Rasa owiec White Dorper od kilku dekad budzi rosnące zainteresowanie hodowców na całym świecie, zwłaszcza tam, gdzie warunki środowiskowe są trudne, a oczekiwania wobec tempa przyrostu masy ciała i jakości mięsa bardzo wysokie. Jest to rasa mięsna, krzyżówkowego pochodzenia, stworzona z myślą o efektywnej produkcji w suchym, półpustynnym i stepowym klimacie, ale zaskakująco dobrze odnajdująca się również w bardziej wilgotnych regionach. Cechuje ją wysoka plenność, znakomite wykorzystanie paszy, niewielkie wymagania pielęgnacyjne i spokojny temperament, dzięki czemu nadaje się zarówno do dużych ferm towarowych, jak i mniejszych gospodarstw rodzinnych. W odróżnieniu od tradycyjnych ras wełnistych, White Dorper niemal nie produkuje klasycznej wełny, lecz ma pokrywę włosową i podszerstek, które w znacznym stopniu samoistnie linieją, ograniczając konieczność strzyży i związanych z nią kosztów.
Historia powstania rasy White Dorper i jej pochodzenie
Rasa White Dorper wywodzi się z Republiki Południowej Afryki i jest odmianą barwną rasy Dorper, której powstanie datuje się na pierwszą połowę XX wieku. Celem hodowców było stworzenie owcy mięsnej, dobrze przystosowanej do półpustynnego klimatu Karru i innych suchych obszarów RPA. Tereny te charakteryzują się dużymi wahaniami temperatur, okresowymi suszami, ubogą roślinnością i niską wartością pokarmową dostępnych pastwisk. W takich realiach tradycyjne rasy owiec wełnistych nie zawsze radziły sobie zadowalająco, a uzyskanie stabilnej produkcji mięsa wymagało stworzenia bardziej wytrzymałego typu użytkowego.
Podstawą do wyhodowania Dorpera było skrzyżowanie Blackhead Persian (małej owcy tłuszczogoniastej z rejonów wschodniej Afryki, doskonale przystosowanej do suszy i słabej paszy) z owcą Dorset Horn – pochodzącą z Wysp Brytyjskich, cenioną za dobrą plenność, całoroczną zdolność do rozrodu i wysoką jakość mięsa. Hodowcy z południowej Afryki, przy wsparciu instytutów badawczych, przez kilkadziesiąt lat prowadzili selekcję, tworząc stopniowo populację, która łączyła wytrzymałość Persian z użytkowością mięsną i tempem wzrostu Dorset Horn.
Oryginalny Dorper o czarnej głowie (Blackhead Dorper) został oficjalnie uznany jako rasa w latach 40. XX wieku. W kolejnych latach zauważono jednak, że w populacji pojawiają się również osobniki o całkowicie białej okrywie, bez charakterystycznego czarnego umaszczenia głowy. Te właśnie osobniki zaczęto selekcjonować jako odrębną linię – tak narodził się White Dorper. Początkowo traktowano go jako odmianę kolorystyczną, jednak z czasem zdobył na tyle duże znaczenie, że zaczął być postrzegany jako oddzielna rasa lub przynajmniej bardzo wyraźnie wyodrębniona forma w obrębie typu dorperowego.
Selekcja White Dorper kładła nacisk nie tylko na utrwalenie białej okrywy włosowej, ale przede wszystkim na poprawę jakości tuszy, szybkość wzrostu, wydajność rzeźną i łagodny temperament. Biała okrywa miała swoje praktyczne uzasadnienie: w gorącym klimacie jasny kolor lepiej odbija promieniowanie słoneczne, co ogranicza przegrzewanie się zwierząt. Jednocześnie jednolite białe runo bywa cenione z punktu widzenia przemysłu mięsnego i skóry – łatwiej uzyskać jednolity kolor produktu końcowego bez przebarwień wynikających z pigmentu.
Upowszechnianie się White Dorper poza granicami RPA rozpoczęło się intensywnie w drugiej połowie XX wieku. Najpierw trafił do Australii i Namibii, a następnie do Ameryki Północnej i Południowej, na Bliski Wschód i do Europy. Kluczowym argumentem przy eksporcie materiału hodowlanego były cechy, których brakowało wielu lokalnym rasom: wysoka odporność, możliwość całorocznego krycia, dobre przyrosty masy ciała także na gorszych pastwiskach oraz relatywnie niskie wymagania opiekuńcze.
Charakterystyka rasy – budowa, umaszczenie i typ użytkowy
White Dorper to typowa owca mięsna o mocnej, zwartej budowie, szerokiej klatce piersiowej i dobrze wypełnionych partiach mięśniowych zadu i ud. Zarówno maciorki, jak i tryki mają wyraźnie zaznaczoną linię grzbietu, umiarkowanej długości tułów, proste nogi i silne racice. Rasa ta charakteryzuje się harmonijną sylwetką, przystosowaną do efektywnego przetwarzania paszy na mięso. Wzrost jest średni do dużego, przy czym ceni się osobniki o silnym kośćcu, ale bez skłonności do nadmiernego otłuszczenia.
Umaszczenie White Dorper jest jednolicie białe, a okrywa włosowa składa się głównie z krótkich, szorstkich włosów okrywowych i drobniejszego podszerstka, który może się sezonowo zmieniać. W chłodniejszych okresach roku podszerstek jest nieco obfitszy i zapewnia ochronę przed niskimi temperaturami, natomiast w cieplejszych miesiącach część okrywy samoistnie wypada, dzięki czemu owce nie przegrzewają się. Taka budowa okrywy czyni z White Dorper typową owcę „hair sheep”, czyli rasę włosową, w odróżnieniu od klasowych ras wełnistych. Strzyża często nie jest konieczna, choć w niektórych warunkach klimatycznych i systemach utrzymania hodowcy decydują się na częściowe skracanie okrywy, aby poprawić komfort zwierząt.
Głowa White Dorper jest raczej krótka, z prostym profilem i szerokim czołem. Uszy są średniej długości, nieco odstające na boki. U wielu osobników brak jest rogów – zarówno samce, jak i samice często są bezrożne, choć mogą zdarzyć się tryki o zalążkach rogów. Oczy są żywe, ale wyraz twarzy pozostaje łagodny, co dobrze koresponduje z ogólnym, spokojnym temperamentem rasy.
Jako typowy przedstawiciel rasy mięsnej, White Dorper charakteryzuje się dobrym umięśnieniem grzbietu, schabu, ud i zadu. Tusza bywa dobrze otłuszczona w stopniu odpowiadającym rynkowym wymaganiom, z relatywnie niewielkim udziałem tłuszczu międzymięśniowego. Kościec jest proporcjonalny, a stosunek masy mięśni do elementów kostnych korzystny, co podnosi wydajność rzeźną. Zwierzęta tej rasy osiągają szybko rzeźną dojrzałość, co pozwala na skrócenie cyklu produkcyjnego w porównaniu z niektórymi tradycyjnymi rasami.
Istotną cechą jest także płodność i plenność. Maciorki White Dorper zazwyczaj wcześnie dojrzewają płciowo, a system rozrodczy nie jest tak silnie sezonowy jak u wielu ras europejskich. Oznacza to, że krycie może odbywać się w różnych porach roku, a hodowca ma większą swobodę planowania terminów wyproszeń i wprowadzania jagniąt na rynek. Częste są mioty bliźniacze, a w dobrze prowadzonej hodowli i przy korzystnych warunkach żywieniowych można notować także mioty trojacze.
Przystosowanie do środowiska, zdrowotność i wymagania utrzymania
Jedną z największych zalet White Dorper jest wysoka odporność na trudne warunki środowiskowe. Rasa ta została stworzona do życia w suchym i gorącym klimacie, dlatego świetnie znosi okresowe niedobory paszy, duże amplitudy temperatur między dniem a nocą oraz ograniczony dostęp do soczystej zielonki. Dobra adaptacja do ciepła wynika między innymi z jasnej okrywy włosowej, która odbija znaczną część promieniowania słonecznego, oraz z samej struktury runa, pozbawionego grubej warstwy izolującej typowej dla ras wełnistych.
White Dorper dobrze radzi sobie również w klimacie umiarkowanym, a nawet chłodniejszym, pod warunkiem zapewnienia odpowiedniego schronienia przed długotrwałymi opadami deszczu i wiatrem. W rejonach o ostrzejszych zimach kluczowe jest zapewnienie suchej, głębokiej ściółki oraz zbilansowanego żywienia, które pozwala utrzymać odpowiednią kondycję ciała. Okrywa włosowa, choć krótsza niż wełna u ras górskich, w połączeniu z podszerstkiem zapewnia niezłą izolację termiczną, jeśli owce mają możliwość schronienia się w budynku lub zagrodzie chronionej przed przeciągami.
Pod względem zdrowotnym White Dorper uchodzi za rasę stosunkowo odporną. W porównaniu z rasami typowo wełnistymi częściej obserwuje się mniejszą podatność na choroby skóry związane z zawilgoceniem runa, a także mniejsze problemy z tzw. zgnilcem racic, choć wiele zależy od warunków środowiskowych i systematyczności zabiegów pielęgnacyjnych. Dzięki przystosowaniu do suchych obszarów owce te mają też obniżoną podatność na niektóre pasożyty wewnętrzne, lecz w intensywnych systemach wypasowych i w klimacie bardziej wilgotnym konieczne pozostaje regularne monitorowanie inwazji pasożytniczych i stosowanie odpowiednich programów odrobaczeń.
Najważniejszym czynnikiem sprzyjającym zdrowotności i długowieczności jest prawidłowe żywienie, dostosowane do fazy produkcyjnej: inny poziom energii i białka powinny otrzymywać maciorki w okresie rozrodu, inny w okresie laktacji, a jeszcze inny jagnięta w intensywnym opasie. White Dorper bardzo dobrze wykorzystuje pasze objętościowe, w tym suche pastwiska, siano i słomę uzupełnianą odpowiednimi koncentratami. Dzięki efektywnemu metabolizmowi rasa ta potrafi utrzymywać zadowalającą kondycję również przy skromniejszej bazie paszowej, o ile nie przeciąża się jej nadmierną obsadą na hektar.
Wymagania utrzymania White Dorper nie są wygórowane. Owce można chować zarówno w systemie pastwiskowym całorocznym w cieplejszych rejonach, jak i w systemie mieszanym: wypas w sezonie wegetacyjnym, zimą zaś utrzymanie alkierzowe lub półotwarte z dostępem do zadaszonych wiat. W każdym przypadku kluczowe jest zabezpieczenie stada przed nadmierną wilgocią, błotem i przeciągami, ponieważ one właśnie najczęściej sprzyjają pojawianiu się problemów zdrowotnych, szczególnie ze strony racic i dróg oddechowych.
Cechą, która znacząco ułatwia codzienną obsługę, jest łagodny i zrównoważony temperament. White Dorper są zwykle spokojne, łatwo przyzwyczajają się do obecności człowieka, co sprzyja bezproblemowemu przepędzaniu, ważeniu czy wykonywaniu zabiegów zootechnicznych. Równocześnie zachowują wystarczającą czujność, aby dobrze radzić sobie w warunkach ekstensywnego wypasu, zwłaszcza w regionach, gdzie istnieje zagrożenie ze strony drapieżników.
Wydajność mięsna i cechy użytkowe w chowie towarowym
White Dorper zyskał popularność przede wszystkim dzięki swoim walorom użytkowym w produkcji mięsa jagnięcego. Owce tej rasy charakteryzują się wysokim tempem przyrostu masy ciała, co przekłada się na możliwość wczesnego uboju jagniąt przy uzyskaniu odpowiedniej tuszy. W dobrze prowadzonych hodowlach jagnięta w wieku około 3–4 miesięcy mogą osiągać masę rzędu 30–35 kg, a przeciętny przyrost dobowy na poziomie kilkuset gramów nie jest rzadkością, jeśli zapewnione jest właściwe żywienie.
Wydajność rzeźna White Dorper zazwyczaj plasuje się na wysokim poziomie, dzięki korzystnemu stosunkowi mięsa do kości i umiarkowanemu otłuszczeniu. Tusze są zwarte, z dobrze rozwiniętym mięśniem grzbietu i ud. Mięso cechuje się delikatną strukturą włókien, soczystością oraz łagodnym aromatem, który odpowiada wymaganiom współczesnych konsumentów. Rasa ta jest często wykorzystywana do skracania cyklu produkcji jagnięciny i uzyskiwania powtarzalnej jakości tusz, co jest ważne zwłaszcza w większych, zorientowanych rynkowo gospodarstwach.
W kontekście produkcji mięsnej nie można pominąć roli plenności i dobrych instynktów macierzyńskich. Maciorki White Dorper znane są z wysokiego wskaźnika odchowu jagniąt – część jagniąt z miotów bliźniaczych czy trojaczych bywa w razie potrzeby wspierana dokarmianiem, ale w wielu przypadkach owce świetnie radzą sobie z wykarmieniem własnego potomstwa przy odpowiednim żywieniu i warunkach środowiskowych. Stosunkowo częste mioty mnogie są jedną z przyczyn rosnącej liczebności tej rasy w gospodarstwach nastawionych na intensywną produkcję.
Dodatkową zaletą jest możliwość całorocznego rozrodu, co umożliwia elastyczne planowanie terminów wyproszeń i dopasowanie podaży jagnięciny do okresów zwiększonego popytu na rynku. W niektórych systemach produkcji stosuje się rozwiązania oparte na kilku grupach rozrodczych w stadzie, dzięki czemu jagnięta są dostarczane na ubój niemal przez cały rok, a nie w jednym sezonowym szczycie. Taka ciągłość produkcji bywa niemożliwa do uzyskania w przypadku ras o silnie zaznaczonym sezonie rozrodczym.
W porównaniu z rasami tradycyjnie użytkowanymi wełniście White Dorper nie generuje istotnych przychodów z tytułu sprzedaży wełny. Okrywa włosowa nie ma wartości tekstylnej porównywalnej z rasami merynosowymi czy górskimi rasami wełnistymi. Paradoksalnie jednak może to być korzystne z ekonomicznego punktu widzenia, ponieważ hodowca nie ponosi kosztów strzyży i przygotowania wełny do sprzedaży, które w wielu regionach przewyższają dziś realne przychody ze sprzedaży surowca. Bilans ekonomiczny produkcji mięsnej staje się dzięki temu bardziej czytelny i oparty głównie na wartości tuszy oraz ewentualnie sprzedaży żywych zwierząt do dalszego chowu.
Zastosowanie hodowlane – rasa czysta i krzyżowanie towarowe
White Dorper może być użytkowany zarówno w czystej rasie, jak i jako komponent w programach krzyżowania towarowego. W hodowli czystorasowej nacisk kładzie się przede wszystkim na poprawę cech mięsnych, utrzymanie dobrej płodności, zwiększanie odporności zdrowotnej oraz zachowanie typowego dla rasy pokroju. W tym kierunku działa selekcja prowadzona przez hodowców i organizacje rasowe, wykorzystujących oceny użytkowości oraz dane rodowodowe do optymalizacji parowań.
W systemach krzyżowania White Dorper często pełni rolę ojcowską – tryki tej rasy są wprowadzane do stad matek lokalnych lub innych ras owiec w celu poprawy wytrzymałości, tempa wzrostu i jakości tuszy potomstwa. W wielu krajach stosuje się tzw. krzyżowanie terminalne, gdzie tryk White Dorper kryje maciorki rasy matecznej (często o dobrych cechach rozrodczych i mleczności), a powstałe jagnięta przeznaczone są w całości na rzeź, bez pozostawiania ich do dalszej hodowli. W takim układzie korzysta się z efektu heterozji (wybujałości mieszańców), który przejawia się m.in. lepszym wykorzystaniem paszy, większą żywotnością i szybszym wzrostem.
Popularne są również programy krzyżowania White Dorper z rasami lokalnymi w celu stopniowego przekształcania populacji w kierunku lepszych cech mięsnych i przystosowania do trudniejszych warunków. W rejonach o bardzo surowym klimacie lub ograniczonej bazie paszowej można dzięki takim krzyżówkom uzyskać kompozycje genetyczne łączące zalety White Dorper (tempo wzrostu, typ mięsny, odporność) z lokalnymi przystosowaniami ras rodzimych (odporność na konkretne problemy zdrowotne, zdolność wykorzystania specyficznych pastwisk, dostosowanie do lokalnego systemu gospodarowania).
Dla hodowców planujących wykorzystanie White Dorper w krzyżowaniu ważna jest odpowiednia strategia doboru par, obejmująca m.in. unikanie nadmiernego pokrewieństwa, ocenę kondycji maciorek przed kryciem, dopilnowanie harmonogramu kryć i wyproszeń, a także dostosowanie żywienia do spodziewanego liczebnie miotu. Odpowiednio prowadzony program krzyżowania może w ciągu kilku pokoleń bardzo wyraźnie podnieść wydajność mięsną całego stada, przy jednoczesnym utrzymaniu zadowalającej odporności i przystosowania do lokalnych realiów środowiskowych.
Rozprzestrzenienie rasy White Dorper na świecie i jej obecność w Polsce
Choć White Dorper narodził się w RPA, w relatywnie krótkim czasie zdołał podbić wiele kontynentów. W Australii został przyjęty szczególnie entuzjastycznie, gdyż tamtejsi hodowcy od dawna poszukiwali owiec dobrze przystosowanych do suchego klimatu, zapewniających wysoką produkcję mięsa przy minimalnych nakładach na pielęgnację. W krótkim czasie powstały liczne stada zarodowe i produkcyjne, a White Dorper stał się istotnym elementem australijskiego sektora owczarskiego, zarówno jako rasa czysta, jak i składnik krzyżówek towarowych.
W Ameryce Północnej rasa ta zyskała popularność w szczególności w Stanach Zjednoczonych, gdzie doceniono jej potencjał w intensywnych systemach opasu jagniąt oraz możliwość wypasu na uboższej roślinności. Biała odmiana Dorpera jest tam ceniona za łatwość pielęgnacji, dobre wyniki rozrodcze i wysoką wartość rzeźną jagniąt. Podobne zjawisko obserwuje się w Kanadzie, gdzie White Dorper bywa łączony z lokalnymi rasami, aby poprawić parametry mięsa bez znacznego zwiększania wymagań w zakresie warunków utrzymania.
Na Bliskim Wschodzie i w Afryce Północnej rasa ta znalazła zastosowanie w regionach o klimacie gorącym i suchym, ale często o innych typach pastwisk niż w RPA. Hodowcy doceniają tutaj nie tylko odporność na suszę, lecz także dobrą wydajność mięsna oraz możliwość krzyżowania z lokalnymi rasami tłuszczogoniastymi. W krajach Ameryki Południowej, zwłaszcza w Brazylii, Argentynie i Chile, White Dorper jest wykorzystywany do poprawy jakości jagnięciny i zwiększenia przyrostów masy ciała w warunkach zróżnicowanych – od bardziej wilgotnych regionów subtropikalnych po suche obszary pampy.
W Europie zainteresowanie tą rasą pojawiło się nieco później, lecz obecnie obserwuje się systematyczny wzrost liczby stad, szczególnie w krajach, które intensywnie modernizują produkcję owczarską i poszukują ras wyspecjalizowanych w kierunku mięsnym. White Dorper spotykany jest m.in. w Wielkiej Brytanii, Niemczech, Francji, na Węgrzech i w krajach bałkańskich. Rasa ta bywa traktowana zarówno jako uzupełnienie istniejącej oferty genetycznej, jak i alternatywa wobec tradycyjnych ras wełnistych, których ekonomiczna opłacalność jest coraz bardziej kwestionowana.
W Polsce White Dorper pojawił się stosunkowo niedawno, przede wszystkim jako materiał importowany do wyspecjalizowanych gospodarstw hodowlanych. Choć wciąż nie należy do najliczniejszych ras utrzymywanych w kraju, jego obecność z roku na rok rośnie. Przyciąga zwłaszcza gospodarstwa nastawione na produkcję jagnięciny wysokiej jakości, którym zależy na ograniczeniu pracochłonności związanej z wełną i strzyżą. Biała odmiana Dorpera wpisuje się także w trend poszukiwania ras bardziej odpornych, które mogą efektywnie korzystać z pastwisk o średniej wartości i różnorodnej roślinności, charakterystycznej dla wielu polskich użytków zielonych.
W polskich warunkach klimatycznych White Dorper wymaga odpowiedniego dostosowania systemu utrzymania, zwłaszcza ochrony przed długotrwałym mrozem i wilgocią. Jednocześnie jednak wielu hodowców docenia jego przystosowalność do różnych typów gospodarstw – od mniejszych stad utrzymywanych w systemie ekstensywnym po większe fermy nastawione na intensywny opas jagniąt. Rozwojowi rasy sprzyja rosnące zainteresowanie konsumentów jagnięciną o łagodnym smaku i dobrej jakości kulinarnej, a także chęć dywersyfikacji działalności rolniczej.
Ciekawostki i praktyczne aspekty hodowli White Dorper
Jedną z ciekawostek dotyczących White Dorper jest ich zdolność do bardzo efektywnego wykorzystania paszy, w tym roślinności uznawanej przez inne rasy za mało atrakcyjną. Owce te dobrze korzystają z różnorodnych gatunków traw, ziół, krzewinek, a nawet częściowo z krzewów, co sprawia, że nadają się do zagospodarowywania pastwisk o niższej wartości gospodarczej. W niektórych krajach wykorzystuje się je do „biologicznego odchwaszczania” terenów, gdzie mechaniczne lub chemiczne metody są mniej pożądane, na przykład ze względu na ochronę środowiska czy charakter krajobrazu.
Do praktycznych zalet należy zaliczyć także względnie niewielkie problemy związane z pielęgnacją okrywy włosowej. Ponieważ White Dorper nie wymaga regularnej strzyży, zmniejsza się nie tylko nakład pracy, ale również stres zwierząt związany z tym zabiegiem. Rasa ta jest więc interesująca z punktu widzenia dobrostanu – mniej intensywne zabiegi pielęgnacyjne, przy zachowaniu prawidłowego systemu profilaktyki weterynaryjnej i poprawnych warunków utrzymania, sprzyjają spokojniejszemu funkcjonowaniu stada.
Interesującą cechą hodowlaną jest fakt, że maciorki White Dorper mają zwykle wyraźnie rozwinięte instynkty opiekuńcze, a porody przebiegają zazwyczaj bez większych komplikacji. Budowa miednicy i przeciętna masa urodzeniowa jagniąt sprzyjają relatywnie łatwym wyproszeniom, co zmniejsza ryzyko konieczności interwencji człowieka. Oczywiście, jak w każdej rasie owiec, zdarzają się sytuacje wymagające pomocy, zwłaszcza przy miotach liczniejszych niż dwa jagnięta, jednak ogólny obraz tej rasy plasuje się korzystnie na tle wielu innych typów użytkowych.
Warto zwrócić uwagę na aspekt ekonomiczny związany z długowiecznością White Dorper. Ze względu na dobrą zdrowotność, mocne kończyny i racice oraz niewielkie wymagania żywieniowe, maciorki tej rasy mogą być użytkowane w stadzie przez kilka, a nawet kilkanaście sezonów rozrodczych, przy zachowaniu satysfakcjonującego poziomu płodności i zdolności odchowu potomstwa. Zmniejsza to potrzebę częstej wymiany stada podstawowego i obniża koszty hodowli w długim okresie.
Dla hodowców interesujących się genetyką i programami selekcyjnymi interesujące może być także to, że White Dorper stanowi bogate źródło genów przystosowania do suszy i gorącego klimatu, a także genów odpowiedzialnych za typ włosowej okrywy. W przyszłości może to mieć duże znaczenie w kontekście zmian klimatycznych i konieczności dostosowania produkcji zwierzęcej do nowych warunków środowiskowych. Już dziś w wielu krajach rozważa się większe wykorzystanie ras włosowych jako sposobu na ograniczenie problemów zdrowotnych związanych z przegrzewaniem się zwierząt i nadmiarem wilgoci w runie.
Nie bez znaczenia pozostaje również atrakcyjny wygląd White Dorper. Jednolicie białe, dobrze umięśnione zwierzęta o spokojnym usposobieniu często wzbudzają zainteresowanie nie tylko wśród rolników, ale i wśród odbiorców końcowych, odwiedzających gospodarstwa agroturystyczne czy uczestniczących w pokazach i wystawach zwierząt. Rasa ta może więc pełnić także funkcję promocyjną, ułatwiającą prezentowanie nowoczesnego, wyspecjalizowanego chowu owiec mięsnych szerszej publiczności.
Podsumowując znaczenie White Dorper dla współczesnej hodowli, łatwo dostrzec, że jest to rasa łącząca cechy oczekiwane w różnych systemach produkcji: od dużych, nastawionych na rynek ferm, po mniejsze gospodarstwa, szukające rasy odpornej, mało kłopotliwej i wydajnej pod względem mięsnym. Przystosowanie do zróżnicowanych warunków klimatycznych, wysoka wydajność mięsna, dobra płodność, łagodny temperament oraz ograniczone wymagania związane z okrywą włosową czynią z White Dorper interesującą propozycję dla hodowców z wielu regionów świata, w tym także dla rolników z Polski, poszukujących nowoczesnych i efektywnych rozwiązań w produkcji owczarskiej.
