Rasa owiec Texel od lat budzi ogromne zainteresowanie hodowców na całym świecie. Ceniona jest przede wszystkim za wyjątkową mięsność, bardzo dobre umięśnienie tuszy, szybkie tempo przyrostów oraz znakomitą jakość wełny i skóry. Wywodząca się z niewielkiej wyspy u wybrzeży Holandii, stała się jedną z najważniejszych ras mięsnych w globalnej hodowli owiec. Dzięki zdolności do poprawiania cech użytkowych innych ras, Texel pełni dziś kluczową rolę w programach krzyżowania towarowego, a jej wpływ na nowoczesną produkcję jagnięciny jest trudny do przecenienia.

Historia rasy Texel i jej pochodzenie

Rasa Texel wywodzi się z wyspy Texel położonej na Morzu Północnym, u wybrzeży Holandii. Wyspa ta, otoczona chłodnymi wodami i narażona na silne wiatry, stworzyła specyficzne warunki środowiskowe, które wymagały od zwierząt dużej odporności, dobrej okrywy włosowej oraz zdolności do wykorzystania stosunkowo skromnych pastwisk. Pierwsze wzmianki o lokalnych owcach z tego regionu pochodzą z XVIII wieku, jednak właściwe kształtowanie się rasy Texel rozpoczęło się w XIX stuleciu.

Pierwotne owce wyspiarskie nie wyróżniały się ani masą, ani wybitną wydajnością, ale miały solidną konstytucję i przystosowanie do surowego klimatu. Hodowcy holenderscy, zauważając potencjał w lokalnym pogłowiu, zaczęli świadomie wprowadzać do krzyżowań inne rasy, głównie o kierunku mięsnym. W procesie tym udział miały między innymi owce Leicester, Lincoln, a także inne typy brytyjskie. Celem było połączenie odporności miejscowych owiec z poprawą umięśnienia i szybkości wzrostu.

Na przełomie XIX i XX wieku zaczęto prowadzić planową selekcję, skupiając się na poprawie jakości tuszy, zwiększeniu masy ciała oraz wyrównaniu typu budowy. Ustalono wyraźne cechy wzorca rasowego, co umożliwiło systematyczne doskonalenie Texela. Holenderskie organizacje hodowlane wprowadziły księgi stadne, a udział rasy na lokalnych wystawach rolniczych pozwalał na porównywanie poszczególnych linii i wybór najlepszych osobników do dalszej reprodukcji.

W XX wieku Texel przeniknął poza granice Holandii. Początkowo trafił do sąsiednich krajów Europy Zachodniej – Niemiec, Belgii i Francji – gdzie szybko zwrócił na siebie uwagę jako rasa doskonale nadająca się do intensywnego tuczu jagniąt. Z czasem rozpoczął się eksport materiału hodowlanego do Wielkiej Brytanii, a następnie do krajów skandynawskich, w tym Danii i Norwegii, gdzie również doskonale sprawdził się w trudniejszych warunkach klimatycznych.

Po II wojnie światowej Texel wkroczył na rynki pozaeuropejskie. Duże znaczenie miało jego rozpowszechnienie w Nowej Zelandii i Australii, gdzie istnieją silnie rozwinięte sektory hodowli owiec. W krajach tych rasa zaczęła pełnić rolę poprawiacza umięśnienia w stadach nastawionych na produkcję jagnięciny wysokiej jakości. Później Texel trafił również do Ameryki Północnej, Ameryki Południowej oraz na inne kontynenty.

W Polsce pierwsze próby wprowadzenia rasy Texel rozpoczęły się pod koniec XX wieku, zwłaszcza w gospodarstwach nastawionych na produkcję jagniąt rzeźnych. Dzięki importowi tryków z Holandii, Niemiec i Francji, możliwe stało się szybkie podniesienie parametrów mięsnych lokalnego pogłowia owiec. Z biegiem lat wypracowano także linie przystosowane do krajowych warunków klimatyczno‑żywieniowych, a rasa zaczęła być doceniana zarówno w większych gospodarstwach towarowych, jak i w mniejszych stadach rodzinnych.

Cechy budowy, wyglądu i użytkowości rasy Texel

Texel jest typową rasą o kierunku mięsnym, silnie umięśnioną i kompaktową, ale jednocześnie proporcjonalnie zbudowaną. Owce tej rasy mają mocny, szeroki tułów, dobrze wysklepione żebra oraz głęboką klatkę piersiową, co świadczy o dobrej kondycji i dużej pojemności organizmu. Zad jest długi, szeroki i umięśniony, co przekłada się na wysoki udział wartościowych części rzeźnych w tuszy.

Głowa Texela jest średniej wielkości, sucha i dość krótka, o charakterystycznym, lekko wypukłym profilu czołowo‑nosowym. Uszy są średniej długości, osadzone po bokach głowy, najczęściej skierowane nieco na boki. Umaszczenie głowy i kończyn jest najczęściej białe lub kremowe, przy czym mogą występować niewielkie przyciemnienia wokół oczu lub na uszach, jednak duże plamy barwne są zazwyczaj cechą niepożądaną hodowlanie.

Oczy owiec Texel są żywe, o bystrym wyrazie, co zdradza ich czujność i temperament. Szyja jest krótka, mocna, harmonijnie połączona z tułowiem. Kończyny są silne, proste, prawidłowo ustawione, o twardych racicach, co ma znaczenie dla użytkowania na różnych rodzajach podłoża – od wilgotnych pastwisk po bardziej suche tereny górskie i pagórkowate. Dobra jakość racic ułatwia też utrzymanie zwierząt w systemach intensywnych.

Okrywa wełnista Texela jest półdługa lub średniej długości, o dobrej gęstości, z włóknami o charakterze raczej jednolitym. Wełna ma wysoką sprężystość i umiarkowaną karbikowatość. Choć rasa Texel nie jest stricte wełnistą, uzyskiwany surowiec cechuje się zadowalającą jakością, nadającą się do przetwórstwa tekstylnego. W porównaniu do typowych ras wełnistych, udział wełny w dochodzie z hodowli jest jednak mniejszy – głównym kierunkiem pozostaje produkcja mięsa.

Baran Texel osiąga zazwyczaj masę ciała w granicach 90–130 kg, natomiast maciorki ważą najczęściej 60–90 kg, w zależności od linii hodowlanej, warunków żywienia i systemu utrzymania. Przyrosty dobowe jagniąt przy intensywnym żywieniu mogą sięgać bardzo wysokich wartości, co czyni Texela wyjątkowo opłacalnym w produkcji jagniąt rzeźnych oraz w krzyżowaniach towarowych z lokalnymi rasami o mniejszej mięsności.

Jedną z najważniejszych cech użytkowych Texela jest zdolność do odkładania mięsa kosztem nadmiernego otłuszczenia tuszy. Oznacza to, że jagnięta tej rasy, nawet przy intensywnym żywieniu, wykazują tendencję do budowania mocnej, ale niezbyt otłuszczonej masy mięśniowej. To szczególnie ceniona cecha na rynkach, gdzie klienci oczekują chudej, ale soczystej jagnięciny. Dzięki temu udział tłuszczu okrywowego w tuszy jest niższy niż u wielu innych ras mięsnych, przy jednoczesnym wysokim udziale elementów wartościowych, takich jak udziec, comber czy łopatka.

Rasa Texel charakteryzuje się także dobrym umięśnieniem partii grzbietowej i lędźwiowej. Tzw. eye‑muscle area, czyli pole powierzchni mięśnia najdłuższego grzbietu, jest jednym z kluczowych parametrów, które hodowcy wykorzystują w selekcji. Im większe wymiary tego mięśnia, tym wyższa jakość tuszy. W nowoczesnych programach hodowlanych wykorzystuje się niekiedy badania ultrasonograficzne do oceny mięśnia grzbietu u żywych osobników, co pozwala dokładniej dobierać zwierzęta do rozrodu.

Jeśli chodzi o rozród, Texel nie należy do ras najbardziej plenno‑ściowych, ale osiąga zadowalające wyniki. Średnia liczba jagniąt od jednej maciorki to zazwyczaj 1,5–1,8, w zależności od warunków i intensywności selekcji na płodność. Niektóre linie, zwłaszcza te użytkowane w krzyżowaniach z rasami o wysokiej płodności, mogą dawać nieco większą liczbę jagniąt. Mimo że plenność nie jest najwyższa, cecha ta jest równoważona przez jakość i masę uzyskiwanych jagniąt oraz ich bardzo dobre przyrosty dzienne.

Temperament Texela uważa się za spokojny, co ułatwia pracę w stadzie. Owce są stosunkowo łatwe do prowadzenia, dobrze znoszą obecność człowieka i różne zabiegi zootechniczne. Nie wykazują nadmiernej płochliwości, choć – jak każda rasa – przy niewłaściwym obchodzeniu mogą reagować stresem. Ich zrównoważony charakter sprzyja użytkowaniu zarówno w większych fermach, jak i w mniejszych, rodzinnych gospodarstwach.

Występowanie, warunki utrzymania i znaczenie gospodarcze

Dziś rasa Texel jest obecna na większości kontynentów. W Europie szczególnie duże populacje występują w Holandii, Niemczech, Francji, Wielkiej Brytanii, Belgii i Danii. W krajach tych powstały lokalne odmiany lub linie tej rasy, często różniące się nieco typem budowy, masą ciała czy tempem wzrostu, co wynika z innego ukierunkowania selekcji. W Wielkiej Brytanii, na przykład, duży nacisk kładzie się na poprawę cech mięsnych i wydajności rzeźnej, natomiast w Holandii dodatkowo bierze się pod uwagę dostosowanie do tamtejszych warunków pastwiskowych i systemu chowu.

W krajach skandynawskich, takich jak Norwegia czy Szwecja, Texel został wprowadzony w celu poprawy umięśnienia rodzimych ras górskich i północnych. Dzięki dobrej odporności na chłód i niezbyt wysokim wymaganiom środowiskowym, rasa radzi sobie tam dobrze, choć zwykle utrzymywana jest w krzyżowaniach z lokalnymi populacjami. W efekcie powstały mieszańce łączące zalety odporności i plenności rodzimych ras z mięsnością Texela.

W Nowej Zelandii i Australii, gdzie hodowla owiec stoi na bardzo wysokim poziomie, Texel odgrywa istotną rolę jako rasa terminalna w systemach krzyżowań. Oznacza to, że tryki Texel używane są do kojarzeń z maciorkami innych ras (często owiec o wysokiej plenności lub dobrych cechach matczynych), a uzyskane jagnięta przeznacza się głównie na ubój. W ten sposób w jednym pokoleniu można znacząco poprawić umięśnienie i jakość tuszy bez konieczności całkowitej wymiany stada podstawowego.

W Ameryce Północnej Texel zadomowił się przede wszystkim w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie. Tam również wykorzystuje się go głównie w produkcji jagniąt rzeźnych oraz w programach doskonalenia innych ras. Wielu hodowców docenia fakt, że jagnięta Texel, nawet przy mniejszej intensywności żywienia, osiągają zadowalające masy ubojowe w stosunkowo krótkim czasie, co obniża koszty produkcji.

W Polsce Texel pojawił się relatywnie późno, jednak w ostatnich dekadach jego popularność rośnie. Rasa ta jest stosowana głównie na terenach o dobrych pastwiskach, ale także w regionach górskich i podgórskich, gdzie wykorzystuje się ją do krzyżowań z rodzimymi owcami górskimi. Dzięki temu możliwe jest uzyskanie mieszańców o lepszej mięsności i szybszym tempie wzrostu, przy zachowaniu przystosowania do trudniejszych warunków terenowych.

Jeżeli chodzi o warunki utrzymania, Texel jest rasą stosunkowo odporną i elastyczną. Dobrze wykorzystuje zarówno żywienie pastwiskowe, jak i systemy bardziej intensywne, z dokarmianiem koncentratami. W systemie ekstensywnym, opartym głównie na pastwisku, przyrosty będą oczywiście nieco niższe, jednak dzięki dobrej budowie i gospodarce organizmu owce utrzymują poprawną kondycję. W systemach intensywnych, ze starannie zbilansowaną dawką żywieniową, Texel ujawnia w pełni swój potencjał wzrostu i umięśnienia.

Rasa ta dobrze znosi warunki klimatyczne typowe dla strefy umiarkowanej. Okrywa wełnista zapewnia odpowiednią ochronę przed chłodem i wilgocią, szczególnie jeśli zabiegi pielęgnacyjne, takie jak strzyża i odrobaczanie, są prowadzone regularnie. Zbyt wysoka temperatura i wysoka wilgotność mogą wymagać zapewnienia cienia i dobrej wentylacji budynków inwentarskich, gdyż przegrzewanie powoduje spadek apetytu i gorsze przyrosty.

Znaczenie gospodarcze Texela wynika przede wszystkim z jego roli w podnoszeniu jakości jagnięciny. Na rynkach europejskich i światowych rośnie zapotrzebowanie na mięso o wysokiej wartości odżywczej i niższej zawartości tłuszczu. Tusze jagniąt Texel są cenione za odpowiedni stosunek mięsa do kości oraz za niewielki nadmiar tłuszczu okrywającego. W niektórych krajach ustalono nawet standardy jakości tusz, w których mieszańce z udziałem Texela osiągają najwyższe klasy.

Dodatkowym atutem z punktu widzenia ekonomiki produkcji jest dobra wydajność rzeźna. Przy odpowiednim żywieniu ubój jagniąt może odbywać się już w wieku 4–6 miesięcy, przy masie ciała zapewniającej optymalny rozmiar tuszy. Skrócenie okresu tuczu obniża koszty utrzymania, zwłaszcza koszty pasz treściwych, energii i pracy ludzkiej.

Texel, dzięki swym zaletom, stał się także ważnym elementem w hodowli zachowawczej niektórych lokalnych ras. Wykorzystuje się go do tworzenia mieszańców użytkowych, natomiast czyste rasy rodzime utrzymuje się w oddzielnych stadach decyzją państwowych programów ochronnych. W ten sposób można jednocześnie chronić różnorodność genetyczną i korzystać z przewagi użytkowej, jaką daje krzyżowanie towarowe z Texelem.

Genetyka, programy hodowlane i praca selekcyjna

Nowoczesna hodowla rasy Texel coraz częściej wykorzystuje wiedzę z zakresu genetyki populacyjnej i selekcji wspomaganej markerami DNA. Dzięki postępowi naukowemu możliwe stało się identyfikowanie genów i wariantów genetycznych odpowiedzialnych za konkretne cechy użytkowe, takie jak tempo wzrostu, mięsność, zawartość tłuszczu śródmięśniowego czy odporność na niektóre choroby.

Jednym z przykładów jest wykorzystywanie informacji genomicznej do szacowania wartości hodowlanej zwierząt. Metoda ta, znana jako selekcja genomowa, polega na analizie dużej liczby markerów genetycznych rozproszonych w całym genomie. Na podstawie kombinacji tych markerów można z większą dokładnością przewidzieć, jakie cechy potomstwa będzie przekazywał dany osobnik. W hodowli Texela stosuje się tę metodę coraz częściej, zwłaszcza w krajach o dobrze zorganizowanych strukturach hodowlanych, takich jak Holandia, Francja czy Nowa Zelandia.

Programy hodowlane koncentrują się głównie na zwiększaniu masy ciała jagniąt w określonym wieku, poprawie mięsności, ograniczaniu nadmiernego otłuszczenia tusz oraz utrzymaniu lub poprawie zdrowotności zwierząt. Jednocześnie dąży się do zachowania płodności i cech matczynych na co najmniej zadowalającym poziomie, aby nie doszło do spadku efektywności rozrodu. W wielu krajach tworzy się indeksy selekcyjne, w których każda cecha otrzymuje określoną wagę ekonomiczną – na tej podstawie typuje się najlepsze osobniki do rozrodu.

Hodowcy Texela zwracają także uwagę na budowę kończyn i ogólną kondycję zdrowotną, aby uniknąć problemów ortopedycznych, które mogłyby ograniczać zdolność zwierząt do poruszania się po pastwisku. Zbyt intensywna selekcja tylko na jedną cechę, np. maksymalne przyrosty masy ciała, może wiązać się z ryzykiem pojawienia się problemów zdrowotnych, dlatego we współczesnej hodowli dąży się do bardziej zrównoważonego podejścia.

W niektórych populacjach rasy Texel zidentyfikowano również specyficzne warianty genów wpływające na skład włókien mięśniowych i profil tłuszczu, co przekłada się na walory smakowe jagnięciny. Prowadzone są badania nad tym, jak dobór odpowiednich linii może wpływać nie tylko na ilość, lecz także na jakość mięsa – jego kruchość, soczystość oraz aromat po obróbce cieplnej. Takie podejście wpisuje się w rosnące wymagania konsumentów, którzy coraz częściej oczekują żywności nie tylko taniej, ale też wysokiej jakości sensorycznej.

W programach hodowlanych ważnym zagadnieniem jest także utrzymanie odpowiedniej zmienności genetycznej. Zbyt intensywne wykorzystywanie kilku modnych tryków o wysokiej wartości hodowlanej może prowadzić do zawężenia puli genów i wzrostu ryzyka wystąpienia chorób o podłożu genetycznym. Dlatego organizacje hodowlane wprowadzają zasady ograniczające liczbę kryć przez jednego tryka i zachęcają do korzystania z materiału nasiennego pochodzącego z różnych linii i krajów.

Coraz większe znaczenie mają też zagadnienia dobrostanu zwierząt. Selekcja uwzględnia cechy związane ze spokojniejszym temperamentem, łatwością wycieleń (w przypadku owiec – ojalnień), a także odpornością na stres środowiskowy. Owce, które lepiej radzą sobie w warunkach zmiennych temperatur, ograniczonej dostępności paszy lub większego zagęszczenia w budynkach, są preferowane, ponieważ generują mniejsze koszty opieki i charakteryzują się wyższą wydajnością produkcyjną.

Texel w systemach żywienia, zdrowotność i praktyka hodowlana

Jednym z powodów popularności Texela jest jego dobre wykorzystanie paszy. Rasa ta cechuje się bardzo korzystnym współczynnikiem przetwarzania paszy na przyrosty masy ciała, zwłaszcza gdy żywienie jest prawidłowo zbilansowane. W systemach intensywnych najczęściej stosuje się żywienie oparte na dobrej jakości sianie lub sianokiszonce, uzupełnionych zbożami i mieszan­kami treściwymi bogatymi w białko i energię. Dodatkowo w dawce powinny znaleźć się odpowiednie ilości składników mineralnych i witamin.

W systemach półintensywnych i ekstensywnych dominują pastwiska. Texel dobrze wykorzystuje trawy i zioła, a dzięki silnemu umięśnieniu kończyn i niezłej wydolności ruchowej sprawdza się na terenach falistych i lekko pagórkowatych. Należy jednak zadbać o jakość runi pastwiskowej, unikać nadmiernego wypasu i zapewniać dostęp do czystej wody. W okresach niedoborów naturalnej paszy zielonej konieczne jest dokarmianie sianem, sianokiszonką lub kiszonką z kukurydzy.

Jednym z praktycznych zaleceń żywieniowych dla rasy Texel jest kontrola poziomu energii i białka w dawce, aby uniknąć zbytniego otłuszczenia starszych maciorek oraz problemów metabolicznych przed i po wyproszeniu. Zbyt bogata dawka w końcowym okresie ciąży może prowadzić do nadmiernego otłuszczenia i komplikacji okołoporodowych, natomiast zbyt uboga – do ketozy ciążowej i słabej kondycji jagniąt. Dlatego istotne jest stopniowe zwiększanie dawki energetycznej w końcówce ciąży i w pierwszych tygodniach laktacji.

Texel, jak każda rasa, wymaga odpowiednich działań profilaktycznych w zakresie zdrowia. Podstawą jest systematyczne odrobaczanie, zwłaszcza na obszarach o wysokim ryzyku inwazji pasożytów przewodu pokarmowego. W wielu gospodarstwach stosuje się rotacyjne użytkowanie kwater pastwiskowych oraz okresowe przenoszenie stada na inne areały, co pomaga ograniczyć presję pasożytów. Istotne jest również regularne skracanie racic, aby zapobiegać kulawiznom związanym z przerostem i deformacjami.

W praktyce hodowlanej duże znaczenie ma także prawidłowa opieka okołoporodowa. Maciorki Texel, z racji mocnej budowy jagniąt, mogą sporadycznie wymagać asysty przy ojalnieniach, zwłaszcza gdy spodziewane jest większe jagnię lub miot bliźniaczy. Odpowiednie przygotowanie miejsca okołoporodowego, zapewnienie czystości i spokoju, a także obserwacja przebiegu porodu pozwalają ograniczyć straty jagniąt oraz komplikacje zdrowotne u matek.

Dobrym zwyczajem jest znakowanie nowo narodzonych jagniąt kolczykami identyfikacyjnymi oraz prowadzenie dokumentacji hodowlanej. Dzięki temu można śledzić pochodzenie, przyrosty masy ciała i wyniki użytkowe poszczególnych osobników, co ułatwia późniejszy dobór par do rozrodu i eliminację sztuk słabszych. Nowoczesne systemy komputerowe pozwalają na gromadzenie danych z wielu lat i analizę trendów w stadzie.

W praktyce rolniczej coraz częściej spotyka się łączenie rasy Texel z innymi rasami owiec w celu uzyskania efektu heterozji, czyli tzw. wybujałości mieszańców. Polega ona na tym, że potomstwo z kojarzenia dwóch różnych ras może wykazywać lepsze cechy produkcyjne niż średnia rodziców. Najczęściej stosuje się model, w którym maciorki ras lokalnych lub mieszańcowe kryje się trykami Texel, a uzyskane jagnięta przeznacza na opas i ubój. W ten sposób można w stosunkowo krótkim czasie podnieść jakość jagnięciny produkowanej w gospodarstwie.

Ciekawostki i rola Texela w kulturze hodowlanej

Rasa Texel, dzięki swojej popularności i spektakularnym efektom selekcji, stała się swego rodzaju ikoną nowoczesnej hodowli owiec w kierunku mięsnym. Na wielu międzynarodowych wystawach zwierząt gospodarskich, zwłaszcza w Europie Zachodniej, konkursy w kategoriach Texel przyciągają licznych zwiedzających. Wystawiane osobniki często prezentują niezwykle silne umięśnienie, co robi duże wrażenie nawet na osobach niezwiązanych na co dzień z rolnictwem.

W niektórych krajach organizowane są specjalne aukcje tryków Texel, na których osiągają one bardzo wysokie ceny, szczególnie jeśli pochodzą z linii genetycznych o uznanej wartości hodowlanej. Opisywano przypadki sprzedaży wybitnych tryków za kwoty sięgające kilkudziesięciu, a nawet kilkuset tysięcy euro lub ich odpowiedników w lokalnych walutach. Tak wysokie ceny wynikają z przekonania, że wykorzystanie takiego samca w rozrodzie może znacznie podnieść wartość całego stada w kolejnych pokoleniach.

Ciekawym zjawiskiem jest także tworzenie lokalnych odmian rasy Texel, które dostosowują się do specyficznych warunków klimatycznych i systemów produkcji w danym kraju. W rezultacie, chociaż zwierzęta wciąż należą do tej samej rasy, ich wygląd może się nieco różnić, na przykład pod względem masy ciała, długości wełny czy stopnia umięśnienia. Dla hodowców oznacza to możliwość wyboru takiej linii Texela, która najlepiej odpowiada lokalnym warunkom i strategii produkcyjnej gospodarstwa.

Rasa Texel ma także swoje miejsce w edukacji rolniczej i zootechnicznej. W wielu szkołach i na uczelniach rolniczych używa się jej jako przykładu dobrze zdefiniowanej rasy mięsnej o dużym znaczeniu gospodarczym. Studenci uczą się na jej przykładzie zasad selekcji, systemów krzyżowań oraz nowoczesnych metod oceny wartości hodowlanej. Dzięki temu młodzi hodowcy i specjaliści ds. produkcji zwierzęcej lepiej rozumieją, jak łączyć teorię genetyki z praktyką gospodarstwa.

Texel pojawia się również w dyskusjach dotyczących zrównoważonego rolnictwa. Z jednej strony jego wysoka wydajność mięsna może przyczyniać się do efektywniejszego wykorzystania zasobów paszowych, z drugiej – intensyfikacja selekcji i produkcji wymaga przemyślanego podejścia do kwestii dobrostanu, ochrony środowiska i bioróżnorodności genetycznej. Współczesne koncepcje rolnictwa zrównoważonego podkreślają, że taka rasa jak Texel powinna być wykorzystywana odpowiedzialnie, z poszanowaniem lokalnych warunków i potrzeb ekosystemu.

Owce Texel, będąc efektem wielu dekad pracy hodowlanej, stały się także inspiracją do tworzenia nowych ras i linii mieszańcowych. W niektórych krajach zdecydowano się na krzyżowanie Texela z innymi rasami mięsnymi, aby uzyskać nowe populacje o jeszcze wyższym potencjale produkcyjnym lub lepszym przystosowaniu do określonych warunków klimatycznych. Przykładem są mieszańce z rasami takimi jak Suffolk, Charollais czy różne rasy lokalne, które łączą w sobie cechy kilku zasłużonych ras.

Nie można pominąć także roli Texela w promocji produktów regionalnych. W regionach, w których rasa ta jest szczególnie rozpowszechniona, producenci często podkreślają jej udział w tworzeniu lokalnej jagnięciny. Nazwa rasy bywa eksponowana na etykietach, w materiałach reklamowych i podczas festiwali kulinarnych. Dla konsumentów słowo Texel staje się niekiedy synonimem wysokiej jakości mięsa, co sprzyja budowaniu zaufania do producentów i umacnianiu marki regionalnych wyrobów.

Warto także wspomnieć o pewnych kontrowersjach, które pojawiają się w debacie publicznej wokół intensywnej selekcji na mięsność. Część środowisk prozwierzęcych krytykuje praktyki prowadzące do ekstremalnego umięśnienia, twierdząc, że może to wpływać na komfort życia zwierząt. Hodowcy i naukowcy odpowiadają, że nowoczesne programy hodowlane coraz częściej uwzględniają kryteria dobrostanu, zdrowotności i funkcjonalności, a nie tylko maksymalizację przyrostów masy ciała. W przypadku rasy Texel obserwuje się stopniowe przesunięcie akcentów w kierunku bardziej zrównoważonego modelu selekcji.

Rasa owiec Texel pozostaje zatem nie tylko ważnym elementem produkcji zwierzęcej, ale także symbolem kierunku, w jakim rozwija się współczesna hodowla: łączenia wysokiej wydajności z dbałością o jakość produktu, dobrostan zwierząt i odpowiedzialne gospodarowanie zasobami przyrodniczymi. Dzięki temu Texel nadal odgrywa kluczową rolę w kształtowaniu przyszłości sektora owczarskiego w wielu krajach świata.