Lnianka jara (*Camelina microcarpa*, dawniej często utożsamiana z lnianką siewną *Camelina sativa*) to stara roślina oleista, która powraca do łask dzięki rosnącemu zainteresowaniu rolnictwem zrównoważonym, zdrowymi olejami roślinnymi oraz biopaliwami nowej generacji. W Polsce bywa nazywana także lnicznikiem lub lennicą. Należy do rodziny kapustowatych (Brassicaceae), jak rzepak czy gorczyca, ale wyróżnia się mniejszymi wymaganiami glebowymi i bardzo dobrym wykorzystaniem wody. Dobrze wpisuje się w systemy uprawy uproszczonej, ekologiczną produkcję roślinną i rolnictwo na słabszych glebach. Poniżej przedstawiono szczegółową charakterystykę tej **rośliny oleistej**, jej wymagania, znaczenie gospodarcze, a także odmiany i perspektywy wykorzystania.
Botanika, pochodzenie i cechy morfologiczne lnianki jarej
Lnianka jara (*Camelina microcarpa*) jest jednoroczną rośliną jarą, kiełkującą wiosną i dojrzewającą w ciągu jednego sezonu wegetacyjnego. W uprawie oraz w literaturze często bywa mylona lub łączona z lnianką siewną (*Camelina sativa*), jednak w praktyce polowej najczęściej funkcjonuje zbiorczo jako lnianka, a rozróżnienie dotyczy drobnych różnic morfologicznych oraz preferencji siedliskowych. Dla rolnika kluczowe znaczenie ma fakt, że jest to roślina o dużej odporności na czynniki stresowe, niskich wymaganiach oraz wartościowym składzie nasion.
System korzeniowy i łodyga
Lnianka jara rozwija stosunkowo głęboki system korzeniowy, z silnym korzeniem palowym i wieloma korzeniami bocznymi. Dzięki temu dobrze penetruje glebę i jest w stanie korzystać z wody oraz składników pokarmowych znajdujących się w głębszych warstwach profilu glebowego. Ta cecha sprawia, że lnianka uchodzi za roślinę o podwyższonej **odporności** na okresowe susze, co ma ogromne znaczenie w warunkach zmian klimatycznych.
Łodyga lnianki jest prosta, u dołu częściowo rozgałęziona, o wysokości zwykle 40–80 cm, choć w sprzyjających warunkach może osiągać nieco ponad 1 m. W górnej części jest mocniej rozgałęziona, co sprzyja dobremu zawiązywaniu łuszczyn i wysokiemu potencjałowi plonowania. Łodyga bywa lekko owłosiona, zielona do zielonkawoniebieskiej, czasem z lekkim nalotem woskowym, co dodatkowo ogranicza nadmierne transpiracje w okresach suszy.
Liście i kwiaty
Liście dolne są ogonkowe, szersze, niekiedy z lekko ząbkowanym brzegiem, natomiast liście górne siedzące, węższe, obejmujące łodygę. Powierzchnia liści może być delikatnie owłosiona. Ulistnienie jest stosunkowo rzadkie, co ułatwia przewiewność łanu i ogranicza rozwój niektórych chorób grzybowych.
Kwiaty lnianki jarej są drobne, zebrane w luźne grona, typowe dla rodziny kapustowatych. Płatki korony zazwyczaj przybierają barwę żółtą do żółtawobiałej. Kwitnienie przypada zazwyczaj na maj–czerwiec, w zależności od terminu siewu oraz przebiegu pogody w danym roku. Lnianka jest rośliną głównie samopylną, ale możliwe jest również częściowe zapylenie krzyżowe, szczególnie przy obecności owadów zapylających w łanie.
Owoc, nasiona i ich skład chemiczny
Owoce lnianki to drobne łuszczyny, często o kształcie od jajowatego do gruszkowatego, lekko spłaszczone. Są krótsze i mniejsze niż łuszczyny rzepaku czy gorczycy. W każdej łuszczynie znajduje się zazwyczaj kilka do kilkunastu nasion. Nasiona są bardzo drobne, o barwie od żółtobrązowej po brunatną, z charakterystycznym połyskiem i delikatnie siateczkowatą powierzchnią.
Nasiona lnianki zawierają od około 30 do ponad 40% tłuszczu, którego kompozycja kwasów tłuszczowych jest jednym z najciekawszych elementów tej rośliny. Wysoka zawartość kwasów omega-3 (kwas alfa-linolenowy) powoduje, że olej lnianokształtny z lnianki jest ceniony zarówno w przemyśle spożywczym, jak i w produkcji paszowej oraz w sektorze biopaliw. Zawiera również fitosterole, tokoferole i inne substancje bioaktywne, nadające mu potencjał funkcjonalny. Zawartość białka w śrucie poekstrakcyjnej sprawia, że jest ona wartościową komponentą pasz dla zwierząt gospodarskich.
Agrotechnika, wymagania i uprawa lnianki jarej
Lnianka jara jest rośliną o niewielkich wymaganiach siedliskowych, znakomicie radzącą sobie na glebach słabszych, piaszczystych, a także w warunkach ograniczonych opadów. Dzięki temu stanowi interesującą alternatywę dla rzepaku jarego czy zbóż na glebach o niższej klasyfikacji bonitacyjnej. Dodatkowo, ze względu na krótszy okres wegetacji, może być wykorzystywana w systemach międzyplonów, poplonów czy jako komponent mieszanek roślin oleistych.
Wymagania glebowe i klimatyczne
Lnianka preferuje gleby lekkie do średnich, dobrze zdrenowane, o odczynie zbliżonym do obojętnego, choć toleruje również gleby lekko kwaśne. Nie wymaga wysokiej zawartości próchnicy, ale korzystnie reaguje na pola w dobrej kulturze rolnej. Jedną z jej najważniejszych zalet jest zdolność do plonowania na glebach, na których rzepak czy słonecznik często nie dają zadowalających wyników.
Jeśli chodzi o wymagania klimatyczne, lnianka jest rośliną stosunkowo odporną na wiosenne przymrozki, zwłaszcza w fazie wschodów i wczesnego rozwoju. Dobrze znosi także okresowe niedobory wody, dzięki wspomnianemu systemowi korzeniowemu i umiarkowanej biomasie nadziemnej. Najlepiej plonuje w regionach o umiarkowanych temperaturach wiosną i niezbyt upalnym lecie, co dobrze odpowiada warunkom panującym w znacznej części Polski.
Stanowisko w zmianowaniu i rola w płodozmianie
Lnianka jara powinna być włączana do płodozmianu w taki sposób, aby ograniczyć następstwo po innych roślinach kapustowatych, co zmniejsza presję chorób typowych dla tej rodziny, np. suchej zgnilizny kapustnych czy kiły kapusty. Dobrym przedplonem są zboża, okopowe na oborniku, rośliny bobowate drobnonasienne oraz mieszanki strączkowo-zbożowe.
W zmianowaniu lnianka może pełnić funkcję rośliny fitosanitarnej w stosunku do wielu patogenów glebowych, poprawiając strukturę gleby i sprzyjając różnorodności biologicznej agrocenoz. Jej uprawa pomaga wydłużać przerwy między kolejnymi zasiewami rzepaku czy gorczycy, co ma znaczenie zarówno fitosanitarne, jak i agrotechniczne.
Przygotowanie gleby, siew i obsada roślin
W uprawie lnianki jarnej można z powodzeniem stosować uproszczenia w uprawie roli. W wielu gospodarstwach sprawdza się płytka uprawa przedsiewna po orce zimowej, ale możliwe są również systemy bezorkowe z wykorzystaniem agregatów uprawowych lub siewników bezpośrednich. Ważne jest dobre wyrównanie powierzchni pola i uzyskanie gruzełkowatej struktury gleby, co ułatwia kiełkowanie drobnych nasion.
Siew lnianki zwykle przeprowadza się wczesną wiosną, w terminie zbliżonym do siewu zbóż jarych. Nasiona wysiewa się na głębokość 1–2 cm, gdyż zbyt głęboki siew może powodować wydłużone i nierównomierne wschody. Gęstość siewu zależy od warunków siedliskowych i przyjętej technologii, ale zazwyczaj oscyluje w granicach 6–10 kg nasion na hektar, co pozwala uzyskać obsadę około 400–600 roślin na m².
Rozstawa rzędów może być dostosowana do posiadanego sprzętu i potencjalnych zabiegów pielęgnacyjnych. Przy siewie w wąskie rzędy (12–15 cm) lnianka szybko zakrywa glebę, ograniczając rozwój chwastów. W szerszych rzędach możliwe jest mechaniczne zwalczanie chwastów, ale trzeba uważać, by nie uszkodzić delikatnych roślin w fazie wschodów.
Nawożenie, ochrona roślin i presja chorób
Ze względu na stosunkowo niskie wymagania pokarmowe, lnianka zazwyczaj wymaga mniejszych dawek nawozów mineralnych niż rzepak czy słonecznik. W praktyce rolnicy często wykorzystują resztki nawożenia po przedplonie oraz naturalną zasobność gleby. Azot podaje się w umiarkowanych ilościach, zazwyczaj 40–80 kg N/ha, w zależności od zasobności stanowiska i przewidywanego plonu. Nadmierne nawożenie azotowe może prowadzić do zbyt bujnego wzrostu wegetatywnego i zwiększonego ryzyka wylegania.
Nawożenie fosforem i potasem powinno opierać się na wynikach analizy glebowej. Lnianka dobrze reaguje na odpowiednio zbilansowane nawożenie, jednak szczególnie w uprawie ekologicznej potrafi efektywnie korzystać z dostępnych resztek po innych roślinach, kompostów czy nawozów naturalnych.
Pod względem ochrony roślin lnianka jara uchodzi za gatunek stosunkowo mało wymagający. Choroby typowe dla rzepaku, takie jak szara pleśń czy sucha zgnilizna kapustnych, pojawiają się na lniance rzadziej i zwykle w mniejszym nasileniu. Jednak przy długotrwałej monokulturze lub częstym udziale kapustowatych w zmianowaniu ryzyko infekcji wzrasta. W praktyce częściej problemem są chwasty, zwłaszcza w początkowym okresie wzrostu, gdy młode rośliny rosną wolniej niż niektóre gatunki chwastów.
W ochronie przed chwastami można stosować zarówno metody mechaniczne, jak i herbicydy selektywne dopuszczone do stosowania w lniance. Z uwagi na rozwój rolnictwa ekologicznego często wybierana jest strategia łącząca wczesnowiosenne uprawki mechaniczne, siew w optymalnym terminie oraz dobór dobrze uprawionego pola o mniejszej presji chwastów wieloletnich.
Zbiór, plonowanie i magazynowanie nasion
Lnianka jara dojrzewa stosunkowo wcześnie – często nieco szybciej niż rzepak jary, co pozwala na wykorzystanie okna pogodowego do zbioru w lipcu lub na początku sierpnia. O terminie zbioru decyduje barwa łanu i dojrzałość łuszczyn. Gdy rośliny zżółkną, a nasiona uzyskają typową brunatną barwę i właściwą twardość, można przystąpić do zbioru jednoetapowego kombajnem.
Ze względu na drobny rozmiar nasion kluczowe jest odpowiednie ustawienie kombajnu: dopasowanie prędkości bębna, szczelin klepiska, intensywności wiatru i rodzaju sit, tak aby ograniczyć straty. Zbyt agresywne omłacanie może powodować rozdrabnianie łuszczyn, natomiast zbyt silny nadmuch wiatru – wynoszenie nasion poza kombajn. W niektórych technologiach stosuje się zbiór dwuetapowy z wcześniejszym podsuszaniem pokosu, ale w większości gospodarstw wystarczający jest zbiór jednoetapowy.
Plony lnianki jarej są zmienne w zależności od warunków glebowo-klimatycznych i poziomu agrotechniki. Na słabszych glebach często mieszczą się w granicach 0,8–1,5 t/ha, podczas gdy na lepszych stanowiskach, przy prawidłowym nawożeniu i ochronie, można uzyskać 2–3 t/ha nasion. Po zbiorze ziarno musi zostać dosuszone do odpowiedniej wilgotności (zwykle 7–8%), co zapobiega degradacji oleju i rozwojowi mikroorganizmów podczas magazynowania. Właściwe warunki przechowywania – chłodne, suche magazyny, czyste silosy – pozwalają utrzymać wysoką jakość surowca olejarskiego przez wiele miesięcy.
Rozmieszczenie upraw, odmiany, znaczenie gospodarcze, zalety i wady
Lnianka jara, mimo że w nowoczesnym rolnictwie długo pozostawała w cieniu rzepaku, zyskuje coraz większe znaczenie zarówno na rynku krajowym, jak i globalnym. Jest interesująca z punktu widzenia produkcji żywności funkcjonalnej, pasz wysokiej jakości, a także jako surowiec dla przemysłu chemicznego i energetycznego. W tej części omówiono rozmieszczenie upraw w Polsce i na świecie, dostępne odmiany oraz główne zalety i ograniczenia tego gatunku.
Uprawa lnianki jarej w Polsce
W Polsce lnianka należy do upraw niszowych, ale jej powierzchnia stopniowo rośnie. Najczęściej spotykana jest w regionach centralnych, północno-wschodnich i wschodnich, gdzie dominuje mozaika gleb lekkich, a rolnicy poszukują roślin pozwalających efektywnie wykorzystać słabsze stanowiska. Lnianka dobrze wpisuje się w strukturę zasiewów gospodarstw ekologicznych oraz tych, które prowadzą produkcję przy ograniczonym nawożeniu mineralnym.
Coraz większe zainteresowanie budzi również wśród rolników nastawionych na produkcję surowców dla przemysłu. Wybrane zakłady olejarskie i wytwórnie pasz poszukują nasion lnianki jako komponentu mieszanek olejowych i pasz białkowo-tłuszczowych. Sprzyja temu rosnące zapotrzebowanie na oleje roślinne bogate w omega-3 oraz na alternatywne surowce do biodiesla o korzystnych parametrach niskotemperaturowych.
Uprawa lnianki na świecie
Na świecie lnianka, pod różnymi nazwami lokalnymi (m.in. camelina, false flax), uprawiana jest przede wszystkim w krajach Europy Środkowej i Wschodniej, a także w Kanadzie, Stanach Zjednoczonych i w niektórych regionach Azji. W wielu państwach jest postrzegana jako roślina perspektywiczna dla rolnictwa w warunkach ograniczonych zasobów, ponieważ dobrze znosi suszę, ma niskie wymagania nawozowe i może rosnąć na marginalnych glebach.
W Ameryce Północnej intensywnie rozwijane są projekty związane z wykorzystaniem lnianki jako surowca do produkcji biopaliw lotniczych oraz dodatków do paliw transportowych. Jej olej ze względu na specyficzny skład kwasów tłuszczowych może być łatwo modyfikowany w procesach biochemicznych i chemicznych, co czyni z lnianki ważny element strategii rozwoju odnawialnych źródeł energii. W Europie rośnie zainteresowanie włączeniem lnianki do systemów rolnictwa regeneratywnego oraz mieszanek międzyplonowych poprawiających żyzność gleb.
Odmiany lnianki – stan obecny i kierunki hodowli
Na rynku nasiennym dostępne są różne odmiany lnianki, najczęściej rejestrowane pod zbiorczą nazwą camelina. Różnią się one przede wszystkim wysokością roślin, terminem dojrzewania, zawartością oleju w nasionach oraz składem kwasów tłuszczowych. W hodowli dąży się do uzyskania form o wyższym plonie, lepszej odporności na wyleganie, ograniczonej skłonności do osypywania nasion, a także stabilnym poziomie kwasu alfa-linolenowego.
Interesującym kierunkiem są odmiany modyfikowane w kierunku zmian składu kwasów tłuszczowych, przeznaczone do konkretnych zastosowań przemysłowych: smarów biologicznych, dodatków do polimerów, farb czy specjalistycznych paliw. Równocześnie prace hodowlane koncentrują się na zwiększaniu odporności na choroby i szkodniki typowe dla rodziny kapustowatych, co ma znaczenie przy planowanym zwiększeniu udziału lnianki w strukturze zasiewów.
Znaczenie gospodarcze i kierunki wykorzystania
Znaczenie gospodarcze lnianki jarej wynika z kilku powiązanych ze sobą obszarów. Najważniejsze z nich to produkcja oleju spożywczego, surowiec do biopaliw, komponent paszowy oraz rola w rolnictwie ekologicznym i regeneratywnym.
- Olej spożywczy – olej z lnianki jest ceniony za wysoką zawartość kwasów omega-3 i korzystny profil lipidowy. Stosowany jest na zimno do sałatek, sosów, jako dodatek do potraw dietetycznych. Ze względu na dużą zawartość nienasyconych kwasów tłuszczowych wymaga jednak umiejętnego przechowywania i nie jest polecany do długotrwałego smażenia w wysokiej temperaturze.
- Biopaliwa – olej lniankowy może być stosowany do produkcji biodiesla, a także jako komponent biopaliw lotniczych. Wysoka stabilność oksydacyjna i dobre parametry niskotemperaturowe sprawiają, że jest interesującym surowcem energetycznym.
- Pasze – śruta poekstrakcyjna z lnianki stanowi wartościową paszę białkowo-tłuszczową dla bydła, drobiu i trzody chlewnej. Obecność kwasów omega-3 w diecie zwierząt wpływa korzystnie na skład tłuszczu mleka i mięsa, co zwiększa ich wartość żywieniową.
- Przemysł techniczny – olej lniankowy wykorzystywany jest jako surowiec do produkcji lakierów, farb, żywic, dodatków do smarów oraz biopolimerów.
- Rolnictwo ekologiczne i regeneratywne – lnianka doskonale wpisuje się w systemy o ograniczonej chemizacji, poprawiając bioróżnorodność agrocenoz i umożliwiając lepsze wykorzystanie słabszych gleb.
Zalety uprawy lnianki jarej
Lnianka jara posiada szereg zalet, które sprawiają, że warto rozważyć jej wprowadzenie do gospodarstwa, zwłaszcza na glebach o niższej klasie bonitacyjnej.
- Niewielkie wymagania glebowe i wodne – pozwala efektywnie zagospodarować słabsze stanowiska, gdzie inne rośliny oleiste zawodzą.
- Dobra odporność na suszę – głęboki system korzeniowy zwiększa szanse na uzyskanie stabilnego plonu w suchych latach.
- Relatywnie niskie nakłady na nawożenie i ochronę – korzystne dla ekonomiki gospodarstwa oraz dla środowiska.
- Wysoka wartość oleju – bogactwo kwasów omega-3, fitosteroli i związków bioaktywnych.
- Możliwość wykorzystania w wielu sektorach – żywność, pasze, biopaliwa, przemysł chemiczny.
- Dobra roślina płodozmianowa – poprawia strukturę zmianowania, ogranicza presję niektórych chorób glebowych.
- Przydatność w rolnictwie ekologicznym – nadaje się do uprawy bez nadmiernego użycia środków ochrony roślin.
Wady i ograniczenia uprawy
Mimo wielu pozytywnych cech lnianka jara nie jest pozbawiona wad, które warto uwzględnić przy planowaniu zasiewów.
- Niższy potencjał plonowania w porównaniu z rzepakiem ozimym – szczególnie na lepszych glebach może być mniej opłacalna pod względem plonu z hektara.
- Drobne nasiona – wymagają precyzyjnych siewników i właściwych ustawień kombajnów, aby uniknąć strat podczas zbioru.
- Wciąż ograniczona baza odmian i niewielka liczba zarejestrowanych środków ochrony – w porównaniu z głównymi gatunkami towarowymi.
- Ograniczona znajomość technologii uprawy wśród rolników – wymaga zdobycia doświadczenia i dostępu do specjalistycznych informacji.
- Ryzyko wylegania przy nadmiernym nawożeniu azotem – konieczna jest ostrożność w doborze dawek.
Ciekawe informacje i perspektywy rozwoju uprawy
Lnianka jara uchodzi za jedną z najstarszych roślin oleistych uprawianych przez człowieka. Jej ślady odkrywane są w stanowiskach archeologicznych datowanych na kilka tysięcy lat przed naszą erą, co wskazuje na długą historię wykorzystania oleju lniankowego w kuchni oraz do celów technicznych. W czasach nowożytnych została jednak wyparta przez rzepak, słonecznik i soję, by dopiero w ostatnich latach ponownie zwrócić na siebie uwagę naukowców i praktyków.
Interesującym kierunkiem badań jest wykorzystanie lnianki w systemach agroekologicznych i agroforestry, gdzie może pełnić funkcję podsiewu pod drzewami owocowymi czy w międzyrzędziach plantacji wieloletnich. Jej niewielkie wymagania wodne i pokarmowe, a także krótki okres wegetacji, czynią z niej dobrą kandydatkę do wypełniania luk w harmonogramie prac polowych.
Lnianka jest także przedmiotem badań w kontekście sekwestracji węgla w glebie. Jako roślina z rodziny kapustowatych o stosunkowo rozwiniętym systemie korzeniowym może wspierać tworzenie próchnicy i zwiększać zawartość węgla organicznego w warstwie ornej. To aspekt coraz częściej uwzględniany w projektach rolnictwa węglowego i programach wsparcia dla praktyk przyjaznych klimatowi.
W świecie zaawansowanych technologii i rolnictwa precyzyjnego lnianka znajduje swoje miejsce jako gatunek, który dobrze reaguje na dokładne zarządzanie nawożeniem i ochroną roślin. Zastosowanie czujników glebowych, map plonów i narzędzi do zmiennego dawkowania nawozów pozwala optymalizować koszty produkcji, minimalizować wpływ na środowisko i zwiększać dochodowość uprawy.
Na poziomie konsumenckim rosnące zainteresowanie zdrową dietą i produktami bogatymi w kwasy tłuszczowe omega-3 sprzyja popularyzacji oleju lniankowego jako alternatywy dla bardziej znanych olejów. Wytłoczony na zimno, niefiltrowany olej z lnianki może być używany nie tylko w kuchni, ale także w kosmetyce naturalnej, jako składnik kremów, balsamów i preparatów do pielęgnacji skóry. Jego potencjał antyoksydacyjny i przeciwzapalny jest przedmiotem badań naukowych, które mogą w przyszłości jeszcze bardziej zwiększyć zainteresowanie tym surowcem.
W praktyce rolniczej wprowadzenie lnianki jarnej do gospodarstwa może przyczynić się do większego zróżnicowania gatunkowego upraw, co z kolei sprzyja stabilności produkcji i odporności systemu rolnego na zmiany klimatu czy wahania cen na rynku. Dzięki połączeniu niskich wymagań, wysokiej wartości nasion i szerokich możliwości wykorzystania, lnianka jara stanowi ciekawą propozycję dla rolników poszukujących nowych kierunków rozwoju oraz lepszego wykorzystania potencjału gleb słabszych.
FAQ – najczęstsze pytania o lniankę jarą (Camelina microcarpa)
Jakie są główne różnice między lnianką jarą a rzepakiem jarym?
Lnianka jara ma niższe wymagania glebowe i wodne niż rzepak jary, lepiej znosi suszę i słabsze gleby, ale osiąga zwykle niższe plony. Nasiona lnianki są mniejsze, o wyższej zawartości kwasów omega-3. Roślina wymaga mniejszych nakładów na nawożenie i ochronę roślin, co korzystnie wpływa na ekonomię uprawy i środowisko.
Czy lnianka jara nadaje się do uprawy w gospodarstwie ekologicznym?
Tak, lnianka jara bardzo dobrze sprawdza się w systemach ekologicznych. Ma stosunkowo niską presję chorób i szkodników, dobrze radzi sobie przy ograniczonym nawożeniu, a jej krótki okres wegetacji ułatwia wkomponowanie w płodozmian. Kluczowe jest jednak dobre przygotowanie stanowiska, kontrola chwastów mechanicznie oraz zachowanie prawidłowego terminu i gęstości siewu.
Do czego można wykorzystać olej z lnianki jarej?
Olej z lnianki jarej stosowany jest głównie na zimno w kuchni, jako dodatek do sałatek, sosów i potraw dietetycznych ze względu na wysoką zawartość kwasów omega-3. Poza tym wykorzystywany jest w produkcji pasz, biopaliw, lakierów i farb, a także w kosmetyce naturalnej. Dzięki bogactwu związków bioaktywnych zyskuje popularność jako surowiec o dużym potencjale prozdrowotnym.
Jakie plony można uzyskać z lnianki jarej w polskich warunkach?
W Polsce plony lnianki jarej są silnie uzależnione od klasy gleby i poziomu agrotechniki. Na glebach słabszych wynoszą zwykle 0,8–1,5 t/ha, natomiast na lepszych stanowiskach, przy właściwym nawożeniu i ochronie, mogą osiągać 2–3 t/ha. Należy pamiętać, że lnianka rekompensuje niższy plon mniejszymi nakładami, co często poprawia opłacalność uprawy na terenach marginalnych.
Czy nasiona lnianki jarej są łatwe do przechowywania?
Nasiona lnianki są bardzo drobne i bogate w tłuszcz, dlatego wymagają odpowiedniego przechowywania. Po zbiorze trzeba je dosuszyć do około 7–8% wilgotności i magazynować w suchych, chłodnych, dobrze wentylowanych pomieszczeniach lub silosach. Przy zachowaniu tych warunków nasiona zachowują wysoką jakość oleju, ogranicza się ryzyko jełczenia oraz rozwoju szkodników magazynowych.
