Czy produkcja pszenicy konsumpcyjnej w 2026 roku jest nadal opłacalna?

Opłacalność produkcji pszenicy konsumpcyjnej w 2026 roku staje się jednym z kluczowych tematów dla rolników, doradców agrotechnicznych oraz podmiotów skupowych. Dynamiczne zmiany cen zbóż, kosztów nawozów, energii, pracy i usług, a także rosnące wymagania jakościowe młynów i przetwórców sprawiają, że kalkulacja rentowności nie jest już prosta. Jednocześnie rośnie nacisk na zrównoważone rolnictwo, redukcję emisji CO₂ i spełnianie wymogów Wspólnej Polityki Rolnej. W takich realiach konieczne jest spojrzenie na pszenicę konsumpcyjną nie jako na tradycyjną uprawę, lecz jako zaplanowany projekt biznesowy z precyzyjną strategią kosztową, marketingową i technologiczną.

Uwarunkowania rynkowe i kosztowe produkcji pszenicy konsumpcyjnej w 2026 roku

Rynek pszenicy w Europie, w tym w Polsce, w 2026 roku pozostaje silnie powiązany z globalnym handlem zbożami. Kluczowe znaczenie mają: sytuacja na Morzu Czarnym, zbiory w krajach silnie eksportujących zboża (m.in. Rosja, Ukraina, USA, Argentyna, Kanada), kursy walut, a także polityka handlowa i sanitarna Unii Europejskiej. Jednocześnie rośnie rola prywatnych i państwowych rezerw zboża, które wpływają na krótkookresowe wahania cen. Z punktu widzenia polskiego producenta najważniejsze jest jednak nie tyle dokładne przewidzenie cen, ile zrozumienie, w jakim przedziale kształtować się może relacja między ceną skupu a kosztem wytworzenia tony ziarna o jakości konsumpcyjnej.

W 2026 roku przeciętny koszt produkcji pszenicy konsumpcyjnej na glebach dobrych i bardzo dobrych można szacować, przy uwzględnieniu aktualnych cen środków produkcji, na poziomie od około 3500 do nawet 5000 zł na hektar, w zależności od intensywności nawożenia, poziomu ochrony roślin, klasy gleby, formy dzierżawy oraz nakładów na suszenie i czyszczenie ziarna. Oznacza to, że przy średnim plonie 7–8 t/ha koszt jednostkowy waha się w granicach 500–650 zł za tonę. W przypadku niższych plonów lub wyższych kosztów (np. przy intensywnym nawożeniu i pełnym pakiecie fungicydowym) koszt jednostkowy może przekroczyć 700 zł za tonę.

Po stronie przychodów kluczowym parametrem jest nie tylko cena w skupie, ale także uzyskana jakość ziarna – przede wszystkim zawartość białka, wskaźnik sedymentacyjny i liczba opadania. Ziarno, które spełnia wymagania pszenicy konsumpcyjnej klasy A lub E, potrafi osiągnąć istotnie wyższą cenę w skupie niż ziarno paszowe lub konsumpcyjne niższej jakości. W 2026 roku różnica pomiędzy pszenicą paszową a wysokiej jakości pszenicą konsumpcyjną może sięgać od 50 do nawet 150 zł na tonie, co w skali gospodarstwa produkującego kilka tysięcy ton zboża ma zasadnicze znaczenie dla końcowego wyniku ekonomicznego.

Istotnym czynnikiem jest także rosnąca presja kosztów stałych: raty kredytów inwestycyjnych, leasingi maszyn, amortyzacja, koszty pracy najemnej i energii. W przypadku gospodarstw silnie zmechanizowanych oraz tych, które rozbudowały infrastrukturę przechowalniczą, rosną koszty obsługi zadłużenia, szczególnie przy utrzymującej się niepewności stóp procentowych. Oznacza to, że rentowność pszenicy nie może być oceniana w oderwaniu od całej struktury gospodarstwa, poziomu zadłużenia, oraz zdolności do dywersyfikacji produkcji, np. poprzez wprowadzenie rzepaku, kukurydzy na ziarno, roślin wysokobiałkowych, warzyw polowych czy produkcji zwierzęcej.

W 2026 roku coraz wyraźniej widać także wpływ polityki klimatycznej i środowiskowej na koszty produkcji. Konieczność utrzymania określonego udziału roślin okrywowych, ograniczenia orki, stosowania pasów buforowych czy integrowanej ochrony roślin wpływa zarówno na technologię uprawy, jak i na poziom kosztów i plonów. Część gospodarstw korzysta z dopłat związanych z ekoschematami oraz programami rolno-środowiskowymi, co może częściowo rekompensować dodatkowe wymagania, ale jednocześnie wymaga dokładnego planowania i dokumentowania zabiegów.

Technologia, plonowanie i jakość – klucz do konkurencyjności pszenicy konsumpcyjnej

Opłacalność pszenicy konsumpcyjnej nie jest dana z góry – zależy wprost od przyjętego poziomu technologii i zdolności gospodarstwa do uzyskania wysokich i stabilnych plonów o parametrach jakościowych akceptowanych przez przemysł młynarski. O ile w przeszłości priorytetem było przede wszystkim maksymalizowanie plonu, o tyle w 2026 roku coraz ważniejsze staje się dostosowanie intensywności produkcji do lokalnych warunków glebowo–klimatycznych, możliwości logistycznych gospodarstwa oraz wymagań nabywcy. Rosnące znaczenie ma także analityka danych: wykorzystanie programów do ewidencji zabiegów, czujników glebowych, stacji pogodowych oraz technologii rolnictwa precyzyjnego.

Podstawą sukcesu pozostaje trafny dobór odmian do warunków stanowiska oraz oczekiwanej klasy jakości. Wysoko plonujące odmiany o dobrej odporności na choroby liści i kłosa, odporne na wyleganie i stres wodny, pozwalają ograniczać koszty środków ochrony roślin i regulacji łanu, a zarazem lepiej wykorzystać zastosowane nawożenie. Coraz większą rolę odgrywają odmiany tolerancyjne na okresowe niedobory wody oraz te, które skuteczniej wykorzystują azot, co ma bezpośrednie przełożenie na wynik ekonomiczny w warunkach rosnących cen nawozów mineralnych.

Praktyka pokazuje, że dla wielu gospodarstw krytycznym elementem jest optymalizacja nawożenia azotowego. Zbyt niskie dawki prowadzą do obniżenia plonu i potencjalnie gorszej jakości białka, zbyt wysokie – do niepotrzebnego wzrostu kosztów, ryzyka wylegania i zwiększonej podatności na choroby, a także do pogorszenia bilansu środowiskowego. W 2026 roku coraz szerzej stosowane są narzędzia wspomagające decyzje nawozowe: skanery N-sensor, obrazowanie satelitarne, mapy plonów oraz aplikacje mobilne, które – oparte na analizach glebowych i danych meteorologicznych – podpowiadają dawki nawozów na poszczególne fragmenty pola. Daje to realną możliwość różnicowania dawek w obrębie jednego pola i dostosowania nawożenia do potencjału plonowania.

Kolejnym kluczowym obszarem jest ochrona roślin. Zmienność przebiegu pogody w ostatnich latach (długotrwałe okresy suszy przerywane ulewnymi opadami) sprzyja wybuchom niektórych chorób liści i kłosa. Zbyt późna lub niedokładnie dopasowana ochrona może nie tylko obniżyć plon, ale również wpłynąć negatywnie na jakość ziarna – przykładowo porażenie kłosa fuzariozą może skutkować przekroczeniem dopuszczalnych norm mikotoksyn. Z drugiej strony nadmierne i schematyczne stosowanie fungicydów czy regulatorów wzrostu zwiększa koszty i przyspiesza rozwój odporności patogenów. W 2026 roku sensowne staje się korzystanie z monitoringu chorób i szkodników, lustracje pól, prognozy rozwoju patogenów oraz techniki integrowanej ochrony, w tym stosowanie odmian o wyższej odporności i odpowiedniej agrotechniki (płodozmian, uprawa roli, termin i gęstość siewu).

Nie można pomijać znaczenia jakości zbioru i przechowywania ziarna. Nawet dobrze prowadzona plantacja może stracić na wartości, jeśli ziarno zostanie zebrane zbyt wilgotne i nie będzie natychmiast dosuszone do bezpiecznego poziomu, a także jeśli nie zostanie odpowiednio oczyszczone. Inwestycje w suszarnie, czyszczalnie i magazyny zbożowe nie są tanie, jednak pozwalają na lepsze zarządzanie momentem sprzedaży. Możliwość przetrzymania ziarna przez kilka miesięcy i sprzedaży go w dogodniejszym momencie rynkowym daje często kilkadziesiąt złotych różnicy na tonie, co przy dużych wolumenach przekłada się na setki tysięcy złotych w skali gospodarstwa. Jednocześnie właściwe warunki przechowywania są niezbędne do utrzymania parametrów jakościowych, w tym liczby opadania i zawartości białka, które decydują o zakwalifikowaniu ziarna do pszenicy konsumpcyjnej.

Ważnym trendem jest rozwój rolnictwa precyzyjnego i automatyzacji. Coraz więcej gospodarstw korzysta z systemów prowadzenia równoległego, automatycznego sterowania maszynami, aplikacji zmiennej dawki nawozów i środków ochrony roślin oraz precyzyjnego siewu. Te technologie nie tylko ograniczają straty, ale pozwalają budować bazę danych o polu i plonach, co jest nieocenione w długofalowym planowaniu opłacalności. Do coraz powszechniejszych rozwiązań należą też czujniki glebowe, stacje pogodowe lokalne oraz systemy do monitoringu wilgotności gleby, które pomagają w podejmowaniu decyzji o terminie zabiegów, czy – w przypadku nawadniania – o jego intensywności i częstotliwości.

Strategie zwiększania opłacalności i zarządzania ryzykiem w produkcji pszenicy konsumpcyjnej

W 2026 roku samo zwiększanie plonów nie gwarantuje już satysfakcjonującego wyniku finansowego. Kluczowe jest zarządzanie ryzykiem cenowym i produkcyjnym, a także aktywne poszukiwanie dodatkowych źródeł przychodu lub oszczędności. Producenci pszenicy konsumpcyjnej stają się w praktyce menedżerami projektów, którzy muszą łączyć wiedzę agronomiczną z finansową i logistyczną. Istnieje kilka głównych obszarów, w których można poprawić rentowność uprawy pszenicy konsumpcyjnej.

Pierwszym z nich jest dywersyfikacja kanałów sprzedaży. Zamiast ograniczać się do jednego lokalnego skupu, warto rozważać współpracę z różnymi podmiotami: młynami, mieszalniami pasz, eksporterami, a nawet dużymi gospodarstwami, które kupują zboże do żywienia własnych zwierząt. Coraz popularniejsze są umowy kontraktacyjne, w których rolnik zobowiązuje się dostarczyć określoną ilość ziarna o ustalonej jakości, w zamian za atrakcyjniejszą cenę lub gwarancję odbioru. W 2026 roku część kontraktów może być indeksowana do notowań giełdowych lub zawierać mechanizmy korygujące cenę w zależności od parametrów jakościowych, co wymaga od rolnika odpowiedniej dokumentacji zabiegów, a także systematycznej kontroli jakości ziarna.

Drugim filarem poprawy opłacalności jest profesjonalne zarządzanie kosztami. W praktyce oznacza to nie tylko negocjowanie cen nawozów, środków ochrony roślin i paliw, ale także dokładne prowadzenie ewidencji wydatków na poszczególne pola, tak aby poznać realny koszt jednostkowy wytworzenia ziarna. W 2026 roku wciąż wiele gospodarstw nie zna precyzyjnie swojego kosztu produkcji na hektar, co utrudnia podejmowanie racjonalnych decyzji dotyczących intensywności nawożenia, wyboru odmian czy opłacalności korzystania z usług zewnętrznych. Korzystanie z oprogramowania do zarządzania gospodarstwem, arkuszy kalkulacyjnych lub doradztwa agronomiczno–ekonomicznego pozwala lepiej zrozumieć, gdzie powstają największe koszty stałe i zmienne.

Coraz większego znaczenia nabierają również instrumenty finansowe umożliwiające zabezpieczanie ceny, takie jak kontrakty terminowe, umowy z ceną minimalną czy rozwiązania oferowane przez firmy skupowe i banki. Używanie takich narzędzi wymaga wiedzy i ostrożności, jednak umożliwia stabilizację przychodów w sytuacji dużej zmienności cen. W praktyce rolnik może zdecydować się na zabezpieczenie części produkcji po z góry ustalonej cenie, pozostawiając resztę otwartą na ewentualne wzrosty cen rynkowych. Taka strategia portfelowa pozwala ograniczać ryzyko, nie rezygnując z potencjalnych korzyści z korzystnych zmian cenowych.

Trzecim obszarem jest optymalne zarządzanie płodozmianem i stanowiskiem. Pszenica konsumpcyjna plonuje najlepiej po roślinach, które pozostawiają w glebie dobre warunki strukturalne i dostateczną ilość składników pokarmowych, a jednocześnie ograniczają presję chorób podsuszkowych i chwastów. Włączenie do płodozmianu rzepaku, roślin bobowatych, międzyplonów ścierniskowych oraz roślin okrywowych poprawia strukturę gleby i zwiększa zawartość materii organicznej. Ma to bezpośrednie przełożenie na długoterminową zdolność gleby do magazynowania wody i składników, co w warunkach coraz częstszych susz jest czynnikiem krytycznym. W 2026 roku rośnie też zainteresowanie uproszczeniami uprawy roli – od strip-tillu po systemy bezorkowe – które przy właściwym wdrożeniu mogą zmniejszyć zużycie paliwa, czas pracy maszyn i erozję gleby.

Ważnym kierunkiem jest również poszukiwanie wartości dodanej dla ziarna pszenicy. Oprócz podstawowego rynku zbożowego, pojawiają się nisze takie jak produkcja pszenicy o podwyższonej zawartości białka, pszenicy specjalnej dla przemysłu piekarniczego, produkcja pszenicy spełniającej standardy jakościowe określonych sieci handlowych, a także rolnictwo ekologiczne. O ile przejście na produkcję ekologiczną wymaga długoterminowego planowania i zmiany całej technologii, o tyle już samo dostosowanie się do wymagań określonych odbiorców (np. odnośnie do pozostałości środków ochrony roślin) może przynieść dodatkową premię cenową. Coraz większym zainteresowaniem cieszy się też produkcja z certyfikatem zrównoważonej uprawy, który bywa wymagany przez część przetwórców i sieci handlowych.

Nie można pominąć roli wiedzy i doradztwa. W 2026 roku dostęp do informacji jest łatwiejszy niż kiedykolwiek, ale ich selekcja i praktyczne zastosowanie stają się coraz trudniejsze. Rolnicy korzystają z szkoleń, konferencji, doradztwa ODR, prywatnych firm doradczych, a także z zasobów cyfrowych, forów i mediów społecznościowych. Kluczowe jest jednak krytyczne podejście do źródeł i opieranie się na danych z własnego gospodarstwa: wynikach doświadczeń polowych, analizach gleby, historii plonów i zużycia nawozów. Wprowadzenie drobnych, ale przemyślanych zmian – takich jak korekta terminu siewu, zagęszczenia roślin, struktury płodozmianu czy strategii nawożenia azotowego – może przynieść większe oszczędności i zyski niż spektakularne, ale kosztowne inwestycje.

Wreszcie, istotna jest ścisła współpraca z doradcami finansowymi i księgowymi. Zrozumienie konsekwencji podatkowych inwestycji, amortyzacji maszyn, możliwości skorzystania z funduszy unijnych i krajowych, a także prawidłowe planowanie przepływów pieniężnych pozwalają utrzymać płynność finansową gospodarstwa. Produkcja pszenicy konsumpcyjnej wymaga znaczących nakładów na początku sezonu – zakup materiału siewnego, nawozów, środków ochrony roślin, paliwa – podczas gdy przychody pojawiają się dopiero po zbiorach, często z opóźnieniem. Zdolność do przetrwania gorszego sezonu cenowego lub plonowego jest w dużej mierze uzależniona od rezerw finansowych, dostępu do kredytu obrotowego oraz umiejętności kontrolowania kosztów prywatnych i inwestycyjnych.

Praktyczne porady dla producentów pszenicy konsumpcyjnej w 2026 roku

• Regularnie obliczaj koszt produkcji na hektar i na tonę, korzystając z aktualnych danych o cenach środków produkcji i realnych plonach uzyskiwanych na poszczególnych polach.

• Dobieraj odmiany na podstawie wyników doświadczeń z regionu, z uwzględnieniem klasy gleby, poziomu intensywności technologii i wymagań co do jakości ziarna.

• Planuj nawożenie azotowe na podstawie analiz glebowych i oczekiwanego plonu, korzystając z narzędzi do szacowania dawek azotu oraz, jeśli to możliwe, z technologii zmiennej dawki.

• Stosuj integrowaną ochronę roślin, łącząc właściwy płodozmian, agrotechnikę i odmiany odporne z monitorowaniem patogenów oraz starannie dobranym programem fungicydowym.

• Inwestuj w infrastrukturę przechowywania ziarna, jeśli pozwala na to skala produkcji i sytuacja finansowa; rozważ wspólne inwestycje z innymi gospodarstwami lub spółdzielniami.

• Dywersyfikuj kanały sprzedaży, porównując warunki oferowane przez różne podmioty: ceny, wymagania jakościowe, terminy płatności, możliwość kontraktacji.

• Rozważ wykorzystanie instrumentów zabezpieczających cenę, przynajmniej dla części planowanej produkcji, aby ograniczyć ryzyko nagłego spadku cen skupu.

• Monitoruj rynek środków produkcji i korzystaj z okresów korzystnych cen do zaopatrzenia się w nawozy czy środki ochrony roślin, nie odkładając zakupów na ostatni moment.

• Dokumentuj wszystkie zabiegi, analizy gleby i parametry plonów, aby budować własną bazę danych do podejmowania decyzji i udowadniania spełnienia wymagań jakościowych oraz środowiskowych.

• Analizuj potencjał do wprowadzenia uproszczeń w uprawie i roślin następczych, które poprawią bilans glebowy i zmniejszą wrażliwość pszenicy na stres wodny.

Perspektywy opłacalności pszenicy konsumpcyjnej a decyzje strategiczne gospodarstw

Ocena, czy produkcja pszenicy konsumpcyjnej w 2026 roku jest nadal opłacalna, musi uwzględniać zarówno aktualne warunki ekonomiczne, jak i długoterminowe trendy. Globalne zapotrzebowanie na zboża rośnie wraz ze wzrostem liczby ludności i zmianami w strukturze spożycia, ale jednocześnie coraz większa część produkcji przeznaczana jest na pasze i cele przemysłowe, w tym produkcję bioetanolu. Oznacza to, że pszenica konsumpcyjna konkuruje o powierzchnię i zasoby z innymi zbożami oraz z roślinami oleistymi. Z drugiej strony ograniczenia środowiskowe i presja na redukcję emisji gazów cieplarnianych mogą wpływać na zmniejszenie intensywności produkcji w niektórych regionach świata, co w dłuższej perspektywie może sprzyjać utrzymaniu atrakcyjnych cen zbóż jakościowych.

Dla indywidualnego gospodarstwa kluczowa jest odpowiedź na pytanie, czy w jego warunkach możliwe jest uzyskanie stabilnych, wysokich plonów pszenicy o parametrach konsumpcyjnych, przy jednoczesnym utrzymaniu kosztów pod kontrolą. Gospodarstwa dysponujące dobrymi glebami, nowoczesną infrastrukturą i doświadczeniem w intensywnej technologii zazwyczaj są w stanie utrzymać opłacalność tej uprawy, szczególnie jeśli korzystają z kontraktacji i narzędzi zarządzania ryzykiem. W przypadku gospodarstw na glebach słabszych, w regionach o częstszych suszach lub z ograniczonym dostępem do nowoczesnych środków produkcji, może okazać się, że bardziej opłacalne będzie przesunięcie części powierzchni na inne rośliny, np. żyto, pszenżyto, jęczmień, rośliny strączkowe lub mieszanki na paszę.

Nie bez znaczenia jest także czynnik ludzki: gotowość do uczenia się, otwartość na nowe technologie, umiejętność analizy danych i prowadzenia negocjacji handlowych. Pszenica konsumpcyjna w 2026 roku wymaga od producenta nie tylko wiedzy o nawożeniu i ochronie, ale również świadomości, jak funkcjonuje łańcuch dostaw – od pola przez magazyn, transport, aż po młyn i piekarnię. Zrozumienie potrzeb przetwórców, parametrów decydujących o ich marży oraz wymogów konsumentów (np. w zakresie pozostałości środków ochrony, pochodzenia ziarna, aspektów środowiskowych) pomaga budować trwałe relacje handlowe i uzyskiwać lepsze warunki skupu.

W perspektywie kilku lat istotny wpływ na opłacalność pszenicy mogą mieć innowacje technologiczne: rozwój odmian o wyższej efektywności wykorzystania azotu, narzędzia sztucznej inteligencji wspierające decyzje agrotechniczne, automatyzacja prac polowych, a także coraz dokładniejsze prognozy pogodowe oparte na modelach numerycznych. Już w 2026 roku dostępne są aplikacje, które łączą dane satelitarne, informacje o wilgotności gleby, prognozy klimatyczne i historię plonów, aby wskazać optymalne okno zabiegów i sugerować modyfikacje technologii. Te rozwiązania, choć często wymagają inwestycji i czasu na wdrożenie, mogą z czasem przesądzić o przewadze konkurencyjnej gospodarstw, które je zastosują.

Ważnym kierunkiem rozwoju jest również współpraca pozioma między gospodarstwami: wspólne zakupy środków produkcji, dzielenie się maszynami, wspólne inwestycje w magazyny, suszarnie czy linie do czyszczenia ziarna, a także wspólna sprzedaż większych partii towaru. Takie formy współdziałania pozwalają na obniżenie jednostkowych kosztów i uzyskanie lepszych stawek w skupie, a zarazem zwiększają siłę negocjacyjną rolników wobec dużych podmiotów przetwórczych i handlowych. W 2026 roku, przy rosnącej koncentracji rynku i sile kapitałowej koncernów, współpraca ta staje się jednym z kluczowych narzędzi utrzymania rentowności pszenicy.

Ostateczna odpowiedź na pytanie, czy pszenica konsumpcyjna jest w 2026 roku opłacalna, brzmi: jest opłacalna warunkowo. Nie stanowi już oczywistego i bezpiecznego wyboru, jak miało to miejsce wiele lat temu, lecz wymaga precyzyjnego podejścia ekonomicznego, technologicznego i organizacyjnego. Dla jednych gospodarstw będzie nadal fundamentem produkcji roślinnej, dla innych – tylko jednym z kilku elementów zrównoważonego portfela upraw. Kluczem jest przekształcenie tradycyjnego podejścia w świadome zarządzanie projektem, oparte na rzetelnych danych, nowoczesnych narzędziach i otwarciu na zmiany.

FAQ – najczęstsze pytania o opłacalność pszenicy konsumpcyjnej w 2026 roku

Jakie minimalne plony i ceny zapewniają opłacalność pszenicy konsumpcyjnej w 2026 roku?

Opłacalność zależy od indywidualnych kosztów gospodarstwa, ale orientacyjnie przy pełnej technologii i glebach dobrych próg rentowności zaczyna się zwykle przy plonach 6–7 t/ha i cenie rzędu 650–750 zł/t. Gdy koszty są wyższe (intensywniejsza ochrona, drogie nawozy, wysoka dzierżawa), próg przesuwa się w górę. Na glebach słabszych realnie trzeba przyjąć niższe plony, co oznacza konieczność uzyskania wyższej ceny lub ograniczenia nakładów, by utrzymać dodatni wynik finansowy.

Czy lepiej nastawiać się na pszenicę konsumpcyjną czy paszową?

Pszenica konsumpcyjna zwykle daje wyższą cenę, ale wymaga bardziej dopracowanej technologii, lepszego stanowiska, precyzyjnego nawożenia azotem i starannego zbioru oraz przechowywania. Jeśli gospodarstwo ma dobre gleby, dostęp do nowoczesnych środków produkcji i odbiorcę płacącego premię za jakość, warto celować w konsumpcję. Na stanowiskach słabszych lub przy ograniczonych możliwościach technologicznych lepszą strategią bywa pszenica paszowa, gdzie mniejsze znaczenie ma wysoka zawartość białka i parametry jakościowe.

Jak ograniczyć koszty produkcji pszenicy bez dużej utraty plonu?

Największy potencjał oszczędności tkwi w racjonalizacji nawożenia i ochrony roślin. W praktyce warto bazować na aktualnych analizach gleby, elastycznie dostosowywać dawki azotu do potencjału stanowiska, wykorzystywać rolnictwo precyzyjne i monitorować rozwój chorób, zamiast aplikować środki “z kalendarza”. Ważne jest też zmniejszenie liczby przejazdów maszyn, przemyślane uproszczenia uprawy roli oraz optymalny dobór odmian, odpornych na choroby i wyleganie, co pozwala ograniczyć zużycie fungicydów i regulatorów.

Czy inwestycje w suszarnię i magazyn zbożowy są opłacalne przy pszenicy?

Inwestycja jest kosztowna, ale w wielu gospodarstwach znacząco poprawia wynik z pszenicy. Możliwość szybkiego dosuszenia i oczyszczenia ziarna zwiększa szanse na uzyskanie parametrów konsumpcyjnych, a pojemny magazyn pozwala na sprzedaż w korzystniejszym momencie, gdy ceny są wyższe. Zwrot z inwestycji zależy od skali produkcji, cen energii, dostępności usług suszenia w okolicy i zdolności do negocjacji lepszych stawek. Często opłacalne okazują się rozwiązania wspólne – np. magazyny i suszarnie kilku gospodarstw.

Jakie technologie cyfrowe najbardziej pomagają w poprawie opłacalności pszenicy?

Największe korzyści przynoszą systemy do ewidencji zabiegów i kosztów na poziomie pola, mapy plonów, obrazowanie satelitarne oraz narzędzia wspierające decyzje nawozowe i ochrony roślin. Dzięki nim rolnik widzi, gdzie powstają straty, może precyzyjniej dobrać dawki nawozów i fungicydów oraz ocenić opłacalność zmian technologicznych. Coraz ważniejsze stają się też stacje pogodowe, czujniki glebowe i integracja danych w aplikacjach mobilnych, co ułatwia reagowanie na zmieniające się warunki pogodowe i rynkowe.