Yokohama to jedna z najbardziej niezwykłych ras kur, która już na pierwszy rzut oka odróżnia się od typowych odmian użytkowych. Słynie z wyjątkowo długiego ogona, dostojnej sylwetki i barwnego pochodzenia, łączącego tradycje hodowlane Dalekiego Wschodu i Europy. Choć obecnie zalicza się ją przede wszystkim do ras ozdobnych, jej historia i cechy użytkowe pokazują, że nie jest to jedynie „ptak do oglądania”. Yokohama fascynuje zarówno doświadczonych hodowców, jak i osoby dopiero rozpoczynające przygodę z drobiem rasowym – przede wszystkim za sprawą niezwykłego wyglądu, ale także zrównoważonego temperamentu i bogatego tła kulturowego. Aby zrozumieć tę rasę, warto przyjrzeć się jej genezie, cechom morfologicznym, wymaganiom hodowlanym i roli, jaką odgrywa w świecie nowoczesnej hodowli drobiu.

Pochodzenie, historia i klasyfikacja rasy Yokohama

Rasa Yokohama powstała w wyniku długotrwałej selekcji i krzyżowań, ale jej nazwa bywa niekiedy myląca. Wbrew pozorom nie jest to rasa w pełni japońska, choć silnie nawiązuje do tradycji tamtejszej hodowli kur długogonowych. Korzenie sięgają Japonii, gdzie od wieków hodowano szczególne odmiany kur, w których najważniejszym wyróżnikiem była imponująca długość piór ogonowych oraz piór siodła u kogutów. Takie ptaki, nazywane w Japonii ogólnie „długogonowymi” (np. Onagadori), były otaczane dużą estymą, często trzymano je przy świątyniach czy w ogrodach szlachty, a ich utrzymanie obwarowane było tradycją i specjalnymi zasadami.

Nazwa Yokohama odnosi się do portowego miasta w Japonii, z którego pierwsze długogonowe kury trafiły do Europy w XIX wieku. Europejscy hodowcy, zwłaszcza z Niemiec, zaczęli intensywnie selekcjonować te ptaki, krzyżując je z innymi rasami azjatyckimi, aby wzmocnić kondycję, dostosować do lokalnego klimatu i ustalić jednolite cechy pokrojowe. W wyniku tych działań powstał typ znany dziś pod nazwą Yokohama – nie jest to zatem rasa czysto japońska, lecz raczej europejska interpretacja japońskich kur długogonowych.

Na przestrzeni lat ustalił się standard rasy, obejmujący zarówno wygląd zewnętrzny, jak i ogólne cechy użytkowe. Yokohama trafiła do katalogów ras ozdobnych, a w wielu krajach powołano kluby hodowców, dbających o utrzymanie wysokiej jakości pogłowia. Współcześnie rasa ta klasyfikowana jest w grupie kur ozdobnych o długim ogonie, nierzadko wymienia się ją obok takich ras jak Phoenix, Onagadori czy Sumatra, mimo iż każda z tych ras ma odrębną historię i zestaw cech standardowych.

W niektórych krajach rasa Yokohama posiada kilka odmian barwnych, z których najpopularniejsze to biała oraz czerwonoszyja (red-saddled). Wzorce mogą nieco się różnić między organizacjami, ale ogólny typ ptaka pozostaje zbliżony: smukła sylwetka, bardzo długi ogon u koguta i wyraźnie elegancki wygląd. Ta właśnie estetyka zadecydowała o tym, że Yokohama stała się jednym z symboli tradycyjnej hodowli kur ozdobnych w Europie, zwłaszcza w Niemczech, skąd następnie rozpowszechniła się po całym kontynencie.

Cechy morfologiczne, budowa ciała i wygląd ogólny

Cechą najbardziej charakterystyczną rasy Yokohama jest niezwykle długi ogon koguta, który może osiągać imponujące rozmiary, często kilkukrotnie przekraczając długość ciała ptaka. Pióra ogonowe są wąskie, ale mocne, przylegające, układają się w elegancką kaskadę spływającą ku ziemi. Udorosłego koguta dobrze żywionego i odpowiednio pielęgnowanego pióra ogona mogą mierzyć nawet kilka metrów, choć w zwykłych warunkach hodowlanych przeważnie są krótsze niż u specjalnie utrzymywanych japońskich ras długogonowych. Mimo to nawet przeciętnej jakości ogon Yokohamy robi duże wrażenie wizualne.

Tułów Yokohamy jest stosunkowo wąski i wydłużony, co dodatkowo wzmacnia wrażenie smukłości całej sylwetki. Klatka piersiowa nie jest masywna, jak u brojlerów czy ras typowo mięsnych, za to dobrze wysklepiona i lekko wysunięta do przodu. Szyja jest średnio długa, dobrze upierzona, z obfitym, ale dość przylegającym grzywą piór, które płynnie przechodzą w bogato opierzone siodło koguta. To właśnie pióra siodłowe i ogonowe tworzą najbardziej dekoracyjny element upierzenia, dlatego hodowcy przykładają do nich szczególną wagę.

Głowa Yokohamy jest stosunkowo niewielka, z delikatną, ale wyraźną twarzą. Typowym elementem rasy jest mały, groszkowy lub pojedynczy grzebień, niezbyt wysoki, dobrze przylegający do czaszki. Dzwonki są skromne, zaś zausznice ubarwione zwykle na biało lub kremowo, co łączy się wizualnie z jasnym upierzeniem wielu odmian barwnych. Oczy są żywe, o intensywnej barwie od pomarańczowej po czerwono-brązową, co daje wrażenie czujności i energii. Dziób jest stosunkowo krótki, mocny, lekko wygięty na końcu, barwy rogowatej lub żółtawej w zależności od linii i odmiany barwnej.

Nogi Yokohamy są dość długie, nieco masywniejsze niż mogłoby się wydawać przy tak drobnej sylwetce, ale wciąż smukłe i harmonijnie wkomponowane w resztę ciała. Skoki są zwykle żółte lub jasnorogowe, pozbawione upierzenia, zakończone typowymi, dobrze wykształconymi czterema palcami. Prawidłowe ustawienie nóg i harmonijny ruch są istotne na wystawach, gdyż rasa powinna poruszać się lekko, z dumnie uniesioną głową, nie sprawiając wrażenia ciężkości mimo wydłużonego ogona.

Upierzenie całego ciała Yokohamy jest raczej przylegające niż puszyste, co sprzyja podkreśleniu linii sylwetki. W najpopularniejszej odmianie czerwonoszyjej głowa, szyja i częściowo grzbiet koguta są intensywnie rude lub kasztanowe, podczas gdy reszta ciała, w tym znaczna część piór ogonowych, pozostaje biała. Daje to bardzo elegancki, kontrastowy efekt. Istnieją jednak także odmiany jednolicie białe, które prezentują się nieco subtelniej, ale za to jeszcze bardziej podkreślają linię ogona i czystość formy.

Kurki Yokohamy są wyraźnie skromniejsze w wyglądzie niż koguty, co jest typowe dla większości ras kur. Ich ogony są wydłużone, lecz nieporównywalnie krótsze niż u samców, a pióra ogonowe nie tworzą aż tak bujnej kaskady. Sylwetka samic jest drobniejsza, bardziej kompaktowa, choć wciąż elegancka i smukła. Ubarwienie zazwyczaj odpowiada odmianie barwnej kogutów – w przypadku form czerwonoszyich również występuje połączenie bieli z rudymi partiami, chociaż intensywność barwy może być nieco łagodniejsza.

Pod względem masy ciała Yokohama zalicza się do ras lekkich. Dorosły kogut waży zwykle w granicach 2–2,5 kg, natomiast kura około 1,5–2 kg. Oznacza to, że nie jest to rasa przeznaczona do produkcji dużej ilości mięsa, choć mięso tych ptaków jest delikatne i smaczne. Lekka budowa pozwala im na sprawne poruszanie się i ułatwia wspinanie się na grzędy oraz inne podwyższenia, co ma znaczenie w aranżacji kurnika i wybiegów.

Charakter, zachowanie i użytkowość rasy Yokohama

Yokohama, mimo swojego wystawowego i nieco „arystokratycznego” wyglądu, zaskakuje stosunkowo łagodnym usposobieniem. Koguty, choć potrafią być terytorialne wobec innych samców, zwykle nie wykazują skrajnej agresji, a przy odpowiedniej socjalizacji potrafią zachowywać się spokojnie nawet w obecności człowieka. Niektórzy hodowcy podkreślają, że koguty Yokohamy bywają wręcz uległe wobec opiekuna, łatwo przyzwyczajają się do rutyny karmienia, pielęgnacji i obchodów w kurniku.

Kury tej rasy są aktywne, ale nie nadmiernie hałaśliwe. Lubią się przemieszczać, grzebać w podłożu, poszukując drobnych owadów i nasion. Na wybiegu zachowują się naturalnie, wykorzystując instynkt poszukiwawczy. Nie są to jednak ptaki tak żywiołowe jak niektóre rasy dzikopochodne, co czyni je odpowiednimi do utrzymania także w mniejszych ogrodach, pod warunkiem zapewnienia im wystarczająco zróżnicowanego otoczenia.

Pod względem nieśności Yokohama nie dorównuje typowym rasom użytkowym, takim jak Leghorn czy nowoczesne mieszańce niośne. Przeciętna kura może znieść około 80–120 jaj rocznie, choć wartości te różnią się w zależności od linii, żywienia oraz warunków utrzymania. Jaja są średniej wielkości, o kremowej lub lekko beżowej skorupce. W warunkach amatorskich produkcja jaj nie jest głównym celem, ale dla niewielkiej rodziny taka liczba jaj z kilku kur może być w pełni wystarczająca.

Instynkt kwoczenia u Yokohamy bywa stosunkowo dobrze zachowany, szczególnie w tradycyjnych liniach. Oznacza to, że część kur chętnie siada na jajach i wyprowadza pisklęta, co może być zaletą dla hodowców ceniących naturalny rozród. Z drugiej strony zbyt częste kwoczenie może ograniczać nieśność, dlatego niektórzy hodowcy wystawowi starają się selekcjonować ptaki o nieco słabszym instynkcie wysiadywania, aby utrzymać wyższą produkcję jaj.

Jako rasa ozdobna Yokohama pełni przede wszystkim funkcję reprezentacyjną. Uczestniczy w wystawach drobiu, konkursach piękności i przeglądach hodowlanych, gdzie ocenia się zgodność ptaka ze standardem rasy. Znaczenie mają takie elementy jak długość i kondycja ogona, czystość upierzenia, barwa, proporcje sylwetki, a także kondycja zdrowotna. Dobrze utrzymany kogut Yokohamy z okazałym ogonem jest niekwestionowaną atrakcją każdej ekspozycji drobiarskiej, przyciągając uwagę odwiedzających znacznie bardziej niż zwykłe rasy użytkowe.

Poza rolą wystawową Yokohama może pełnić także funkcję edukacyjną i dekoracyjną. W wielu ogrodach botanicznych, mini-zoo czy gospodarstwach agroturystycznych utrzymuje się tę rasę jako przykład dawnej, tradycyjnej sztuki hodowlanej. Długie pióra ogonowe, które opadają niemal aż do ziemi, budzą ogromne zainteresowanie dzieci i dorosłych, stanowiąc inspirację do rozmowy o różnorodności ras i kierunkach selekcji zwierząt gospodarskich.

Warunki utrzymania, żywienie i pielęgnacja piór ogonowych

Hodowla Yokohamy wymaga większej uwagi niż utrzymanie zwykłych kur nieśnych, głównie z powodu długich piór ogonowych, które są podatne na uszkodzenia. Podstawowym warunkiem jest zapewnienie odpowiednio przestronnego i suchego kurnika, w którym pióra nie będą stale zahaczały o ściany, karmidła czy inne elementy wyposażenia. Grzędy powinny być umieszczone na takiej wysokości, aby ogon koguta mógł swobodnie opadać, nie klinując się o podłogę czy ściany. Część hodowców stosuje obniżone grzędy, aby zmniejszyć ryzyko łamania piór podczas wskakiwania i zeskakiwania.

Bardzo ważnym elementem jest wybieg. Yokohama lubi przebywać na świeżym powietrzu, ale zbyt błotnisty teren jest dla niej niekorzystny, gdyż długie pióra łatwo się brudzą i mogą gnić przy stałym kontakcie z wilgotnym podłożem. Najlepiej, jeśli wybieg pokryty jest trawą lub suchym piaskiem. Można też przewidzieć częściowe zadaszenie, które chroni przed deszczem i intensywnym słońcem. W rejonach o surowym klimacie zaleca się ograniczanie przebywania ptaków na zewnątrz przy niskich temperaturach i opadach śniegu, ponieważ mokre, zamarzające pióra są znacznie bardziej podatne na mechaniczne uszkodzenia.

Żywienie Yokohamy nie odbiega zasadniczo od innych ras kur ozdobnych, choć ze względu na rozwój upierzenia warto zwrócić szczególną uwagę na zawartość białka, aminokwasów siarkowych (metioniny, cystyny) oraz mikroelementów i witamin odpowiedzialnych za kondycję piór. Dobrze zbilansowana mieszanka paszowa, wzbogacona o zielonki, warzywa, owady czy larwy, wspiera wzrost mocnych i lśniących piór. W okresie pierzenia, gdy ptaki tracą stare upierzenie i budują nowe, zwiększone zapotrzebowanie na składniki budulcowe jest szczególnie widoczne.

W kwestii pielęgnacji samych piór ogonowych część zaawansowanych hodowców stosuje dodatkowe zabiegi, zwłaszcza u ptaków przeznaczonych na wystawy. Może to obejmować okresowe oględziny piór w poszukiwaniu złamań, zabrudzeń czy pasożytów zewnętrznych. Powszechną praktyką jest profilaktyczne odrobaczanie i stosowanie środków przeciwko pchłom oraz wszołom, gdyż obecność pasożytów szybko psuje wygląd upierzenia.

Niektórzy hodowcy stosują specjalne woliery z gładkimi, wolnymi od ostrych krawędzi elementami, aby ograniczyć urazy mechaniczne. W skrajnych przypadkach, gdy priorytetem jest zachowanie jak najdłuższych, nieskazitelnych piór, koguty mogą być utrzymywane w półosobnych boksach, z ograniczonym dostępem do bardzo ruchliwych kurek, które mogłyby deptać lub dziobać ogon. Tego rodzaju praktyki są jednak bardziej typowe dla bardzo zaawansowanych hodowli wystawowych niż dla amatorów.

Warunki sanitarne w kurniku mają ogromny wpływ na zdrowie ptaków i wygląd piór. Regularne usuwanie odchodów, wymiana ściółki oraz dbałość o dobrą wentylację i brak przeciągów zapobiegają chorobom układu oddechowego oraz grzybiczym zakażeniom skóry i piór. W dobrze utrzymanym kurniku pióra ogonowe, choć długo stykają się z podłogą, mogą zachować zadowalający wygląd i elastyczność przez długi czas.

Rozmnażanie, selekcja i praca hodowlana

Rozmnażanie rasy Yokohama wymaga przemyślanej strategii, jeśli hodowcy zależy na zachowaniu i doskonaleniu cech charakterystycznych. W pierwszej kolejności zwraca się uwagę na długość i strukturę piór ogonowych u kogutów. Do rozpłodu wybiera się samce o jak najdłuższym, gęstym i niełamliwym ogonie, z prawidłowym ułożeniem piór. Istotna jest również budowa tułowia, prawidłowa postawa oraz ogólny stan zdrowia. Kogut o pięknym ogonie, lecz z wadą postawy lub skłonnością do chorób, nie powinien być wykorzystywany jako główny reproduktor.

Kury dobierane do rozrodu także powinny reprezentować wysoki poziom cech rasowych, choć w ich przypadku większą uwagę zwraca się na płodność, nieśność oraz instynkt macierzyński. Samice o niskiej wylęgowości jaj lub częstych problemach zdrowotnych wyklucza się z dalszej hodowli, aby stopniowo poprawiać ogólną kondycję stada. Ze względu na stosunkowo niewielką liczebność rasy w skali światowej, dbałość o odpowiednio szeroką pulę genetyczną ma tu szczególne znaczenie, abynie doprowadzić do nadmiernego chowu wsobnego.

Sam proces rozrodu nie różni się zasadniczo od innych ras kur. Jaja przeznaczone do lęgów powinny być czyste, o prawidłowym kształcie i średniej wielkości dla rasy. Wylęg można przeprowadzić zarówno pod kwoczkami, jak i w inkubatorach. Przy zastosowaniu lęgu naturalnego ważne jest zapewnienie kwoczce spokojnego miejsca, z ograniczonym dostępem innych ptaków, aby uniknąć stresu i uszkodzeń jaj. W inkubatorach kluczowe jest utrzymanie odpowiednich parametrów temperatury i wilgotności, zgodnie z ogólnymi zasadami dotyczących jaj kurzych.

Pisklęta Yokohamy rozwijają się podobnie jak pisklęta innych ras lekkich. We wczesnym okresie życia potrzebują ciepła, suchego podłoża, wysokiej jakości paszy startowej i ochrony przed przeciągami. Z uwagi na ozdobny charakter rasy, już w młodym wieku warto przyglądać się kondycji piór, barwie upierzenia i ogólnej żywotności. Pisklęta słabe, z widocznymi deformacjami czy trwale uszkodzoną okrywą piórową rzadko są przydatne w dalszej pracy hodowlanej, zwłaszcza jeśli celem jest osiągnięcie wysokiego poziomu wystawowego.

Selekcja w obrębie rasy Yokohama obejmuje również cechy temperamentu. Ptaki nadmiernie płochliwe czy agresywne, utrudniające obsługę i udział w wystawach, są stopniowo eliminowane z linii przeznaczonych do pokazów. Pozwala to na wykształcenie łagodnych, łatwych w utrzymaniu osobników, które lepiej znoszą obecność publiczności i częste przemieszczanie. Z drugiej strony zbyt apatyczne ptaki, pozbawione witalności, także nie są pożądane – rasa ma budzić skojarzenie z dumnym, ale zrównoważonym ptakiem o żywym spojrzeniu i pewnym kroku.

Występowanie, znaczenie kulturowe i status rasy

Choć nazwa Yokohama przywodzi na myśl Japonię, to obecnie główne ośrodki hodowli tej rasy znajdują się w Europie, szczególnie w Niemczech, Francji, Wielkiej Brytanii oraz krajach Europy Środkowej i Wschodniej. W Polsce również można spotkać hodowców wyspecjalizowanych w kurach długogonowych, w tym właśnie w Yokohamach, choć nie jest to rasa masowo rozpowszechniona. Jej pogłowie zazwyczaj koncentruje się w gospodarstwach hobbystycznych, pasjonackich, klubach hodowców drobiu rasowego i w stadach pokazowych.

Poza Europą Yokohama występuje także w niektórych regionach Ameryki Północnej, gdzie zyskała uznanie wśród miłośników drobiu ozdobnego. Związek amerykańskich hodowców drobiu (American Poultry Association) uznał tę rasę, co pozwoliło na ustalenie wzorców i włączenie jej do oficjalnych katalogów. Mimo to w skali globalnej pozostaje rasą rzadką, o ograniczonej liczebności, co sprawia, że często trafia na listy ras wymagających ochrony lub monitorowania ze względu na ryzyko spadku różnorodności genetycznej.

Znaczenie kulturowe Yokohamy jest ściśle związane z tradycją hodowli kur długogonowych. Choć oryginalne japońskie rasy, takie jak Onagadori, mają odrębny status i często jeszcze dłuższe ogony, to właśnie Yokohama w wielu europejskich społecznościach stała się symbolicznym przedstawicielem tej grupy. Jest często wykorzystywana w publikacjach, albumach i podręcznikach jako przykład sztuki hodowlanej, w której człowiek poprzez selekcję potrafił skierować potencjał genetyczny w stronę cech czysto ozdobnych, niekoniecznie powiązanych bezpośrednio z użytkowością produkcyjną.

W środowisku kolekcjonerów ras dawnych i egzotycznych Yokohama zajmuje ważne miejsce jako rasa, która łączy elementy japońskiej estetyki z europejskim systemem selekcji. Jest przykładem na to, jak globalne kontakty handlowe XIX wieku (transport drobiu przez porty morskie, w tym właśnie Yokohamę) doprowadziły do powstania nowych, unikalnych odmian zwierząt gospodarskich. Dla historyków i etnologów rasa ta jest świadectwem intensywnej wymiany kulturowej i gospodarczej między Wschodem a Zachodem.

W niektórych krajach organizacje zajmujące się ochroną zasobów genetycznych zwierząt gospodarskich monitorują populację Yokohamy i innych ras ozdobnych, podkreślając, że mimo braku dużego znaczenia produkcyjnego, są one częścią dziedzictwa kulturowego i biologicznego. Utrzymanie takich ras ma sens nie tylko ze względów estetycznych, ale także jako rezerwa genów, które w przyszłości mogą okazać się przydatne w różnych programach hodowlanych, chociażby pod kątem odporności na choroby czy adaptacji do specyficznych warunków środowiskowych.

Ciekawostki, porównania z innymi rasami i praktyczne wskazówki

Jedną z ciekawostek związanych z Yokohamą jest historyczne pomieszanie nazw i klasyfikacji z rasą Phoenix. W przeszłości obie rasy były niekiedy traktowane jako odmiany jednej grupy kur długogonowych. Z czasem jednak wyodrębniono odrębne standardy, choć do dziś wśród mniej doświadczonych miłośników drobiu zdarzają się pomyłki. Phoenix zazwyczaj charakteryzuje się nieco innym typem budowy i upierzenia, a także odmienną historią krzyżówek z rasami japońskimi. Yokohama ma też zazwyczaj bardziej specyficzny rys twarzy i nieco inny kształt ogona.

Kolejną ciekawostką jest to, że w Japonii pierwowzorem dla europejskich ras długogonowych była Onagadori – kura, której pióra ogonowe rosną przez wiele lat bez regularnego pierzenia, osiągając niekiedy długość kilkunastu metrów. Yokohama, mimo podobnego wyglądu, nie posiada tak ekstremalnej cechy – jej ogon, choć bardzo długi, podlega naturalnemu procesowi wymiany piór. Jest to z jednej strony praktyczniejsze dla hodowców, z drugiej zaś sprawia, że nigdy nie osiąga tak rekordowych długości jak niektóre linie Onagadori utrzymywane w Japonii w bardzo specyficznych warunkach.

Dla hodowców planujących rozpocząć przygodę z tą rasą, kilka praktycznych wskazówek może okazać się szczególnie pomocnych. Po pierwsze, warto zaczynać od zakupu niewielkiej grupy ptaków z zaufanego źródła – najlepiej od doświadczonego hodowcy, który prowadzi selekcję zgodną ze standardem rasy i dba o zdrowie stada. Unikanie przypadkowych krzyżówek z innymi rasami jest kluczowe, jeśli zależy nam na zachowaniu charakterystycznego typu Yokohamy.

Po drugie, dobrze jest odpowiednio wcześniej zaplanować aranżację kurnika i wybiegu. Należy uwzględnić długie pióra ogonowe, kształt grzęd oraz rozmieszczenie karmideł i poideł tak, aby ptaki nie musiały przeciskać się między wąskimi szczelinami. W praktyce oznacza to unikanie zbyt gęstego zabudowania wnętrza kurnika oraz pozostawienie przestrzeni, w której kogut może w pełni „zaprezentować” swój ogon bez ryzyka połamania piór.

Po trzecie, warto pamiętać, że choć Yokohama jest rasą stosunkowo odporną, to jednak długie pióra mogą utrudniać nieco utrzymanie higieny. Regularne kontrole stanu ogona, zwłaszcza w okresach deszczowych i podczas roztopów, pomogą wcześnie wychwycić ewentualne problemy z zabrudzeniem czy uszkodzeniem piór. W razie potrzeby można delikatnie oczyścić końcówki piór z błota lub innych zanieczyszczeń, używając letniej wody i miękkiej szmatki, przy czym zabieg należy wykonać ostrożnie, aby nie połamać delikatnych promieni piór.

Yokohama, jako rasa ozdobna, będzie najlepiej czuła się w stadach, w których nie konkuruje z bardzo energicznymi, agresywnymi rasami. Utrzymywanie jej razem z ciężkimi kurami mięsnymi czy bardzo dominującymi kogutami innej rasy może prowadzić do stresu, pogorszenia stanu piór oraz spadku kondycji. Dużo lepszym rozwiązaniem jest tworzenie stad jednorodnych lub kojarzenie Yokoham z innymi spokojnymi, delikatnymi rasami ozdobnymi, które nie będą nadmiernie obciążać hierarchii społecznej w kurniku.

Dla wielu osób jednym z największych atutów Yokohamy jest możliwość codziennej obserwacji piękna natury połączonego z efektem pracy hodowlanej człowieka. Widok koguta spacerującego po wybiegu z majestatycznie opadającym ogonem potrafi zmienić spojrzenie na drób jako taki – z ptactwa czysto użytkowego w pełnoprawny element krajobrazu ogrodowego i źródło estetycznych doznań. To sprawia, że Yokohama, mimo braku przewagi pod względem produkcji mięsa czy jaj, wciąż znajduje wiernych miłośników i zasługuje na miejsce wśród najciekawszych ras kur domowych.