Rasa owiec Ile de France od lat przyciąga uwagę hodowców z całego świata ze względu na swoje doskonałe cechy mięsne, dobre tempo wzrostu oraz umiejętność adaptacji do zróżnicowanych warunków środowiskowych. Wywodząca się z Francji, stała się jedną z najważniejszych ras użytkowanych w nowoczesnej produkcji jagnięciny o wysokiej jakości. Z jednej strony stanowi czystorasowy materiał hodowlany, z drugiej – jest chętnie wykorzystywana jako rasa ojcowska w krzyżowaniach towarowych, poprawiając umięśnienie, tempo przyrostów oraz wydajność rzeźną potomstwa. Wraz z rozwojem intensywnych systemów chowu, owce Ile de France zaczęły odgrywać kluczową rolę w gospodarstwach nastawionych na produkcję mięsa, a ich zalety doceniono nie tylko w Europie, lecz także na innych kontynentach.
Pochodzenie i historia rasy Ile de France
Rasa Ile de France powstała w XIX wieku w środkowej Francji, na obszarze regionu o tej samej nazwie, obejmującym m.in. okolice Paryża. Jej geneza związana jest z dążeniem francuskich hodowców do stworzenia owiec o wysokiej mięsności, dobrym umięśnieniu i zdolności do szybkiego przyrostu masy ciała. W tym celu krzyżowano lokalne rasy francuskie – przede wszystkim owce z regionu Brie – z importowanymi z Anglii rasami Southdown i Leicester. Te brytyjskie owce mięsne wnosiły znakomite umięśnienie, zwartą budowę ciała oraz relatywnie szybkie dojrzewanie, natomiast rasy rodzime zapewniały odporność i przystosowanie do warunków klimatycznych środkowej Francji.
Prace hodowlane rozpoczęły się około lat 30. XIX wieku i prowadzone były w sposób planowy, z dużym naciskiem na selekcję osobników o najlepszych cechach użytkowych. W miarę upływu czasu wykształcił się stabilny typ owcy, który wyróżniał się szerokim, dobrze umięśnionym grzbietem, mocnym kośćcem i harmonijną sylwetką przystosowaną do produkcji mięsa wysokiej jakości. Rasa została oficjalnie uznana we Francji pod koniec XIX stulecia. Wówczas też rozpoczęto tworzenie ksiąg hodowlanych oraz utrwalanie standardu pokrojowego.
Popularność Ile de France rosła stopniowo, w miarę jak gospodarka rolna ulegała intensyfikacji, a popyt na mięso jagnięce wysokiej jakości zwiększał się zarówno na rynku krajowym, jak i w eksporcie. W dwudziestym wieku rasa przekroczyła granice Francji, trafiając do innych krajów europejskich, a następnie do Ameryki Południowej, Afryki i Australii. W wielu z tych regionów została wykorzystana jako podstawa do tworzenia programów krzyżowania towarowego, a w niektórych – jako ważna rasa czystorasowa.
Ciekawym elementem historii rasy jest silne wsparcie ze strony francuskich instytucji hodowlanych i naukowych. Od wczesnego okresu prowadzono intensywne testy wydajności, obejmujące zarówno przyrosty masy ciała, jak i parametry rzeźne oraz jakość mięsa. Francja, od dawna znana z rozwiniętej kultury kulinarnej, szczególnie ceniła delikatność i smak jagnięciny, stąd program hodowlany koncentrował się nie tylko na ilości produkowanego mięsa, lecz także jego jakości sensorycznej. W efekcie Ile de France stała się symbolem wysoko wydajnej rasy mięsnej, promowanej także na wystawach i w międzynarodowym handlu materiałem hodowlanym.
W Polsce pierwsze owce Ile de France pojawiły się w drugiej połowie XX wieku, głównie w ramach importu materiału zarodowego z Francji oraz z innych krajów Europy Zachodniej. Początkowo rasa była wykorzystywana w ograniczonym zakresie, głównie w gospodarstwach doświadczalnych i hodowlach zarodowych. Z czasem, wraz z rosnącym zainteresowaniem produkcją jagnięciny o wysokiej jakości, znaczenie Ile de France zaczęło wzrastać, zarówno jako rasy czystej, jak i jako komponentu w krzyżowaniach z lokalnymi rasami owiec.
Obecnie Ile de France należy do najważniejszych ras mięsnych w globalnej hodowli owiec, chociaż jej udział w pogłowiu owiec ogółem różni się w zależności od kraju. Tam, gdzie stawia się na intensywny chów i wysoką wydajność rzeźną, owce tej rasy odgrywają istotną rolę w programach hodowlanych, a ich genetyka jest eksportowana na całym świecie.
Charakterystyka, cechy użytkowe i wygląd
Owce rasy Ile de France należą do typowych owiec mięsnych, o mocnej, zwartej budowie i dobrym umięśnieniu. Są to zwierzęta średnie do dużych, prezentujące harmonijną sylwetkę, bez cech przesadnej masywności. Sylwetka ma kształt prostokątny, z szeroką klatką piersiową, dobrze zaznaczonym grzbietem i dobrze umięśnionymi partiami udowo-pośladkowymi, odpowiadającymi za wysoką wartość kulinarną tuszy. Kościec jest mocny, ale niezbyt ciężki – dąży się do korzystnego stosunku mięśni do kości, co wprost przekłada się na wydajność rzeźną.
Barwa okrywy włosowej jest zazwyczaj biała, jednolita, z lekkim odcieniem kremowym. Głowa i nogi są również białe, czasem z delikatnym odcieniem różowym skóry na uszach czy pysku. Cecha charakterystyczna to brak rogu u większości osobników – Ile de France są zwykle owcami bezrożnymi (polled), choć sporadycznie mogą pojawić się osobniki z zalążkami rogów, co jednak nie jest pożądane w standardzie rasy. Głowa jest średniej wielkości, dość szeroka, z lekko wypukłym profilem i dobrze osadzonymi, średniej długości uszami.
Masa ciała dorosłych tryków oscyluje najczęściej w granicach od 100 do 130 kg, przy czym w intensywnych warunkach i przy dobrym żywieniu mogą osiągać jeszcze wyższe wartości. Maciorki są lżejsze, przeważnie ważą od 70 do 90 kg. W praktyce hodowlanej masa dorosłych zwierząt zależy oczywiście od warunków utrzymania, jakości żywienia, a także od kierunku selekcji w danym stadzie. Podstawowym celem hodowców jest zachowanie korzystnej proporcji między masą ciała, płodnością, zdrowotnością i długowiecznością maciorek.
Jedną z ważniejszych zalet owiec Ile de France jest dobre tempo wzrostu jagniąt. Przy odpowiednim żywieniu, jagnięta mogą bardzo szybko osiągać masę rzeźną, co skraca okres tuczu i pozwala na bardziej efektywne wyniki produkcyjne. W licznych badaniach porównawczych rasa ta wypada korzystnie pod względem dziennych przyrostów masy ciała, szczególnie w warunkach intensywnego żywienia paszami treściwymi. Wysokie tempo wzrostu idzie w parze z dobrym umięśnieniem, zwłaszcza w okolicach grzbietu, schabu i udźca, co przekłada się na wysoką wartość tuszy na rynku mięsnym.
Rasa ta zaliczana jest do typów mięsno-wełnistych, ale udział wełny w dochodzie z produkcji jest z reguły ograniczony. Wełna jest średniej jakości, o umiarkowanej długości i gęstości. Zawiera stosunkowo mało tłuszczu (łojowatości), co ułatwia jej obróbkę, jednak nie należy do czołowych wełn bardzo cienkich. Jej główne zastosowanie to produkcja tkanin i dzianin średniej jakości oraz wyrobów technicznych. W dobie spadku znaczenia wełny jako surowca tekstylnego, cechy wełniste pozostają na dalszym planie w programach hodowlanych, choć utrzymuje się wymóg przyzwoitej okrywy chroniącej owcę przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi.
Jeśli chodzi o cechy rozrodcze, Ile de France wykazują dobrą płodność, choć nie osiągają rekordowych wskaźników charakterystycznych dla niektórych ras wybitnie plennych. Średnia liczba jagniąt od jednej maciorki w miocie waha się zazwyczaj w granicach 1,5–1,8, w zależności od warunków chowu i żywienia oraz od poziomu zarządzania stadem. W wielu krajach prowadzi się selekcję w kierunku zwiększenia płodności, lecz równolegle dba się o zachowanie wysokiej masy urodzeniowej i dobrego witalności jagniąt.
Jedną z kluczowych zalet rasy jest wysokiej jakości mięso, cenione za soczystość, delikatność i niewielką ilość tłuszczu śródmięśniowego przy zachowaniu dobrego smaku. Dzięki temu jagnięcina Ile de France dobrze odpowiada współczesnym preferencjom konsumentów, nastawionych na wartościowy, ale niezbyt tłusty produkt. Niska zawartość tłuszczu zewnętrznego w tuszy poprawia również wydajność rzeźną, gdyż większa część masy tuszy stanowi mięso użytkowe.
Z punktu widzenia zachowania zdrowia stada, owce tej rasy uznawane są za względnie odporne i dobrze przystosowane do różnych warunków środowiskowych. Mimo to, przy intensywnym chowie niezbędne jest prawidłowe żywienie mineralne, profilaktyka przeciw pasożytom wewnętrznym i zewnętrznym oraz odpowiednia ochrona przed chorobami zakaźnymi, takimi jak m.in. choroby układu pokarmowego czy oddechowego. Odpowiednie zarządzanie stadem pozwala w pełni wykorzystać potencjał produkcyjny Ile de France i ograniczyć straty zdrowotne.
Występowanie, kierunki użytkowania i znaczenie w hodowli
Rasa Ile de France jest obecnie spotykana na wielu kontynentach. Największe pogłowie, zgodnie z pochodzeniem, znajduje się nadal we Francji, gdzie rasa stanowi podstawę intensywnej produkcji jagnięciny. Szerokie rozpowszechnienie uzyskała także w Hiszpanii, Portugalii, Niemczech, Włoszech i w innych krajach europejskich, szczególnie tam, gdzie istnieje silne ukierunkowanie na produkcję mięsną. W wielu państwach Europy Środkowej i Wschodniej, w tym w Polsce, rasa ta jest obecna zarówno jako czystorasowa, jak i jako składnik krzyżówek z lokalnymi rasami przystosowanymi do określonych warunków środowiskowych.
Poza Europą, owce Ile de France pojawiły się m.in. w Ameryce Południowej – w Argentynie, Brazylii, Urugwaju czy Chile – gdzie wykorzystywane są w systemach produkcji mięsa jagnięcego w warunkach zarówno ekstensywnych, jak i półintensywnych. W Afryce rasa występuje w krajach o stosunkowo korzystnych warunkach klimatycznych dla chowu owiec, a także w regionach, gdzie istotne jest pozyskanie dobrej jakości mięsa przy stosunkowo ograniczonych nakładach żywieniowych. Znaczącą rolę Ile de France odgrywają również w Australii i Nowej Zelandii, gdzie, choć dominują inne rasy (jak Merino czy różne rasy krzyżówkowe), wykorzystuje się ją do poprawy cech mięsnych w programach krzyżowania.
Główny kierunek użytkowania owiec Ile de France to oczywiście produkcja mięsa. Zarówno jagnięta rzeźne, jak i tryki rozpłodowe są cenione za potencjał umięśnienia i jakości tuszy. W systemach intensywnych stosuje się najczęściej programy chowu, w których jagnięta szybko odsadzane od matek są następnie intensywnie tuczone paszami treściwymi lub dobrze zbilansowanymi dawkami pasz objętościowych i treściwych. W systemach bardziej ekstensywnych wykorzystuje się naturalne pastwiska, a intensywność żywienia jest mniejsza, jednak i w tych warunkach Ile de France potrafią zapewnić zadowalające wyniki wzrostu.
Istotnym zastosowaniem rasy jest rola rasy ojcowskiej w krzyżowaniach towarowych. Tryki Ile de France używane są bardzo często do krycia maciorek innych ras, zarówno mięsnych, jak i mlecznych czy wełnistych, w celu poprawy umięśnienia i tempa przyrostu potomstwa. Mieszańce F1 zazwyczaj dziedziczą po ojcu korzystny typ mięsny, szybkie tempo wzrostu oraz dobry wskaźnik wykorzystania paszy. Dzięki temu rolnicy, którzy nie chcą całkowicie zmieniać struktury stada, mogą wprowadzić do swojej produkcji jagnięta o lepszych parametrach rzeźnych, zachowując jednocześnie przystosowanie lokalnych ras do warunków środowiskowych.
W Polsce Ile de France odgrywa coraz większą rolę w produkcji jagnięciny kierowanej na rynek krajowy i zagraniczny. Choć pogłowie owiec w kraju jest stosunkowo niewielkie w porównaniu z innymi państwami europejskimi, rośnie zainteresowanie mięsem jagnięcym, szczególnie w sektorze gastronomicznym oraz wśród konsumentów poszukujących produktów wysokiej jakości. W tym kontekście cechy rasy – takie jak wysoka wydajność rzeźna, dobra jakość mięsa i stosunkowo szybki cykl produkcyjny – stają się niezwykle atrakcyjne.
W regionach górskich i podgórskich, a także w strefach o bardziej surowym klimacie, Ile de France są często krzyżowane z rasami lokalnymi, które lepiej radzą sobie z trudnymi warunkami pastwiskowymi i zmiennymi warunkami atmosferycznymi. Dzięki temu uzyskuje się mieszańce o dobrej adaptacji do środowiska, a jednocześnie o poprawionych parametrach mięsnych. Programy takie realizuje się w oparciu o współpracę hodowców z jednostkami naukowymi i ośrodkami doradztwa rolniczego.
Znaczenie rasy Ile de France w hodowli owiec wzrasta również w związku ze zmianami oczekiwań rynku. Wiele krajów obserwuje rosnące zainteresowanie mięsem pochodzącym z produkcji bardziej zrównoważonej środowiskowo, w której zwierzęta utrzymywane są w warunkach zapewniających im dobrostan, a żywienie opiera się w większej mierze na paszach objętościowych i użytkach zielonych. Owce tej rasy, dzięki dobrej zdolności wykorzystania paszy i stosunkowo wysokiej efektywności produkcyjnej, mogą być ważnym elementem takich systemów.
Ciekawym aspektem jest również rola Ile de France w programach doskonalenia genetycznego. Dzięki dokładnej dokumentacji pochodzenia, wyników przyrostów, wskaźników rzeźnych i innych cech użytkowych, rasa ta często służy jako punkt odniesienia w ocenie nowych systemów selekcji i metod oceny wartości hodowlanej. W nowoczesnej hodowli wykorzystuje się m.in. metody genomowe, pozwalające na szybsze i bardziej precyzyjne wytypowanie osobników o najwyższym potencjale produkcyjnym i zdrowotnym.
Przystosowanie do warunków środowiskowych i systemy chowu
Owce rasy Ile de France dobrze radzą sobie w zróżnicowanych warunkach klimatycznych, pod warunkiem zapewnienia odpowiedniego zarządzania stadem i żywienia. W swoich rodzinnych stronach, w regionie Ile-de-France, zwierzęta te funkcjonują w klimacie umiarkowanym, z chłodnymi zimami i ciepłymi latami, co sprawiło, że selekcja doprowadziła do powstania osobników odpornych na wahania temperatury oraz okresowe niedostatki zielonki na pastwiskach. Dzięki temu rasa stosunkowo dobrze adaptuje się także do warunków Polski, Niemiec czy innych krajów o podobnym klimacie.
W systemach intensywnych owce Ile de France często utrzymywane są w budynkach inwentarskich przez znaczną część roku, z możliwością wypasu na pastwiskach w sezonie wegetacyjnym. W takim chowie kluczową rolę odgrywa zbilansowane żywienie, oparte na wysokiej jakości paszach objętościowych (sianokiszonki, kiszonki z kukurydzy, pasze zielone) oraz odpowiednim dodatku pasz treściwych. Istotne jest właściwe bilansowanie białka, energii oraz składników mineralnych, takich jak wapń, fosfor, magnez, a także mikroelementów – w szczególności selenu, miedzi, cynku i jodu, które mają wpływ na odporność, płodność i jakość wełny.
W chowie półintensywnym zwierzęta korzystają z pastwisk w sezonie letnim, natomiast w okresie jesienno-zimowym dokarmiane są paszami objętościowymi i treściwymi w budynkach lub na zadaszonych wybiegach. Taki model chowu jest często stosowany w gospodarstwach rodzinnych oraz w rejonach o bogatych użytkach zielonych. W warunkach ekstensywnych, w górach lub na rozległych pastwiskach, rasa Ile de France bywa łączona z lokalnymi rasami bardziej odpornymi na trudne warunki terenowe. W takich systemach intensywność produkcji jest mniejsza, jednak uzyskuje się jagnięta dobrze umięśnione i o przyzwoitym tempie wzrostu.
Przystosowanie do różnych warunków środowiskowych nie oznacza pełnej obojętności na trudności klimatyczne. W rejonach o bardzo gorącym klimacie, z wysokimi temperaturami i niedoborem wody, Ile de France mogą wymagać dodatkowej ochrony przed stresem cieplnym i intensywniejszej profilaktyki zdrowotnej. Wysoka temperatura, połączona z dużą wilgotnością, sprzyja rozwojowi pasożytów oraz chorób skóry i racic. Dlatego w takich warunkach szczególnie ważna jest dbałość o higienę budynków, regularne zabiegi pielęgnacyjne racic oraz kontrola pasożytów wewnętrznych i zewnętrznych.
Istotnym elementem przystosowania się rasy do różnych warunków są cechy behawioralne. Owce Ile de France wykazują stosunkowo spokojny temperament, są łatwe w prowadzeniu stada i reagują przewidywalnie na zabiegi zootechniczne. Ułatwia to zarządzanie dużymi grupami zwierząt oraz pozwala ograniczać stres, który mógłby negatywnie wpływać na produkcyjność i zdrowie. Z drugiej strony, jak każda rasa intensywna, wymagają systematycznej obsługi i nadzoru, co jest szczególnie ważne w okresach okołoporodowych oraz w czasie odchowu jagniąt.
W nowoczesnych gospodarstwach wykorzystuje się różne technologie wspomagające zarządzanie stadem Ile de France. Należą do nich m.in. elektroniczne systemy identyfikacji zwierząt, które ułatwiają monitorowanie przyrostów masy ciała, stanu zdrowia i pochodzenia genetycznego. Coraz częściej stosuje się także zautomatyzowane systemy zadawania paszy oraz monitorowania warunków mikroklimatu w budynkach inwentarskich. Dzięki temu możliwe jest bardziej precyzyjne dostosowanie warunków chowu do potrzeb zwierząt oraz szybsza reakcja na ewentualne problemy zdrowotne.
Istotne znaczenie dla powodzenia chowu ma także dobrostan zwierząt. W przypadku Ile de France, podobnie jak innych ras owiec, należy zapewnić odpowiednią przestrzeń w budynkach, dostęp do czystej wody, właściwe podłoże oraz ochronę przed przeciągami. Duże znaczenie ma również sposób obchodzenia się ze zwierzętami – spokojne podejście, unikanie gwałtownych bodźców i hałasu zmniejszają stres stada. Coraz więcej gospodarstw wdraża zasady dobrostanu wykraczające poza wymagania prawne, co ma pozytywny wpływ zarówno na zdrowie, jak i na wyniki produkcyjne owiec.
Znaczenie gospodarcze i ciekawostki dotyczące rasy
Owce rasy Ile de France posiadają istotne znaczenie gospodarcze zarówno w skali krajowej, jak i międzynarodowej. Ich głównym atutem jest wysoka efektywność produkcji mięsa, co wprost przekłada się na opłacalność chowu. W wielu krajach, w tym we Francji, stanowią ważny element łańcucha dostaw żywności, od gospodarstwa aż po rynek detaliczny i gastronomię. Dzięki dobrym parametrom rzeźnym i wysokiej jakości mięsa, jagnięcina Ile de France bywa oferowana jako produkt premium, szczególnie w restauracjach i sklepach specjalistycznych.
Ekonomiczne znaczenie rasy przejawia się również w roli, jaką pełni ona w handlu materiałem hodowlanym. Tryki i maciorki zarodowe Ile de France są przedmiotem eksportu do wielu krajów, a ceny czołowych osobników mogą być wysokie ze względu na ich wartość hodowlaną. Dla hodowców oznacza to możliwość uzyskania dodatkowych dochodów z tytułu sprzedaży materiału zarodowego, nasienia czy udziału w programach testowania wydajności. W wielu regionach organizowane są specjalistyczne wystawy i aukcje owiec tej rasy, gdzie prezentuje się najlepsze osobniki i promuje nowoczesne metody selekcji.
Ciekawym aspektem związanym z Ile de France jest rosnące zainteresowanie konsumentów pochodzeniem produktów zwierzęcych oraz sposobem ich wytwarzania. Coraz częściej zwraca się uwagę na takie cechy, jak dobrostan zwierząt, ograniczenie stosowania antybiotyków, zrównoważone wykorzystywanie zasobów naturalnych czy wpływ produkcji na klimat. Rasa ta, dzięki swojej wydajności i zdolności do efektywnego przetwarzania pasz, może odgrywać ważną rolę w systemach ukierunkowanych na redukcję śladu węglowego produkcji mięsa. Krótszy okres tuczu i wyższa wydajność rzeźna oznaczają bowiem mniejszą emisję gazów cieplarnianych na jednostkę produktu końcowego.
W kontekście zrównoważonego rolnictwa warto zwrócić uwagę na możliwość integrowania chowu owiec Ile de France z innymi formami użytkowania ziemi. W wielu gospodarstwach owce pomagają utrzymać użytki zielone w dobrej kondycji, zapobiegają nadmiernemu zarastaniu nieużytków oraz wspomagają bioróżnorodność poprzez umiarkowane wypasanie. W ten sposób rasa ta przyczynia się nie tylko do produkcji żywności, ale również do kształtowania krajobrazu i zachowania wartości przyrodniczych terenów rolnych.
Bardzo interesującym elementem są także programy badawcze, w których Ile de France służy jako model do analiz genetycznych i żywieniowych. Ze względu na dobrze udokumentowaną historię hodowlaną i szerokie rozpowszechnienie, rasa ta idealnie nadaje się do badań nad dziedziczeniem cech mięsnych, płodności, odporności na choroby czy zdolności adaptacyjnych. Wyniki tych badań wykorzystywane są następnie nie tylko w doskonaleniu samej rasy Ile de France, lecz także w pracy hodowlanej nad innymi populacjami owiec.
Warto wspomnieć także o roli, jaką rasa odgrywa w edukacji i popularyzacji wiedzy rolniczej. W wielu krajach owce Ile de France wykorzystywane są w szkołach rolniczych, na uczelniach oraz w ośrodkach doradztwa jako przykład nowoczesnej, wydajnej rasy mięsnej. Uczniowie i studenci mają okazję poznawać zasady żywienia, rozrodu, profilaktyki zdrowotnej i selekcji właśnie na bazie tej rasy. Dzięki temu młodzi hodowcy lepiej rozumieją, jak łączyć wysokie wyniki produkcyjne z troską o dobrostan i zdrowie zwierząt.
Do ciekawostek związanych z Ile de France można zaliczyć fakt, że rasa ta była wielokrotnie nagradzana na międzynarodowych wystawach zwierząt gospodarskich, szczególnie w dziedzinie mięsa. Ceniona jest zwłaszcza za umięśnienie grzbietu i partii udowo-pośladkowej, co w praktyce rzeźnej ma kluczowe znaczenie. Rzeźnicy i technologowie żywności wysoko oceniają również powtarzalność parametrów tuszy – oznacza to, że mięso pochodzące od tej rasy charakteryzuje się zbliżonym poziomem otłuszczenia i umięśnienia, co ułatwia standaryzację produkcji.
Współczesne trendy żywieniowe, związane z poszukiwaniem produktów bogatych w pełnowartościowe białko, witaminy i składniki mineralne, sprzyjają wzrostowi zainteresowania jagnięciną. Mięso owiec Ile de France, dzięki swoim parametrom, doskonale wpisuje się w te oczekiwania. Jest źródłem wysokiej jakości białka, żelaza, cynku oraz witamin z grupy B, przy umiarkowanej zawartości tłuszczu. Odpowiednio przygotowana jagnięcina może być elementem zbilansowanej diety, zarówno w kuchni domowej, jak i restauracyjnej.
Wraz z rozwojem nowych technologii oraz rosnącymi wymaganiami rynku, rasa Ile de France nadal podlega intensywnemu doskonaleniu hodowlanemu. Selekcja obejmuje obecnie nie tylko tradycyjne cechy, ale także parametry związane z wydajnością paszową, zdrowotnością i odpornością na stres. Dzięki temu owce tej rasy pozostają atrakcyjną propozycją dla hodowców, którzy chcą łączyć wysoką efektywność produkcji z poszanowaniem środowiska i dobrostanu zwierząt.
W całokształcie współczesnej hodowli owiec, Ile de France zajmuje bardzo ważne miejsce jako rasa mięsna o szerokim spektrum zastosowań – od produkcji jagnięciny premium po krzyżowania towarowe i prace badawcze. Jej rozwój ilustruje, w jaki sposób nowoczesna selekcja, planowanie hodowlane i dbałość o jakość produktu końcowego mogą kształtować obraz współczesnego rolnictwa i wpływać na sposób, w jaki postrzegamy produkcję zwierzęcą.
