Miechunka peruwiańska, nazywana także rodzynek brazylijski, złota jagoda lub physalis, zdobywa coraz większą popularność wśród rolników i ogrodników w Polsce. Roślina ta łączy w sobie atrakcyjny wygląd, wysoką wartość odżywczą i stosunkowo dobre plonowanie przy właściwej agrotechnice. Dzięki osłoniętym, papierowym osłonkom na owocach miechunka doskonale nadaje się zarówno do uprawy towarowej, jak i amatorskiej, a jej owoce świetnie sprawdzają się w sprzedaży bezpośredniej, przetwórstwie i gastronomii.
Charakterystyka miechunki peruwiańskiej i jej wymagania siedliskowe
Miechunka peruwiańska (Physalis peruviana) należy do rodziny psiankowatych, tak jak pomidor czy papryka. Tworzy rozgałęzione krzaczki, które w sprzyjających warunkach osiągają 80–120 cm wysokości. Największą wartością rośliny są jadalne, pomarańczowo-żółte jagody, zamknięte w delikatnej, pergaminowej osłonce – tzw. kielichu. Owoce są bogate w witaminę C, karotenoidy, antocyjany i składniki mineralne, co czyni je cennym produktem dietetycznym i prozdrowotnym.
W polskich warunkach miechunka traktowana jest jako roślina jednoroczna, choć w klimacie subtropikalnym może być byliną. Ze względu na późne dojrzewanie owoców wymaga dobrze dobranej odmiany i odpowiedniego prowadzenia uprawy. Kluczowe jest zapewnienie jej odpowiedniego terminu siewu, dostatecznej ilości światła oraz żyznej, przepuszczalnej gleby.
Wymagania glebowe
Miechunka najlepiej plonuje na glebach lekkich i średnich, dobrze napowietrzonych, bogatych w próchnicę. Idealne są gleby piaszczysto-gliniaste, które nie zaskorupiają się po opadach, a jednocześnie dobrze utrzymują wilgoć. Zbyt ciężkie i zbite gleby powodują zahamowanie wzrostu systemu korzeniowego, większą podatność na choroby odglebowe oraz ryzyko gnicia korzeni i podstawy łodyg.
Optymalny odczyn gleby dla miechunki peruwiańskiej mieści się w granicach pH 6,0–6,8. Przy pH poniżej 5,5 spada dostępność wielu składników pokarmowych, zwłaszcza fosforu, a rośliny są słabsze i wrażliwsze na stresy środowiskowe. W przypadku gleb kwaśnych zaleca się wcześniejsze przeprowadzenie wapnowania, najlepiej na rok przed planowaną uprawą miechunki, stosując nawozy wapniowe lub wapniowo-magnezowe.
Bardzo korzystne jest wprowadzenie do gleby materii organicznej – dobrze rozłożonego obornika, kompostu lub nawozów zielonych. Poprawiają one strukturę, zdolność zatrzymywania wody i aktywność mikroorganizmów glebowych. Miechunka dobrze reaguje na stanowiska po roślinach bobowatych, zbożach oraz warzywach korzeniowych. Należy unikać sadzenia jej po innych roślinach psiankowatych (ziemniak, pomidor, papryka, bakłażan) ze względu na kumulację patogenów i szkodników wspólnych dla tej rodziny.
Wymagania termiczne i świetlne
Miechunka jest rośliną ciepłolubną. Nasiona kiełkują najlepiej w temperaturze 20–25°C, a optymalna temperatura wzrostu roślin to 18–24°C. Spadki temperatury poniżej 10°C, zwłaszcza w fazie siewek i młodych roślin, mogą prowadzić do zahamowania wzrostu i przejściowych uszkodzeń. Rośliny są bardzo wrażliwe na przymrozki, dlatego nie wolno ich sadzić w gruncie zbyt wcześnie.
W naszych warunkach klimatycznych miechunka wymaga uprawy z rozsady i najczęściej udaje się najlepiej w cieplejszych rejonach kraju, na stanowiskach osłoniętych od wiatru, o południowej lub południowo-zachodniej ekspozycji. Roślina jest światłolubna – do obfitego plonowania potrzebuje pełnego słońca. Zacienienie prowadzi do nadmiernego wydłużania pędów, słabego zawiązywania owoców i ich opóźnionego dojrzewania.
Wymagania wodne i odporność na stresy
Miechunka peruwiańska nie znosi długotrwałego zalewania i zastoin wody, ale lepiej znosi przejściowe okresy suszy niż np. pomidor. Niemniej jednak, przy braku regularnego nawadniania owoce drobnieją, a łączny plon istotnie spada. Szczególnie krytycznym okresem jest faza kwitnienia i zawiązywania owoców – w tym czasie rośliny powinny mieć zapewnioną umiarkowaną, ale stałą wilgotność gleby.
W uprawie polowej miechunka dobrze reaguje na ściółkowanie gleby słomą, agrotkaniną lub czarną folią ogrodniczą. Ściółka ogranicza parowanie wody, hamuje rozwój chwastów, stabilizuje temperaturę gleby i zmniejsza ryzyko zabrudzenia oraz gnicia dojrzewających owoców, które często opadają na ziemię.
Technologia uprawy – od rozsady do plonowania
Wysoki i stabilny plon miechunki peruwiańskiej zależy od starannego przygotowania rozsady, właściwego terminu sadzenia i odpowiedniego nawożenia. Roślina, choć dość tolerancyjna na błędy, wymaga przemyślanej agrotechniki, szczególnie w uprawach towarowych nastawionych na sprzedaż świeżych owoców lub surowca do przetwórstwa.
Przygotowanie rozsady
Siew nasion miechunki peruwiańskiej wykonuje się zazwyczaj w marcu lub na początku kwietnia, w ogrzewanej szklarni, inspekcie lub na parapecie w dobrze doświetlonym miejscu. Nasiona wysiewa się do skrzynek wysiewnych lub multiplatów w lekkie, przepuszczalne podłoże – najlepsza jest profesjonalna ziemia do rozsady z dodatkiem perlitu. Głębokość siewu ok. 0,5–1 cm.
Po siewie podłoże należy delikatnie zrosić i utrzymywać w stałej wilgotności, ale bez zalewania. W temperaturze 20–25°C kiełkowanie trwa zwykle 7–14 dni. Po ukazaniu się pierwszych liścieni należy zapewnić możliwie jak najwięcej światła, aby zapobiec wyciąganiu się siewek. W razie potrzeby warto zastosować doświetlanie lampami LED, szczególnie w profesjonalnych produkcjach rozsady.
Siewki w fazie 2–3 liści właściwych pikuje się do pojedynczych doniczek o średnicy 7–9 cm. Podłoże powinno być zasobne, lecz nie nadmiernie nawożone, aby nie spowodować zbyt szybkiego, wiotkiego wzrostu. W okresie produkcji rozsady można zastosować 1–2 delikatne dokarmiania roztworem wieloskładnikowego nawozu mineralnego z przewagą azotu i potasu, unikając przenawożenia.
Gotowa rozsada do wysadzenia w pole powinna mieć 6–8 liści właściwych, dobrze rozwinięty system korzeniowy oraz krępy, nieprzerośnięty pokrój. W zależności od przebiegu pogody następuje to zwykle na przełomie maja i czerwca, po ustąpieniu przymrozków i ustabilizowaniu się temperatur nocnych powyżej 10°C.
Sadzenie miechunki w gruncie i pod osłonami
Przed sadzeniem glebę należy starannie przygotować: wykonać orkę lub głębokie przekopanie, rozbić bryły, wyrównać powierzchnię i – w razie potrzeby – zastosować przedsiewne nawożenie mineralne. W uprawach towarowych często dodatkowo formuje się zagonki lub redliny, co poprawia ogrzewanie i przewiewność gleby. Rozsadę sadzi się zwykle w rozstawie 60–80 cm między rzędami i 40–60 cm w rzędzie, w zależności od siły wzrostu odmiany oraz systemu prowadzenia roślin.
Przy uprawie pod osłonami (tunel foliowy, szklarnia) można zagęścić nasadzenie nieco bardziej, ale trzeba pamiętać, że miechunka silnie się rozkrzewia. Po posadzeniu rośliny obficie podlewa się, aby ziemia dobrze przylegała do systemu korzeniowego. W pierwszych dniach warto stosować lekkie cieniowanie (np. agrowłókniną) przy wysokim nasłonecznieniu, co ogranicza stres po posadzeniu.
W rejonach chłodniejszych lub na bardziej narażonych stanowiskach zaleca się stosowanie w początkowym okresie osłon z agrowłókniny białej, rozciągniętej na niskich pałąkach. Osłona przyspiesza ogrzewanie się powietrza i gleby oraz chroni młode rośliny przed wiatrem. Po ustabilizowaniu się warunków pogodowych agrowłókninę usuwa się, aby zapewnić swobodny przepływ powietrza i dostęp owadów zapylających.
Nawożenie i pielęgnacja w trakcie sezonu
Miechunka ma dość wysokie wymagania pokarmowe, ale jednocześnie źle znosi nadmiar azotu, który sprzyja bujnemu wzrostowi wegetatywnemu kosztem zawiązywania owoców. Dobrze sprawdza się nawożenie zbilansowane, z odpowiednimi proporcjami azotu, fosforu i potasu, wspierane nawożeniem organicznym.
W uprawie polowej orientacyjnie można przyjąć dawki (w czystym składniku): 60–80 kg N/ha, 60–90 kg P2O5/ha i 100–140 kg K2O/ha, dostosowując je do zasobności gleby określonej w wyniku analiz. Azot najlepiej podzielić na 2–3 dawki: pierwszą zastosować przed sadzeniem, a kolejne pogłównie w okresie intensywnego wzrostu i na początku kwitnienia. Zbyt późne i wysokie dawki azotu opóźniają dojrzewanie owoców i mogą zwiększać podatność na choroby.
Poza makroskładnikami miechunka pozytywnie reaguje na dokarmianie dolistne mikroelementami, szczególnie borem, cynkiem i żelazem. Mikroelementy poprawiają kwitnienie, zawiązywanie owoców i ogólną kondycję roślin. Warto też włączyć nawożenie wapniem (np. saletra wapniowa dolistnie), które wzmacnia tkanki owoców, ogranicza pękanie jagód i poprawia trwałość pozbiorczą.
Pielęgnacja w trakcie sezonu obejmuje usuwanie chwastów, spulchnianie międzyrzędzi, regularne nawadnianie oraz – w razie potrzeby – podpieranie roślin. Miechunka tworzy długie, rozgałęzione pędy, które pod ciężarem licznych owoców mogą się pokładać. W uprawach towarowych stosuje się paliki lub system sznurków, podobnie jak przy pomidorach, choć prowadzenie jest mniej intensywne. Podwiązanie roślin ułatwia dostęp światła do wnętrza krzewu, poprawia przewiewność i ogranicza ryzyko chorób grzybowych.
Kwitnienie, zapylanie i zawiązywanie owoców
Miechunka peruwiańska zaczyna kwitnąć zwykle po 6–8 tygodniach od posadzenia rozsady w miejsce stałe. Kwiaty są stosunkowo niepozorne, żółtawe, dzwonkowate, ale bardzo atrakcyjne dla owadów zapylających. Roślina jest przede wszystkim samopylna, jednak obecność pszczół i trzmieli znacznie zwiększa liczbę zawiązanych owoców i poprawia ich wyrównanie.
W tunelach foliowych i szklarniach, szczególnie przy zamkniętych wlotach, warto zadbać o odpowiednią wentylację i umożliwienie owadom wlotu. W dużych gospodarstwach produkujących miechunkę pod osłonami praktykuje się instalowanie rodzin trzmieli, podobnie jak w uprawach pomidora. Przy słabym zapyleniu na roślinie pozostaje wiele pustych, papierowych osłonek bez wykształconych jagód, co obniża plon handlowy.
Zawiązki owoców rozwijają się wewnątrz osłonki przez kilka tygodni. W tym czasie niezwykle ważna jest stabilna wilgotność gleby i dostateczne odżywienie roślin. Stres wodny, gwałtowne wahania temperatury, odżywienia lub choroby mogą powodować osypywanie się młodych zawiązków i niepełne wypełnienie kielichów.
Plonowanie, zbiory i wykorzystanie owoców miechunki peruwiańskiej
Przy dobrze prowadzonej uprawie miechunka peruwiańska potrafi dać bardzo satysfakcjonujący plon, często porównywalny lub nawet wyższy niż niektóre wczesne odmiany pomidora. Kluczowe znaczenie ma wydłużenie okresu wegetacji, odpowiednia obsada roślin i umiejętne zarządzanie terminem zbioru.
Termin dojrzewania i plonowanie
Miechunka dojrzewa etapami, stopniowo od końca lata do pierwszych przymrozków jesiennych. Od sadzenia rozsady do początku zbiorów mija zazwyczaj 90–120 dni, w zależności od warunków pogodowych i odmiany. Pierwsze dojrzałe owoce pojawiają się często już w sierpniu, ale największe nasilenie zbiorów przypada na wrzesień i październik.
W sprzyjających warunkach z jednego krzewu można uzyskać 0,5–1,5 kg owoców, a w intensywnych uprawach towarowych nawet do 2 kg. Przeliczając na hektar, dobre plonowanie mieści się najczęściej w granicach 10–25 t/ha, ale przy wysokim poziomie technologii, zastosowaniu osłon i wydłużeniu sezonu wegetacji możliwe jest osiągnięcie jeszcze wyższych plonów.
Na poziom plonowania wpływa szereg czynników: termin i jakość rozsady, gęstość sadzenia, warunki siedliskowe, nawożenie, nawadnianie, obecność zapylaczy, zdrowotność roślin oraz system prowadzenia (podpory lub uprawa bez podpór). Dobrze dobrane odmiany, o krótszym okresie wegetacji i większych owocach, umożliwiają uzyskanie plonu handlowego o wyższej wartości rynkowej.
Przebieg i technika zbiorów
Zbiory miechunki odbywają się wielokrotnie, ręcznie, w miarę dojrzewania owoców. Najłatwiejszym i jednocześnie najlepszym wskaźnikiem dojrzałości jest kolor i stan osłonki. Do zbioru nadają się owoce, których kielich zmienił barwę z zielonej na słomkową, żółtobrązową lub jasnobeżową, stał się lekko papierowy i suchy. Same jagody mają wówczas intensywną, złoto-pomarańczową barwę i pełnię smaku.
Część dojrzałych owoców naturalnie opada na ziemię, zachowując osłonkę. Taki sposób dojrzewania jest naturalny i może być wykorzystany w praktyce: zagon można systematycznie przeglądać i zbierać owoce zarówno z roślin, jak i z powierzchni gleby. Przy uprawie na ściółce (słoma, agrotkanina) owoce pozostają czyste i mniej narażone na uszkodzenia czy porażenie patogenami.
Ważne jest delikatne obchodzenie się z roślinami podczas zbioru, aby nie uszkadzać pędów i kolejnych zawiązków. Owoce zrywa się razem z osłonką, co zwiększa ich trwałość. W handlu detalicznym często sprzedaje się miechunkę właśnie w kielichach, które pełnią funkcję naturalnego opakowania i podkreślają atrakcyjny wygląd produktu.
Przechowywanie i trwałość pozbiorcza
Miechunka peruwiańska, w przeciwieństwie do wielu delikatnych owoców jagodowych, cechuje się dobrą trwałością po zbiorze. Owoce z zachowaną osłonką można przechowywać w suchym, chłodnym i przewiewnym miejscu nawet przez kilka tygodni. Optymalna temperatura przechowywania to 8–12°C przy umiarkowanej wilgotności względnej powietrza (ok. 70–80%).
Przy zbyt dużej wilgotności pojawia się ryzyko rozwoju pleśni na osłonkach i owocach, natomiast w warunkach zbyt suchych owoce mogą więdnąć i tracić masę. W przechowywaniu ważna jest segregacja – usunięcie uszkodzonych, pękniętych czy nadpsutych owoców, które mogłyby doprowadzić do szybszego psucia się całej partii.
Miechunka świetnie znosi krótkotrwały transport, dlatego stanowi dobry produkt do sprzedaży bezpośredniej na targowiskach, w gospodarstwach agroturystycznych i sklepach specjalistycznych. Dobrze sprawdza się też w systemie dostaw lokalnych, np. do restauracji, cukierni i sklepów z żywnością ekologiczną, gdzie cenione są owoce niszowe i o wysokiej wartości prozdrowotnej.
Zastosowanie kulinarne i przetwórcze
Owoce miechunki peruwiańskiej znajdują szerokie zastosowanie kulinarne. Można je spożywać na świeżo jako przekąskę, dodatek do deserów, sałatek owocowych, mieszanek bakaliowych czy dekoracji wypieków. Charakterystyczny, lekko kwaskowaty smak dobrze komponuje się zarówno ze słodkimi, jak i wytrawnymi daniami.
W przetwórstwie miechunka może być wykorzystywana do produkcji dżemów, konfitur, galaretek, soków, nalewek, win owocowych, a także owoców kandyzowanych. Suszone jagody przypominają rodzynki i cieszą się rosnącym zainteresowaniem wśród konsumentów poszukujących zdrowych przekąsek funkcjonalnych. Dzięki wysokiej zawartości antyoksydantów miechunka jest postrzegana jako superfood, co znacznie ułatwia jej promocję marketingową.
Coraz częściej złota jagoda trafia również do branży HoReCa jako składnik dań restauracyjnych i dekoracja talerzy. Jej oryginalny wygląd – intensywnie pomarańczowa jagoda ukryta w „lampionie” – przyciąga uwagę i pozwala podnieść atrakcyjność serwowanych potraw.
Aspekty zdrowotne i wartość dodana dla gospodarstwa
Miechunka peruwiańska jest ceniona za działanie przeciwutleniające, wspierające układ odpornościowy i korzystne dla gospodarki lipidowej organizmu. Zawiera liczne bioaktywne związki, m.in. witaminy C i A, polifenole, antocyjany oraz kwasy organiczne. Odpowiednio promowana może stać się ważnym elementem oferty gospodarstw ekologicznych i proekologicznych, nastawionych na sprzedaż bezpośrednią i krótkie łańcuchy dostaw.
Wprowadzenie miechunki do asortymentu gospodarstwa to także sposób na dywersyfikację produkcji, zmniejszenie ryzyka rynkowego i przyciągnięcie nowych klientów. Niszowy, egzotyczny wizerunek rośliny można wykorzystać do budowy marki lokalnej, organizacji warsztatów kulinarnych, degustacji oraz współpracy z lokalnymi restauracjami i przetwórcami.
Zdrowotność, ochrona roślin i błędy w uprawie
Miechunka, jako przedstawiciel rodziny psiankowatych, może być porażana przez część typowych dla tej grupy chorób. Należą do nich m.in. zgorzele siewek, szara pleśń, alternarioza czy zaraza ziemniaka w warunkach silnie sprzyjających rozwojowi patogenu. Z tego względu ważne jest przestrzeganie zasad płodozmianu i unikanie uprawy miechunki po ziemniaku, pomidorze czy papryce.
Najczęściej kluczowe znaczenie ma profilaktyka: właściwa cyrkulacja powietrza, niedopuszczanie do nadmiernego zagęszczenia łanu, racjonalne nawadnianie (unikanie długotrwałego zwilżenia liści), usuwanie porażonych resztek roślinnych oraz utrzymywanie plantacji w czystości. W uprawach ekologicznych istotną rolę odgrywa stosowanie preparatów mikrobiologicznych i biostymulatorów, które zwiększają odporność roślin i ograniczają rozwój patogenów.
Wśród szkodników zagrożeniem mogą być mszyce, wciornastki, przędziorki oraz gąsienice motyli żerujące na liściach. Monitoring plantacji i szybka reakcja na pierwsze objawy żerowania są niezbędne, aby uniknąć strat w plonie. W uprawach integrowanych i ekologicznych stosuje się pułapki lepowe, rośliny wabiące i pożyteczne owady drapieżne, a w ostateczności – dopuszczone środki ochrony roślin o jak najmniejszym wpływie na środowisko.
Najczęściej popełniane błędy w uprawie miechunki to: zbyt wczesne wysadzanie rozsady do gruntu (uszkodzenia przez zimno), niedostateczne nasłonecznienie stanowiska, nadmierne nawożenie azotem, brak podpór przy silnym wzroście roślin oraz nieregularne nawadnianie w okresie kwitnienia i zawiązywania owoców. Uniknięcie tych pomyłek jest kluczem do uzyskania stabilnego, wysokiego plonu o dobrej jakości handlowej.
Opłacalność uprawy i perspektywy rynkowe
Uprawa miechunki peruwiańskiej może być bardzo opłacalna, zwłaszcza dla mniejszych i średnich gospodarstw ukierunkowanych na sprzedaż bezpośrednią, rynki lokalne i współpracę z branżą gastronomiczną. Owoce te są postrzegane jako produkt premium, często sprzedawany w małych, dobrze wyeksponowanych opakowaniach, co pozwala uzyskiwać wyższe ceny jednostkowe niż w przypadku wielu tradycyjnych gatunków.
Koszty założenia plantacji obejmują m.in. zakup nasion, produkcję rozsady, przygotowanie stanowiska, ewentualne osłony, system nawadniania i podpory. Jednak dzięki wysokiej wartości rynkowej plonów inwestycja może się stosunkowo szybko zwrócić. Dodatkowo, rosnące zainteresowanie konsumentów produktami egzotycznymi, zdrową żywnością i superfoods sprzyja rozwojowi niszowego rynku miechunki.
Dla gospodarstw wielkoobszarowych miechunka może stanowić ciekawą alternatywę w segmencie upraw specjalistycznych, wymagających większej pracochłonności przy zbiorach, ale jednocześnie dających wyższy przychód z jednostki powierzchni. Wymaga to jednak dobrego rozpoznania rynku zbytu, odpowiedniej logistyki oraz współpracy z przetwórstwem lub dystrybucją specjalistyczną.
FAQ – najczęściej zadawane pytania o uprawę miechunki peruwiańskiej
Jak długo trwa wegetacja miechunki peruwiańskiej i kiedy można spodziewać się pierwszych zbiorów?
Od wysiewu nasion do uzyskania gotowej rozsady mija zwykle 6–8 tygodni, w zależności od temperatury i warunków świetlnych. Po posadzeniu roślin w miejsce stałe miechunka potrzebuje kolejne 90–120 dni do rozpoczęcia plonowania. W praktyce pierwsze dojrzałe owoce pojawiają się zazwyczaj w sierpniu, przy dobrze ogrzanym stanowisku, a główny zbiór przypada na wrzesień i październik, aż do pierwszych przymrozków jesiennych.
Czy miechunka peruwiańska nadaje się do uprawy w donicach lub tunelu foliowym?
Miechunka bardzo dobrze rośnie zarówno w gruncie, jak i w większych pojemnikach czy tunelach foliowych. W donicach o objętości co najmniej 10–15 litrów można uzyskać zdrowe, obficie plonujące rośliny, pod warunkiem zapewnienia im żyznego podłoża, regularnego podlewania i zbilansowanego nawożenia. Uprawa w tunelu pozwala wydłużyć sezon, przyspieszyć dojrzewanie owoców oraz lepiej kontrolować wilgotność, co bywa korzystne w chłodniejszych rejonach kraju.
Jak rozpoznać dojrzałość owoców miechunki i w jaki sposób najlepiej je zbierać?
O dojrzałości owoców świadczy przede wszystkim kolor i struktura osłonki – staje się ona słomkowa, papierowa i lekko sucha w dotyku. Same jagody nabierają intensywnej, złoto-pomarańczowej barwy i charakterystycznego aromatu. Zbiór wykonuje się ręcznie, delikatnie odłamując owoce razem z osłonką. Część w pełni dojrzałych jagód samoistnie opada na ziemię; można je bez obaw zbierać, jeśli plantacja jest utrzymywana w czystości i ściółkowana, co chroni owoce przed zabrudzeniem i gniciem.
Jakie są główne różnice między miechunką a pomidorem w praktyce uprawowej?
Obie rośliny należą do tej samej rodziny psiankowatych, jednak miechunka jest zwykle bardziej tolerancyjna na okresowe susze i nie wymaga tak intensywnego usuwania pędów bocznych jak pomidor. Tworzy bardziej rozłożyste krzewy, z których liczne pędy mogą swobodnie rozgałęziać się bez skomplikowanego cięcia. Owoce są zamknięte w papierowych osłonkach, co zwiększa ich trwałość i odporność na uszkodzenia. Miechunka ma także nieco inne wymagania co do terminu i sposobu zbioru – dojrzewa etapami aż do jesiennych przymrozków.
Czy miechunka peruwiańska jest odporna na mróz i czy można ją zimować?
W warunkach klimatu umiarkowanego miechunka jest bardzo wrażliwa na przymrozki; już spadek temperatury w okolice 0°C uszkadza liście i pędy, a silniejszy mróz niszczy całą roślinę. Teoretycznie możliwe jest jej zimowanie w ogrzewanych pomieszczeniach, np. w jasnej szklarni czy oranżerii, ale w praktyce najczęściej uprawia się ją jako roślinę jednoroczną, z coroczną produkcją rozsady. Zimowanie jest opłacalne raczej w kolekcjach hobbystycznych niż w typowej produkcji towarowej.
