Starannie przygotowana gleba to fundament każdej udanej plantacji truskawek – zarówno towarowej, jak i amatorskiej. Ten wymagający gatunek odwdzięcza się wysokim plonem tylko wtedy, gdy zapewnimy mu odpowiednią strukturę podłoża, zasobność w składniki pokarmowe, prawidłowy odczyn oraz dobre stosunki wodno‑powietrzne. Właściwe zabiegi przedzałożeniowe ograniczają także zachwaszczenie i presję chorób, co przekłada się na mniejsze koszty ochrony i wyższą jakość owoców. Poniższy poradnik krok po kroku omawia, jak przygotować glebę pod truskawki z myślą o profesjonalnej i hobbystycznej uprawie, przy wykorzystaniu aktualnej wiedzy agronomicznej i praktyki polowych doświadczeń.
Wymagania truskawek wobec gleby i stanowiska
Truskawka należy do roślin o stosunkowo płytkim, ale rozgałęzionym systemie korzeniowym. Korzenie intensywnie penetrują warstwę do ok. 25–30 cm, dlatego właśnie ta część profilu glebowego powinna być najlepiej przygotowana. Nawet niewielkie błędy w strukturze czy odczynie gleby mogą skutkować zahamowaniem wzrostu, słabym wykształceniem rozłogów i mniejszą liczbą pąków kwiatowych.
Optymalny odczyn i typ gleby
Truskawka preferuje podłoża o lekko kwaśnym odczynie – pH w KCl w granicach 5,5–6,5. Na takich glebach najlepiej przyswaja azot, fosfor, potas i mikroelementy, a jednocześnie nie obserwuje się nadmiernego pobierania metali ciężkich. Stanowisko zbyt kwaśne (pH poniżej 5,0) sprzyja rozwojowi chorób odglebowych, ogranicza rozwój systemu korzeniowego i dostępność fosforu. Natomiast pH powyżej 7,0 zwiększa ryzyko chlorozy żelazowej oraz niedoborów manganu i cynku.
Najlepsze będą gleby:
- klasy bonitacyjnej IIIa–IVa – żyzne, ale nie zlewne,
- o strukturze gruzełkowatej, przewiewne,
- piaszczysto‑gliniaste lub gliniasto‑piaszczyste,
- o wysokiej zawartości próchnicy (powyżej 2,0–2,5%).
Gleby ciężkie, ilaste, zimne i długo zalegające wodą są wyraźnie mniej korzystne. W takim przypadku konieczna jest intensywna poprawa struktury przez materiały organiczne, a często także wykonanie zagonów podwyższonych oraz usprawnienie odpływu wód opadowych.
Stanowisko, nasłonecznienie i mikroklimat
Dobre stanowisko dla truskawek powinno być słoneczne, osłonięte od silnych wiatrów, ale jednocześnie przewiewne. Zbyt duże zacienienie obniża plon, pogarsza wybarwienie i smak owoców, a także sprzyja występowaniu szarej pleśni. W uprawach towarowych coraz większą wagę przywiązuje się również do ukształtowania terenu: lekkie nachylenie w kierunku południowym zapewnia lepsze nasłonecznienie oraz szybsze obsychanie roślin po opadach i rosie.
W rejonach o dużym ryzyku przymrozków wiosennych unika się obniżeń terenu, tzw. zastoisk mrozowych. Truskawka, szczególnie podczas kwitnienia, jest bardzo wrażliwa na spadki temperatur, a rośliny posadzone w niekorzystnych miejscach łatwo ulegają uszkodzeniu, co wpływa na ogólny wynik ekonomiczny plantacji.
Analiza i przygotowanie gleby krok po kroku
Badanie gleby – pierwszy niezbędny etap
Żadna profesjonalna plantacja truskawek nie powinna być zakładana bez wcześniejszej analizy gleby. Badanie wykonuje się zwykle raz na 3–4 lata, a próbki pobiera się do głębokości 20–25 cm, z wielu punktów pola (co najmniej 15–20 próbek na jeden areał połączonych w próbę zbiorczą). Wynik analizy w stacji chemiczno‑rolniczej lub laboratorium prywatnym informuje o zawartości przyswajalnych form fosforu, potasu, magnezu, a także o odczynie pH.
Na podstawie tych danych można ustalić wielkość dawek nawozów mineralnych i ewentualną potrzebę wapnowania. Dobór właściwych dawek ma kluczowe znaczenie nie tylko dla plonowania, ale też dla ochrony środowiska i rentowności uprawy. Nadmierne nawożenie nie zwiększa plonu, natomiast generuje straty finansowe i zwiększa zasolenie podłoża, co jest szkodliwe dla truskawek.
Regulacja pH – wapnowanie i odkwaszanie
Jeśli analiza wykazała zbyt kwaśny odczyn, konieczne jest zastosowanie wapna węglanowego lub dolomitowego. Truskawka źle znosi gwałtowne zmiany pH, dlatego zabieg wykonuje się z odpowiednim wyprzedzeniem – najlepiej rok przed założeniem plantacji, a najpóźniej jesienią poprzedzającą planowany termin sadzenia. Wapnowania nie łączy się z obornikiem, ponieważ prowadzi to do strat azotu i pogorszenia efektywności nawożenia.
Dawka wapna zależy od aktualnego pH, kategorii agronomicznej gleby i planowanego poziomu odczynu. Na glebach lekkich stosuje się zwykle mniejsze ilości, rozdzielając je niekiedy na dwa zabiegi. Wapno węglanowe działa łagodniej, ale jest bezpieczniejsze dla struktury gleby, natomiast formy tlenkowe rezerwuje się dla gleb bardzo kwaśnych i cięższych.
Przygotowanie struktury – orka, głęboszowanie, uprawki
Dobra struktura gleby to warunek optymalnego rozwoju korzeni. Jeżeli pod warstwą orną występuje tzw. podeszwa płużna, warto wykonać głęboszowanie na 35–45 cm, najlepiej w suchych warunkach. Ten zabieg poprawia przepuszczalność i napowietrzenie oraz ułatwia pionowy rozwój systemu korzeniowego. Następnie przeprowadza się orkę przedzimową lub wiosenną (w zależności od terminu sadzenia), a bezpośrednio przed sadzeniem – kultywatorowanie i bronowanie w celu wyrównania pola.
W uprawach intensywnych często zakłada się zagony podwyższone, szczególnie na glebach cięższych i zimnych. Poprawia to ogrzewanie podłoża, przyspiesza wegetację i umożliwia efektywniejsze nawadnianie kropelkowe. Po uformowaniu zagonów powierzchnię najczęściej przykrywa się agrotkaniną lub folią ściółkującą.
Organiczne wzbogacanie gleby – próchnica i życie biologiczne
Próchnica jest podstawą żyzności i trwałej struktury gruzełkowatej. Truskawki bardzo dobrze reagują na zwiększenie zawartości materii organicznej w glebie, co poprawia retencję wody, pojemność sorpcyjną i aktywność mikroorganizmów glebowych. Jeżeli to możliwe, na rok przed założeniem plantacji warto wprowadzić obornik w dawce 30–40 t/ha lub kompost jakości rolniczej w ilości 20–30 t/ha.
Obornik najlepiej przyorać jesienią, aby zdążył się częściowo rozłożyć i uwolnić składniki pokarmowe. Na glebach lekkich świetnie sprawdza się także poplon na zielony nawóz, np. mieszanki z przewagą roślin motylkowych i traw. Przyoranie roślinności zielonej poprawia strukturę, dostarcza azotu oraz zwiększa aktywność pożytecznej mikroflory, co ogranicza presję niektórych patogenów odglebowych.
Dobór przedplonu i zmianowanie w uprawie truskawek
Znaczenie odpowiedniego przedplonu
Truskawka jest rośliną dość wrażliwą na niekorzystne następstwo po sobie oraz po niektórych gatunkach. Właściwie dobrany przedplon pozwala poprawić strukturę gleby, wzbogacić ją w składniki pokarmowe, ograniczyć zachwaszczenie i zmniejszyć presję patogenów. Unika się uprawy truskawek po truskawkach czy innych roślinach z rodziny różowatych (maliny, jeżyny), ze względu na kumulację chorób oraz szkodników glebowych.
Dobrymi przedplonami są:
- zboża ozime i jare (z wyjątkiem jęczmienia na glebach lekkich),
- rośliny strączkowe na nasiona lub pastewne,
- mieszanki motylkowych z trawami,
- rośliny kapustne uprawiane z zachowaniem higieny i ochrony.
Po roślinach kapustnych należy szczególnie zadbać o zwalczanie resztek roślinnych i dokładne przyoranie, ponieważ mogą one być źródłem patogenów. Jednocześnie rośliny te dobrze spulchniają glebę i pozostawiają w niej znaczne ilości masy organicznej.
Rośliny fitosanitarne i poplony
Coraz częściej wykorzystuje się poplony fitosanitarne, takie jak gorczyca biała, rzodkiew oleista czy niektóre odmiany facelii, które ograniczają występowanie nicieni i grzybów chorobotwórczych. Ich system korzeniowy poprawia strukturę podglebia, a przyoranie nadziemnej biomasy wzbogaca glebę w próchnicę. W gospodarstwach ekologicznych i integrowanych to jeden z podstawowych elementów strategii ograniczania stosowania chemicznych środków ochrony roślin.
Warto też stosować mieszanki poplonowe, łączące gorczycę, facelię i rośliny motylkowe. Różnorodność gatunkowa sprzyja zróżnicowanej mikroflorze glebowej, co stabilizuje ekosystem glebowy i zmniejsza ryzyko dominacji pojedynczych, szkodliwych patogenów. Poplony należy przyorać w fazie intensywnego wzrostu, gdy ich masa zielona jest największa i najlepiej wpływa na strukturę gleby.
Przerwa w uprawie i unikanie zmęczenia gleby
Po zakończeniu użytkowania plantacji truskawek wskazana jest kilkuletenia przerwa przed ponownym założeniem plantacji na tym samym polu. Najczęściej zaleca się minimum 3–4 lata przerwy, a w przypadku intensywnych upraw – nawet dłużej. W tym czasie dobrze jest wprowadzić rośliny o odmiennych wymaganiach pokarmowych i systemie korzeniowym, co znacząco ogranicza zjawisko zmęczenia gleby.
Zmęczenie gleby objawia się spadkiem żyzności, ograniczonym rozwojem korzeni, gorszym pobieraniem składników oraz nasileniem niektórych chorób. Długotrwałe utrzymywanie truskawek na jednym stanowisku wzmacnia również populacje organizmów glebowych wyspecjalizowanych do atakowania tego gatunku. Zmianowanie jest więc zarówno działaniem agrotechnicznym, jak i formą naturalnej ochrony roślin.
Nawożenie przedsadzeniowe i bilans składników pokarmowych
Makroskładniki – azot, fosfor, potas i magnez
Nawożenie doglebowe przed założeniem plantacji powinno uzupełnić zasobność gleby do poziomu optymalnego dla truskawek. W oparciu o wyniki analiz można zastosować odpowiednie dawki NPKMg, pamiętając, że truskawka szczególnie intensywnie pobiera azot i potas.
Przykładowo na glebach o średniej zasobności:
- fosfor: 60–80 kg P2O5/ha,
- potas: 100–150 kg K2O/ha,
- magnez: 40–60 kg MgO/ha,
- azot: 40–60 kg N/ha w dawce przedsadzeniowej.
Fosfor i potas stosuje się w całości przedsadzeniowo i dokładnie miesza z glebą, gdyż są to składniki mało ruchliwe. Azot – bardziej mobilny – często dzieli się na dawkę przedsadzeniową i pogłówną, aby uniknąć wypłukania oraz nadmiernego wzrostu wegetatywnego kosztem plonu. Na glebach lekkich korzystne jest użycie nawozów o przedłużonym działaniu.
Mikroelementy ważne dla truskawek
Oprócz makroskładników truskawka wymaga odpowiedniej ilości mikroelementów: żelaza, manganu, cynku, boru i miedzi. Ich niedobory często ujawniają się w postaci chlorozy liści, zahamowania wzrostu oraz mniejszej liczby pąków kwiatowych. Przy zakładaniu plantacji warto stosować kompleksowe nawozy wieloskładnikowe z dodatkiem mikroelementów, zwłaszcza na glebach lekkich i ubogich w próchnicę.
W praktyce coraz popularniejsze staje się łączenie nawożenia doglebowego z dokarmianiem dolistnym. Pierwsze zabiegi dolistne przeprowadza się jednak dopiero po przyjęciu się roślin i rozwoju masy liściowej, dlatego przedzałożeniowe wzbogacenie gleby w mikroelementy nadal pozostaje kluczowe.
Rola nawozów organicznych, kompostów i biohumusu
W plantacjach nastawionych na wysoką jakość owoców i trwałość gleby duże znaczenie ma uzupełnianie nawozów mineralnych materiałami organicznymi. Komposty oraz biohumus poprawiają życie biologiczne gleby, stymulując rozwój pożytecznych mikroorganizmów i dżdżownic, co wpływa na tworzenie struktury gruzełkowatej. Biohumus, stosowany w formie granulowanej lub płynnej, zawiera kwasy humusowe i enzymy, dzięki którym zwiększa się efektywność wykorzystania składników mineralnych.
W gospodarstwach ekologicznych nawożenie opiera się głównie na oborniku, kompoście, nawozach zielonych i dopuszczonych nawozach naturalnych. W takich systemach tym większego znaczenia nabiera odpowiednie zmianowanie, wykorzystywanie poplonów i utrzymywanie wysokiej zawartości próchnicy, co w połączeniu z drobiazgowym przygotowaniem stanowiska przekłada się na zdrowie roślin i trwałość plonu.
Przygotowanie gleby bezpośrednio przed sadzeniem
Uprawki wyrównujące i rozdrobnienie brył
Bezpośrednio przed sadzeniem truskawek bardzo ważne jest uzyskanie równych, dobrze uprawionych zagonów lub rzędów. Gleba nie może być zbyt zwięzła ani nadmiernie rozdrobniona. Duże bryły utrudniają prawidłowe przyleganie korzeni do podłoża, natomiast pylisty stan sprzyja zaskorupianiu się powierzchni po deszczu. Kruszenie brył można wykonać kultywatorem i broną, a w mniejszych uprawach – glebogryzarką.
Ważne jest też wyrównanie powierzchni pola. Nierówności sprzyjają zastojom wody w zagłębieniach i przesuszaniu w wierzchołkach. W uprawach towarowych stosuje się specjalne formierki do zagonów, które jednocześnie ubijają glebę do odpowiedniej gęstości i profilują powierzchnię pod rozłożenie linii kroplującej i materiału ściółkującego.
Nawadnianie, wilgotność gleby i system kroplujący
Truskawki są wrażliwe na niedobór wody, zwłaszcza w okresie przyjmowania się sadzonek, kwitnienia i zawiązywania owoców. Dlatego na plantacjach profesjonalnych standardem stał się system nawadniania kroplowego. Instalację układa się z reguły już na etapie formowania zagonów, aby linia kroplująca przebiegała możliwie centralnie względem przyszłego rzędu roślin.
Przed sadzeniem gleba powinna być umiarkowanie wilgotna – nie przesuszona i nie rozmokła. Zbyt suche podłoże utrudnia przyjęcie się sadzonek, natomiast sadzenie w podmokłą glebę zwiększa ryzyko gnicia korzeni i infekcji grzybowych. Jeżeli warunki są zbyt suche, dzień lub dwa przed planowanym sadzeniem warto przeprowadzić nawadnianie, tak aby woda zdążyła wniknąć w profil glebowy.
Ściółkowanie – folia, agrotkanina i materiały naturalne
Ściółkowanie gleby jest jednym z najskuteczniejszych zabiegów ograniczających zachwaszczenie, parowanie wody i zabrudzenie owoców. W intensywnych nasadzeniach najczęściej stosuje się folię czarną lub agrotkaninę, układaną bezpośrednio po uformowaniu zagonów. W materiale wykonuje się otwory w miejscach sadzenia truskawek. Agrotkanina, w przeciwieństwie do folii, przepuszcza wodę i powietrze, przez co lepiej sprawdza się na glebach zwięźlejszych.
W uprawach ekologicznych i amatorskich popularne są naturalne ściółki: słoma, trociny, zrębki drzewne czy kora. Zastosowanie słomy w okresie owocowania skutecznie zmniejsza zabrudzenie owoców glebą, zabezpiecza przed rozpryskiem patogenów z powierzchni gleby oraz ogranicza parowanie. Warto jednak pamiętać, że niektóre materiały organiczne mogą chwilowo wiązać azot z gleby w trakcie rozkładu, co wymaga skorygowania dawek nawożenia.
Ograniczanie chwastów i patogenów przed założeniem plantacji
Zwalczanie chwastów – mechaniczne i chemiczne
Silne zachwaszczenie to jeden z głównych problemów w uprawie truskawek. Rośliny o płytkim systemie korzeniowym słabo konkurują o wodę i składniki pokarmowe. Dlatego przed sadzeniem koniecznie trzeba doprowadzić do maksymalnego ograniczenia chwastów, zarówno wieloletnich (perz, ostrożeń, mniszek), jak i jednorocznych.
Metody mechaniczne obejmują podorywkę, bronowanie, kultywatorowanie oraz wykorzystanie tzw. fałszywego siewu, polegającego na doprowadzeniu do wschodów chwastów, a następnie ich zniszczeniu płytką uprawą. W gospodarstwach konwencjonalnych często łączy się te zabiegi z zastosowaniem herbicydów totalnych w okresie, gdy na polu nie rosną jeszcze rośliny uprawne. Pozwala to znacząco obniżyć presję chwastów w pierwszych latach prowadzenia plantacji.
Ograniczanie chorób odglebowych
Patogeny glebowe, takie jak sprawcy werticiliozy, fytoftorozy czy zgnilizny korzeni, mogą powodować znaczne straty plonu, a ich zwalczanie po założeniu plantacji jest trudne i kosztowne. Dlatego ogromne znaczenie ma profilaktyka: właściwe zmianowanie, przyorywanie poplonów fitosanitarnych, utrzymanie optymalnego pH i unikanie nadmiernego uwilgotnienia gleby.
W niektórych intensywnych rejonach produkcji truskawek stosuje się również zaprawianie gleby lub fumigację, jednak zabiegi te są coraz silniej ograniczane ze względów środowiskowych i prawnych. W ich miejsce wchodzi wspieranie naturalnej mikroflory, stosowanie preparatów biologicznych oraz utrzymywanie wysokiej zawartości próchnicy, co sprzyja rozwojowi organizmów antagonistycznych wobec patogenów.
Znaczenie zdrowego materiału szkółkarskiego
Nawet najlepiej przygotowana gleba nie zapewni sukcesu, jeśli na plantację trafią porażone lub słabe sadzonki. Materiał szkółkarski należy kupować z pewnych, kwalifikowanych źródeł, z odpowiednim świadectwem zdrowotności. Sadzonki powinny mieć dobrze rozwinięty system korzeniowy, kilka zdrowych liści i widoczne pąki. W przypadku sadzonek frigo kluczowa jest właściwa kondycja po przechowywaniu i stopień nawodnienia korzeni przed sadzeniem.
Przed posadzeniem warto skrócić zbyt długie korzenie do około 8–10 cm, a następnie nawilżyć je w wodzie lub w zawiesinie z dodatkiem preparatów stymulujących ukorzenianie. Unika się sadzenia roślin z widocznymi objawami zgnilizn, plamistości liści czy uszkodzeniami mechanicznymi. Troska o wysoką jakość sadzonek jest jednym z najtańszych i najskuteczniejszych sposobów na ograniczenie problemów fitosanitarnych w kolejnych latach.
Najczęstsze błędy przy przygotowaniu gleby pod truskawki
Pomijanie analizy gleby i nieprawidłowe nawożenie
Częsty błąd polega na stosowaniu dawek nawozów „na oko” lub według ogólnych zaleceń, bez uwzględnienia aktualnej zasobności gleby. Prowadzi to albo do niedożywienia roślin, albo do zasolenia i zachwiania równowagi między składnikami. Np. nadmiar potasu może ograniczać pobieranie magnezu i wapnia, co skutkuje objawami niedoborów, mimo że te składniki są obecne w podłożu.
Brak regulacji pH to kolejny istotny problem. Sadzenie truskawek na glebach zbyt kwaśnych lub zbyt zasadowych niemal zawsze kończy się słabym plonem i większą podatnością na choroby. W ekstremalnych przypadkach rośliny nie są w stanie prawidłowo się ukorzenić, a ich wzrost jest mocno zahamowany już w pierwszym sezonie.
Sadzenie na nieodpowiednim stanowisku i zbyt krótkie zmianowanie
Wielu producentów decyduje się na założenie nowej plantacji w miejscu likwidowanej, aby wykorzystać istniejącą infrastrukturę nawadniającą i drogi dojazdowe. Takie praktyki, choć pozornie ekonomiczne, często prowadzą do szybkiego zamierania roślin z powodu zmęczenia gleby i nasilonej presji patogenów. Brak przerwy w uprawie sprzyja również eksplozji populacji szkodników, takich jak opuchlaki czy nicienie.
Równie niekorzystne jest zakładanie plantacji w obniżeniach terenu, zagrożonych zastojami wody i przymrozkami. Niewłaściwy mikroklimat może zniweczyć nawet najlepiej przygotowaną glebę. Dlatego tak ważne jest, aby decyzję o lokalizacji plantacji podejmować z wyprzedzeniem, analizując ukształtowanie terenu, kierunki wiatrów oraz historię upraw w danym miejscu.
Zaniedbanie odchwaszczania i przygotowania struktury
Posadzenie truskawek na polu źle odchwaszczonym niemal zawsze skutkuje koniecznością intensywnego pielenia mechanicznego lub chemicznego w kolejnych miesiącach, co zwiększa koszty i ryzyko uszkodzenia roślin. Chwasty, które zdążyły się rozwinąć przed sadzeniem, trudno usunąć bez naruszenia świeżo ukorzeniających się truskawek. Dlatego odchwaszczanie powinno być zakończone przed założeniem plantacji, a później ogranicza się już jedynie nowe wschody.
Zaniedbanie struktury gleby – pozostawienie podeszwy płużnej, dużych brył czy nierówności – powoduje problemy z równomiernym nawadnianiem, tworzeniem zastoin wody i słabym rozwojem systemu korzeniowego. Rośliny na takich stanowiskach rosną nierównomiernie, co utrudnia planowanie zbiorów i zabiegów agrotechnicznych na plantacji.
FAQ – najczęściej zadawane pytania
Jak długo przed posadzeniem truskawek powinienem zacząć przygotowywać glebę?
Proces przygotowania gleby najlepiej rozpocząć co najmniej rok przed założeniem plantacji. W tym czasie można wprowadzić obornik lub poplony, wykonać wapnowanie i dokładnie odchwaścić pole. Jeśli plantację planuje się na wiosnę, zasadnicze prace – orkę, nawożenie fosforem i potasem oraz kształtowanie struktury – warto zakończyć jesienią. Pozwala to glebie osiąść, a składnikom pokarmowym ulec równomiernemu rozmieszczeniu w profilu glebowym.
Czy na glebach bardzo lekkich da się uzyskać dobre plony truskawek?
Na glebach lekkich można uzyskać bardzo dobre plony, ale wymaga to zwiększonej dbałości o poziom próchnicy i nawadnianie. Kluczowe jest wprowadzenie dużej ilości masy organicznej – obornika, kompostu, poplonów na zielony nawóz – oraz stosowanie ściółkowania ograniczającego parowanie. W takich warunkach konieczne jest też częstsze, ale mniejsze dawki nawozów mineralnych, najlepiej w połączeniu z fertygacją, aby uniknąć wypłukiwania składników w głębsze warstwy profilu glebowego.
Czy zawsze warto stosować folię lub agrotkaninę przy zakładaniu plantacji?
Folia i agrotkanina znacząco ułatwiają prowadzenie plantacji – ograniczają chwasty, utrzymują wilgotność i czystość owoców, dlatego w intensywnych nasadzeniach najczęściej są standardem. Jednak w małych ogrodach, przy dobrze prowadzonym odchwaszczaniu i ściółkowaniu organicznym, można osiągnąć dobre efekty bez materiałów syntetycznych. Decyzja zależy od skali uprawy, dostępu do wody, poziomu zachwaszczenia i oczekiwanego nakładu pracy przy pielęgnacji.
Jakie poplony są najlepsze przed truskawką i kiedy je przyorać?
Za szczególnie korzystne poplony przed truskawką uważa się mieszanki gorczycy, facelii i roślin motylkowych, np. bobiku, peluszki czy koniczyny inkarnatki. Rośliny te poprawiają strukturę gleby, wzbogacają ją w azot oraz działają fitosanitarnie, ograniczając część patogenów i nicieni. Poplony najlepiej przyorać w fazie intensywnego wzrostu, gdy mają największą masę zieloną, najczęściej późnym latem lub wczesną jesienią, aby zdążyły częściowo się rozłożyć przed sadzeniem.
Co zrobić, gdy analiza wykazuje niskie pH, a chcę sadzić truskawki już w następnym sezonie?
Przy zbyt kwaśnym odczynie trzeba możliwie jak najszybciej zastosować wapno węglanowe lub dolomitowe, najlepiej jesienią, co pozwoli na stopniowe podniesienie pH przed wiosennym sadzeniem. Dawki należy dobrać na podstawie zaleceń z analizy gleby, unikając nadmiernego jednorazowego podniesienia odczynu. W tym okresie nie łączy się wapnowania z obornikiem, a nawożenie fosforem i potasem wykonuje się dopiero po wstępnym wyrównaniu pH, aby zapewnić ich dobrą przyswajalność.
