była używana jako środek wspomagający trawienie, regulujący pracę wątroby i pęcherzyka żółciowego. Wyciągi z korzeni i liści stosowano także przy dolegliwościach skórnych oraz jako łagodny środek moczopędny. Współczesne badania potwierdzają część z tych zastosowań, wskazując na właściwości prebiotyczne i detoksykacyjne rośliny.
Interesującym aspektem jest rosnące wykorzystanie inuliny z cykorii w przemyśle spożywczym jako składnika żywności funkcjonalnej, prebiotycznej oraz zamiennika cukru i tłuszczu. Choć głównym surowcem do pozyskiwania inuliny jest cykoria przemysłowa, rozwój tej branży wzmaga ogólne zainteresowanie gatunkiem Cichorium intybus w różnych jego odmianach i wariantach użytkowych.
Coraz częściej cykoria pojawia się także w dietach specjalistycznych, m.in. w żywieniu osób z zaburzeniami mikroflory jelitowej, u osób z insulinoopornością oraz w dietach sportowców, dla których istotna jest regulacja gospodarki węglowodanowej. Dzięki połączeniu niskiej kaloryczności, zawartości błonnika i substancji czynnych biologicznie stanowi wartościowe uzupełnienie codziennego jadłospisu.
FAQ – najczęściej zadawane pytania o cykorię sałatową
Jak smakuje cykoria sałatowa i jak złagodzić jej gorycz?
Cykoria ma delikatnie gorzkawy smak, wynikający z obecności naturalnych związków goryczowych. Aby go złagodzić, można liście krótko zblanszować w osolonej wodzie, po czym szybko schłodzić. W sałatkach dobrze jest łączyć cykorię ze składnikami słodkimi (owoce, miód) lub tłustymi (sery, oliwa), co równoważy gorycz i podkreśla jej aromat.
Czy cykoria sałatowa jest zdrowa i dla kogo jest szczególnie polecana?
Cykoria jest warzywem o wysokiej wartości odżywczej, bogatym w błonnik, inulinę, witaminy i składniki mineralne. Szczególnie poleca się ją osobom dbającym o masę ciała, z problemami trawiennymi oraz przy zaburzeniach mikroflory jelitowej. Związki goryczowe wspierają pracę wątroby i pęcherzyka żółciowego, a niska kaloryczność sprzyja dietom redukcyjnym.
Jak przechowywać główki cykorii, aby jak najdłużej zachowały świeżość?
Świeże główki cykorii najlepiej przechowywać w lodówce, w temperaturze 0–4°C, w perforowanej folii lub pojemniku ograniczającym wysychanie. Ważne jest, aby nie wystawiać ich na światło, które powoduje zielenienie liści i zwiększenie goryczy. W prawidłowych warunkach przechowywania cykoria zachowuje dobrą jakość przez 1–2 tygodnie od zakupu.
Czy można uprawiać cykorię sałatową w przydomowym ogrodzie?
Tak, cykorię można uprawiać amatorsko, jednak wymaga to zaplanowania dwóch etapów: w pierwszym roku uprawy w gruncie produkuje się korzenie, które następnie pędzi się w ciemnym, chłodnym pomieszczeniu. Dla hobbystów to ciekawe doświadczenie, pozwalające zimą pozyskać świeże, własne warzywa, choć wymaga większego nakładu pracy niż tradycyjne sałaty.
Czym cykoria sałatowa różni się od cykorii używanej do kawy?
Cykoria do kawy to głównie odmiany korzeniowe, których mięsiste korzenie praży się i mieli, otrzymując aromatyczny dodatek do napojów. Cykoria sałatowa natomiast jest nastawiona na wytworzenie delikatnych główek liściowych z pędzenia. Obie formy należą do tego samego gatunku, ale różnią się kierunkiem hodowli, wyglądem oraz sposobem wykorzystania w przetwórstwie i kuchni.
