Rasa kur Marans od lat fascynuje hodowców i miłośników drobiu na całym świecie. Słynie przede wszystkim z wyjątkowo ciemnych jaj, często porównywanych do czekolady, ale jej zalety wykraczają daleko poza efektowną barwę skorupki. Marans łączy w sobie dobrą nieśność, odporność, spokojny charakter oraz walory mięsa, dzięki czemu jest jedną z najbardziej cenionych odmian kur ogólnoużytkowych. Poznanie jej historii, cech i wymagań hodowlanych pozwala lepiej zrozumieć, dlaczego ta rasa cieszy się rosnącą popularnością zarówno w przydomowych kurnikach, jak i w specjalistycznych stadach hodowlanych.

Pochodzenie i historia rasy Marans

Marans wywodzi się z zachodniej Francji, z okolic miasteczka Marans w regionie Nowa Akwitania (dawna Saintonge i okolice La Rochelle). To właśnie od nazwy tej miejscowości pochodzi nazwa rasy. Obszar ten, położony blisko wybrzeża Atlantyku i dawnych terenów bagiennych, od wieków słynął z handlu oraz kontaktów morskich, co odegrało istotną rolę w ukształtowaniu miejscowego pogłowia drobiu.

Uważa się, że przodkami współczesnych Marans były lokalne kury wiejskie krzyżowane z ptakami przywożonymi przez żeglarzy, m.in. z kurami bojowymi z Azji oraz cięższymi rasami śródziemnomorskimi. Tego typu niekontrolowane krzyżowania w portowych miejscowościach były w XIX wieku powszechne, a mieszkańcy wybierali do dalszej hodowli osobniki najlepiej przystosowane do miejscowych warunków: odporne, dobrze znoszące zmienny klimat, o przyzwoitej nieśności i wysokiej jakości mięsa.

Na przełomie XIX i XX wieku rozpoczęto bardziej świadomą pracę hodowlaną. Lokalni rolnicy i pierwsi pasjonaci drobiu zauważyli, że część kur w ich gospodarstwach znosi jaja o niezwykle ciemnej, brązowej skorupce. Stopniowo zaczęto świadomie selekcjonować ptaki właśnie pod kątem barwy jaj oraz pożądanych cech użytkowych. W tym okresie do doskonalenia rasy prawdopodobnie wykorzystano również kury ras takich jak Langshan czy inne ciężkie rasy azjatyckie, co wzmocniło cechy mięsne i poprawiło masę ciała.

Oficjalne uznanie rasy Marans we Francji nastąpiło w pierwszej połowie XX wieku. Ustalono pierwszy wzorzec, opisujący m.in. budowę ciała, barwy upierzenia i pożądany odcień skorupki jaj. Od samego początku nacisk kładziono na zachowanie charakterystycznej ciemnej barwy jaj, która stała się znakiem rozpoznawczym rasy. Francuskie związki hodowców dbały o to, aby Marans nie została zredukowana wyłącznie do roli „kury jajowej”, lecz by utrzymać jej wszechstronny, ogólnoużytkowy charakter.

W drugiej połowie XX wieku rasa zaczęła stopniowo rozprzestrzeniać się poza granice Francji. Najpierw trafiła do Wielkiej Brytanii, gdzie zyskała spore grono entuzjastów. To właśnie w Anglii powstały linie Marans o nieco innym typie upierzenia i odmiennej budowie w porównaniu z klasycznymi liniami francuskimi. Następnie ptaki te dotarły do Niemiec, Stanów Zjednoczonych, a z czasem również do Europy Środkowo‑Wschodniej, w tym do Polski.

Obecnie Marans jest rasą uznaną w wielu krajach, a jej wzorce narodowe mogą nieznacznie się różnić, szczególnie w kwestii dopuszczalnych barw upierzenia oraz drobnych detali budowy. Mimo tych różnic kluczową cechą pozostaje produkcja ciemnych jaj, które w klasycznej, francuskiej ocenie plasują się na skali barwy od 4 do 9, gdzie najwyższe wartości odpowiadają niemal czekoladowym skorupkom.

Cechy rasowe, wygląd i charakter Marans

Budowa ciała i ogólna sylwetka

Kura rasy Marans zaliczana jest do ras średnio ciężkich lub ciężkich, w zależności od linii. Koguty zwykle osiągają masę około 3,5–4 kg, a kury około 2,5–3 kg. Sylwetka jest mocna, lekko wydłużona, z dobrze rozwiniętą klatką piersiową i szerokimi plecami. Daje to wrażenie solidnego, harmonijnie zbudowanego ptaka, odpowiedniego zarówno do produkcji jaj, jak i mięsa.

Tułów ułożony jest niemal poziomo, co nadaje rasie elegancki, ale jednocześnie prosty wygląd typowej kury wiejskiej wysokiej jakości. Skrzydła są stosunkowo krótkie, dobrze przylegające do ciała. Ogon koguta jest dość obfity, ale nie nadmiernie wysoki, tworzy łagodny kąt z linią grzbietu, co odróżnia go od ras o bardzo wybujałym ogonie. U kur ogon jest skromniejszy, lecz dobrze wypełniony piórami, co dopełnia sylwetki.

Głowa jest średniej wielkości, z prostym, pojedynczym grzebieniem o wyraźnie zaznaczonych ząbkach. Oczy żywe, najczęściej w odcieniach pomarańczowo‑czerwonych, nadają ptakom bystre, energiczne spojrzenie. Dzwonki i zausznice mają intensywnie czerwony kolor. Dziób jest mocny, lekko zakrzywiony, co koresponduje z ogólnie solidną budową całego ptaka.

Barwy upierzenia i odmiany

Rasa Marans występuje w wielu odmianach barwnych, choć nie wszystkie są równie popularne w każdym kraju. Do najbardziej znanych barw należą:

• czarna miedziano‑szyjna (black copper) – najbardziej rozpoznawalna odmiana, z czarnym lub czarno‑zielonkawym upierzeniem ciała i miedziano‑złotym połyskiem w okolicach szyi u kogutów,
• czarna (black) – jednolicie czarne upierzenie z zielonym połyskiem,
• cuckoo (kukułkowa) – wzór w poprzeczne prążki na piórach, podobny do ras typu Plymouth Rock,
• błękitna (blue) – nieco stonowany, szaroniebieskawy odcień, często z delikatnym cieniowaniem,
• pszeniczna (wheaten) – jasne, pszeniczne barwy u kur, u kogutów połączone z ciemniejszymi partiami ciała,
• biała (white) – jednolicie białe upierzenie,
• inne lokalne odmiany, takie jak lawendowa czy srebrzysta, w zależności od przyjętych wzorców danego kraju.

Wielobarwność rasy wynika z długiej historii krzyżowań oraz późniejszej, świadomej selekcji pod kątem estetyki. Szczególnie popularna wśród hobbystów i hodowców jest odmiana czarna miedziano‑szyjna, która często kojarzona jest bezpośrednio z nazwą Marans i uchodzi za najbardziej klasyczną.

Ciemne jaja – znak rozpoznawczy

Największą dumą hodowców Marans są jaja. To właśnie niezwykle ciemna barwa skorupki sprawiła, że rasa zdobyła światowy rozgłos. Jaja określa się często jako „czekoladowe”, choć w rzeczywistości ich kolor może wahać się od intensywnego brązu po głęboki, mahoniowy odcień. Charakterystyczne jest również to, że kolor bywa niejednorodny – na skorupce mogą pojawiać się ciemniejsze plamki lub cętki.

Barwa skorupki jest wynikiem odkładania węglanu wapnia wymieszanego z barwnikiem produkowanym w gruczołach skorupkowych. Kluczową rolę odgrywa tu pigment z grupy porfiryn, nadający brązowy kolor. U Marans proces ten jest wyjątkowo intensywny, przez co skorupki mają silne, nasycone zabarwienie. Warto podkreślić, że kolor dotyczy wyłącznie skorupki – zawartość jaj (białko i żółtko) nie różni się istotnie od jaj innych ras pod względem barwy ani wartości odżywczych, choć indywidualna dieta ptaków może wpływać na intensywność koloru żółtka.

W praktyce hodowlanej stosuje się specjalne skale barwy jaj, najczęściej w układzie 1–9 lub podobnym. Jaja Marans uznawane za wzorcowe powinny osiągać co najmniej poziom 4–5, a najlepsze osobniki w szczycie nieśności znoszą jaja oceniane nawet na poziomie 7–9. Tak ciemne jaja są rzadkością w świecie drobiu i wyróżniają tę rasę na tle innych kur nieśnych.

Waga jaj Marans jest stosunkowo duża – najczęściej mieści się w przedziale od około 60 do 75 g, zależnie od wieku i linii. To czyni je atrakcyjnymi zarówno z perspektywy domowego użytkownika, jak i ewentualnej sprzedaży na rynku produktów niszowych, gdzie liczy się wyjątkowy wygląd i większy rozmiar.

Charakter i zachowanie

Marans uchodzi za rasę spokojną, zrównoważoną i stosunkowo mało konfliktową. Kury dobrze odnajdują się w większych grupach, rzadko wykazują agresję wobec innych ras, o ile mają zapewnioną odpowiednią przestrzeń. Koguty zazwyczaj są czujne i opiekuńcze wobec stada, choć – jak w przypadku każdej rasy – mogą trafić się osobniki bardziej dominujące.

Ptaki te są dość inteligentne i ciekawskie. Chętnie eksplorują wybieg, poszukując owadów, zielonki i innych naturalnych źródeł pożywienia. Jednocześnie nie należą do ras wyjątkowo płochliwych, dzięki czemu łatwo przyzwyczajają się do obecności ludzi. Przy systematycznym, spokojnym kontakcie mogą dać się oswoić na tyle, że podchodzą bliżej opiekuna, a nawet pobierają pokarm z ręki.

Istotną cechą Marans jest ich odporność. Uważane są za ptaki dość wytrzymałe na zmienne warunki klimatyczne. Dobrze znoszą chłodniejsze zimy, o ile mają odpowiednio suchy i zabezpieczony przed przeciągami kurnik. Gęste, dobrze przylegające upierzenie zapewnia im ochronę przed zimnem i wilgocią, choć – jak każda rasa – wymagają ochrony przed skrajnymi warunkami atmosferycznymi.

Nieśność i użytkowość

Marans to rasa ogólnoużytkowa, łącząca cechy kur nieśnych i mięsnych. W ciągu roku kura może znieść przeciętnie około 160–200 jaj, w zależności od warunków, linii hodowlanej, żywienia i oświetlenia. Nie jest to wynik rekordowy w porównaniu z typowymi rasami wysokowydajnymi, jednak w praktyce w zupełności wystarcza do potrzeb przydomowej hodowli, a dodatkowo rekompensowany jest wyjątkową jakością i barwą jaj.

W porównaniu z lekkimi rasami użytkowymi, Marans później wchodzą w okres nieśności. Pierwsze jaja pojawiają się zwykle w wieku około 6–7 miesięcy lub nieco później. Jest to koszt, jaki ponosi się za większą masę ciała i cechy mięsne. Z drugiej strony, większe ptaki często charakteryzują się dłuższym okresem użytkowania, co w perspektywie kilku lat może być korzystne.

Walory mięsa Marans również są wysoko cenione. Mięso jest jędrne, o dobrze zarysowanym smaku, często opisywanym jako bogatszy niż u wielu ras typowo nieśnych. W krajach takich jak Francja, gdzie tradycje kulinarne są bardzo silne, rasa ta bywa wykorzystywana do produkcji mięsa wysokiej jakości, szczególnie w małych gospodarstwach i lokalnych systemach sprzedaży.

Występowanie, hodowla i wymagania utrzymania

Rozprzestrzenienie rasy na świecie

Początkowo Marans były typowym lokalnym pogłowiem z zachodniej Francji. Dzięki swoim zaletom użytkowym rasa szybko zyskała zainteresowanie hodowców z innych regionów kraju, a następnie z zagranicy. Obecnie można ją spotkać niemal na wszystkich kontynentach, choć największe skupiska rasowych stad znajdują się w Europie Zachodniej, Ameryce Północnej i Australii.

We Francji Marans wciąż zajmuje szczególne miejsce jako element dziedzictwa kulinarnego i hodowlanego. Działa tam kilka stowarzyszeń zajmujących się hodowlą tej rasy, organizujących wystawy, konkursy oraz prowadzących selekcję zgodnie ze wzorcem. Podobne kluby rasowe funkcjonują w Wielkiej Brytanii, Niemczech, Holandii czy Stanach Zjednoczonych, gdzie często rozróżnia się linie „French” (z owłosionymi skokami) i „English” (z gładkimi skokami), zależnie od lokalnych standardów.

W Polsce rasa ta jest coraz bardziej popularna wśród miłośników drobiu rasowego. Pojawia się na wystawach oraz w hodowlach hobbystycznych. Nadal nie jest tak powszechna jak klasyczne rasy z polskiej wsi, jednak rosnące zainteresowanie ciemnymi jajami sprawia, że coraz częściej można spotkać Marans w przydomowych kurnikach, a nawet w małych gospodarstwach nastawionych na sprzedaż jaj premium.

Warunki utrzymania i wymagania środowiskowe

Utrzymanie Marans nie jest szczególnie skomplikowane, ale jak każda rasa, ptaki te mają pewne wymagania. Kluczowe są:

• przestrzeń – Marans doceniają możliwość swobodnego poruszania się. Najlepiej czują się w systemie wolnowybiegowym, z dostępem do trawy, ziemi i naturalnego pokarmu. Ograniczenie ruchu może prowadzić do nadwagi, a także obniżenia ogólnej kondycji,
• suchy kurnik – z uwagi na stosunkowo obfite upierzenie, ptaki źle znoszą długotrwałą wilgoć. Podłoga powinna być dobrze izolowana, a ściółka regularnie wymieniana. Wilgotne warunki sprzyjają rozwojowi chorób i problemów skórnych,
• dobra wentylacja – mimo że rasa ta jest odporna na chłód, przeciągi i słaba wymiana powietrza mogą być niebezpieczne. Kurnik powinien być przewiewny, ale bez bezpośredniego wiatru wiejącego na ptaki,
• dostęp do wybiegów – wybieg powinien być dobrze zabezpieczony przed drapieżnikami, a jednocześnie zapewniać cień i możliwość schronienia. Ptaki lubią przebywać na świeżym powietrzu, szukając naturalnego pożywienia,
• dostęp do czystej wody – jak u wszystkich kur, stały dostęp do świeżej wody jest absolutnie konieczny, zwłaszcza w gorące dni.

Rasa Marans, dzięki swojej odporności, może być utrzymywana w zróżnicowanych warunkach klimatycznych. Z powodzeniem funkcjonuje zarówno w kraju o łagodnym, oceanicznym klimacie, jak Francja, jak i w regionach o bardziej kontynentalnych zimach. W surowszych warunkach znaczenia nabiera jednak jakość budynku, w którym zimują ptaki – odpowiednie ocieplenie, zabezpieczenie przed mrozem i wilgocią, a także kontrola stanu grzebieni i dzwonków, podatnych na odmrożenia przy bardzo niskich temperaturach.

Żywienie i wpływ diety na użytkowość

Żywienie Marans powinno być zbilansowane, aby wspierać zarówno nieśność, jak i utrzymanie właściwej masy ciała. Ptaki te mają dość intensywny metabolizm, a jednocześnie, jako rasa ogólnoużytkowa, potrzebują odpowiedniej ilości białka oraz energii do rozwoju mięśni i produkcji jaj.

Podstawą diety mogą być gotowe mieszanki paszowe dla niosek lub mieszańców ogólnoużytkowych, uzupełniane o zboża (pszenica, jęczmień, kukurydza) i zielonkę. Dostęp do naturalnego wybiegu, na którym ptaki mogą żerować, suplementuje dietę o owady, dżdżownice oraz różnorodne rośliny. Ma to pozytywny wpływ nie tylko na zdrowie, ale i na walory smakowe jaj oraz mięsa.

Dodatkowe znaczenie ma podaż wapnia i innych minerałów. Skorupka jaj Marans jest stosunkowo gruba, a przy intensywnej nieśności organizm kury potrzebuje dużych ilości tego pierwiastka. Powszechnym rozwiązaniem jest stosowanie dodatków w postaci zmielonych skorupek, kredy pastewnej lub specjalistycznych mieszanek mineralnych. Ich brak może prowadzić do ścieńczenia skorupek, częstszych pęknięć jaj oraz problemów zdrowotnych związanych z gospodarką mineralną organizmu.

Choć często powtarza się, że żywienie ma wpływ na barwę skorupki, w przypadku Marans kluczowe znaczenie ma genetyka. Dieta może co najwyżej w niewielkim stopniu modulować intensywność barwy, ale nie zastąpi selekcji rodziców znoszących ciemne jaja. Natomiast żywienie bogate w karotenoidy i witaminy wyraźnie wpływa na kolor żółtka, który przy odpowiedniej diecie staje się mocno złocisty.

Rozród, lęgi i wychów piskląt

Rozmnażanie Marans w hodowli amatorskiej i profesjonalnej wymaga pewnej wiedzy, szczególnie jeśli celem jest utrzymanie odpowiednio ciemnej barwy jaj. Hodowcy zwykle selekcjonują kury, których jaja na początku sezonu mają najwyższy poziom barwy w skali ocen. To właśnie z takich jaj wybiera się materiał lęgowy. Należy przy tym zachować równowagę między intensywnością barwy skorupki a wielkością jaj oraz ogólną kondycją linii hodowlanej.

Instynkt kwoczenia u Marans jest umiarkowany. Część kur wykazuje skłonność do wysiadywania i opieki nad pisklętami, inne natomiast nie przejawiają tego zachowania w ogóle. Dlatego w profesjonalnych hodowlach częściej korzysta się z inkubatorów lub podstawia jaja pod kury innych ras o silnym instynkcie kwoczenia, na przykład rasy koguciej o charakterze matczym lub tradycyjnych kur wiejskich.

Pisklęta Marans rodzą się dobrze rozwinięte, stosunkowo żwawe i silne. Już od początku wyróżniają się dynamicznym zachowaniem i dobrym przyrostem masy ciała. Podobnie jak w przypadku innych ras, w pierwszych dniach życia kluczowe jest utrzymanie odpowiedniej temperatury (około 32–35°C, stopniowo obniżanej), sucha ściółka, dostęp do świeżej wody i starterowej mieszanki paszowej o wysokiej zawartości białka.

W miarę wzrostu piskląt temperatura może być stopniowo obniżana, a dieta wzbogacana o drobno siekaną zielonkę i ziarna. Młode Marans dość szybko rosną, tworząc masywniejszą sylwetkę. Warto w tym okresie obserwować równomierność wzrostu oraz ewentualne wady budowy, które powinny być eliminowane z dalszej hodowli, jeśli celem jest zachowanie wysokiego poziomu cech rasowych.

Zdrowotność i profilaktyka

Marans, jako rasa wywodząca się z lokalnych, wiejskich populacji, zwykle cechuje się dobrą naturalną odpornością. Nie oznacza to oczywiście całkowitej niewrażliwości na choroby, ale przy odpowiednich warunkach utrzymania i profilaktyce ptaki rzadko zapadają na poważne schorzenia. Kluczowe są tu:

• utrzymywanie czystości w kurniku i na wybiegu,
• regularne usuwanie odchodów oraz wymiana ściółki,
• stale dostępna świeża woda i czyste karmidła,
• profilaktyczne odrobaczanie, zgodnie z zaleceniami lekarza weterynarii,
• szczepienia przeciw najczęściej występującym chorobom drobiu, jeśli są wymagane w danym regionie.

W porównaniu z bardzo intensywnymi hybrydami towarowymi, Marans ma nieco wolniejszy metabolizm i mniej ekstremalne tempo nieśności, co również sprzyja dłuższej żywotności i mniejszemu ryzyku chorób związanych z wyczerpaniem organizmu. Hodowcy doceniają tę cechę, zwłaszcza w przydomowych warunkach, gdzie ważna jest możliwość utrzymywania ptaków przez wiele sezonów, bez konieczności częstej wymiany stada.

Ciekawe informacje, linie hodowlane i znaczenie kulturowe

Francuskie i angielskie linie Marans

W świecie hodowców często rozróżnia się dwie główne linie Marans: francuską i angielską. Jedną z widocznych różnic jest owłosienie skoków (czyli nóg powyżej palców). W oryginalnym, francuskim wzorcu dopuszcza się, a często preferuje delikatne upierzenie na skokach i palcach zewnętrznych. Linie angielskie natomiast zostały ustalone jako ptaki z gładkimi, nieopierzonymi nogami.

Ta różnica ma znaczenie zarówno estetyczne, jak i praktyczne. Niektórzy hodowcyujący w wilgotnym klimacie uważają, że opierzone nogi mogą łatwiej brudzić się błotem i ściółką, co sprzyja problemom higienicznym. Z drugiej strony, zwolennicy linii francuskiej twierdzą, że lekkie upierzenie nóg nadaje ptakom bardziej typowy charakter i jest ważnym elementem dziedzictwa rasy. W Polsce spotkać można obie odmiany, choć częściej pojawiają się ptaki w typie francuskim.

Skala barwy jaj i selekcja pod kątem koloru

Hodowcy Marans przywiązują ogromną wagę do barwy jaj, traktując ją jako cechę priorytetową. Do oceny koloru stosuje się specjalne skale, często w formie kartoników lub plastikowych wzorników z nadrukowanymi próbkami odcieni brązu. Porównując świeże jajo do wzorca, hodowca może przypisać mu wartość liczbową, co ułatwia selekcję ptaków do dalszej hodowli.

Intensywność barwy skorupki bywa najwyższa na początku sezonu nieśności, po przerwie zimowej lub po okresie pierzenia. W miarę zbliżania się końca cyklu, kolor jaj często stopniowo jaśnieje. Dlatego przy ocenie potencjału hodowlanego ptaka nie patrzy się wyłącznie na jaja z końcówki sezonu, lecz analizuje się cały przebieg nieśności. Istnieją linie, które utrzymują stosunkowo ciemny kolor przez dłuższy czas, i to one są szczególnie cenne w pracy hodowlanej.

Warto podkreślić, że przesadna koncentracja na kolorze jaj kosztem innych cech może prowadzić do pogorszenia ogólnej kondycji rasy, np. osłabienia nieśności, spadku płodności czy występowania wad budowy. Doświadczeni hodowcy starają się więc zachować równowagę, łącząc intensywną barwę skorupki z dobrą budową ciała, zdrowotnością i typową dla rasy sylwetką.

Marans a rynek jaj niszowych

W wielu krajach rośnie zainteresowanie produktami spożywczymi o wyjątkowych cechach, związanymi z lokalnością, tradycją i atrakcyjnym wyglądem. Jaja Marans doskonale wpisują się w ten trend. Ich ciemna skorupka przyciąga uwagę konsumentów, którzy postrzegają je jako produkt wyjątkowy i luksusowy.

W sprzedaży bezpośredniej – na targach, w małych sklepach z żywnością regionalną czy w dostawach do restauracji – jaja Marans osiągają często wyższe ceny niż standardowe jaja kur nieśnych. Dla małych gospodarstw stanowi to interesującą możliwość dodatkowego dochodu, zwłaszcza jeśli potrafią oni opowiedzieć klientom historię rasy, podkreślić naturalny sposób utrzymania oraz wysoką jakość paszy.

W kuchni jaja tej rasy można wykorzystywać w taki sam sposób jak każde inne – do gotowania na twardo, pieczenia, przygotowywania deserów czy omletów. Różnica tkwi przede wszystkim w atrakcyjnym wyglądzie skorupki, który robi wrażenie na gościach czy klientach restauracji. Niektórzy szefowie kuchni wykorzystują jaja Marans jako element prezentacyjny w daniach, podkreślając ich pochodzenie z wybranych, lokalnych hodowli.

Rola rasy w hobbystycznej hodowli drobiu

Dla wielu pasjonatów drobiu Marans jest rasą wyjątkowo wdzięczną do amatorskiej hodowli. Łączy w sobie kilka cech, które ceni się w przydomowym kurniku: atrakcyjny wygląd, spokojny charakter, dobrą nieśność i unikalne jaja. Dodatkowym atutem jest możliwość pracy hodowlanej nad kolorem skorupki – obserwowanie postępów z pokolenia na pokolenie daje dużo satysfakcji osobom zainteresowanym genetyką i selekcją.

Na hobbystycznych forach internetowych i w grupach miłośników drobiu rasa ta pojawia się często jako propozycja dla osób, które mają już doświadczenie z prostszymi w utrzymaniu mieszańcami towarowymi i chciałyby spróbować czegoś bardziej wymagającego, ale wciąż praktycznego. Marans nie jest tak delikatna jak niektóre bardzo wyspecjalizowane rasy ozdobne, co czyni ją dobrym wyborem dla hodowców przechodzących na wyższy poziom zaawansowania.

Uczestnictwo w wystawach, konkursach i spotkaniach hodowców Marans jest kolejnym elementem, który przyciąga pasjonatów. Możliwość porównania swoich ptaków z innymi, wymiany doświadczeń, zakupu materiału hodowlanego z dobrych linii oraz obserwacji różnych odmian barwnych sprawia, że rasa ta stanowi bogate pole do rozwoju zainteresowań i budowania społeczności hodowlanej.

Interesujące ciekawostki o rasie Marans

• W niektórych regionach Francji jaja Marans tradycyjnie uznawano za symbol dostatku i były one chętnie wręczane jako prezent świąteczny, zwłaszcza ze względu na swój niespotykany kolor.
• Istnieją kolekcjonerzy skupiający się wyłącznie na odmianach kur niosących kolorowe jaja – od zielonych i niebieskich u ras typu Araucana, po głębokie brązy u Marans. Rasa ta jest w takich kolekcjach szczególnie ceniona.
• Niektóre linie Marans znoszą jaja tak ciemne, że przy pierwszym spojrzeniu można je pomylić z jajami przepiórek lub innych gatunków, choć różnią się oczywiście rozmiarem i kształtem.
• Współczesne badania genetyczne pozwalają coraz dokładniej identyfikować geny odpowiedzialne za barwę skorupki jaj, co w przyszłości może ułatwić selekcję ukierunkowaną na jeszcze ciemniejsze jaja bez pogarszania innych cech.
• W niektórych krajach, zwłaszcza tam, gdzie rasa jest stosunkowo rzadka, jaja lęgowe Marans osiągają wysokie ceny, co dodatkowo podkreśla ich wartość hodowlaną i kolekcjonerską.

Marans, jako rasa łącząca tradycję, użytkowość i wyjątkową estetykę, znajduje swoje miejsce zarówno w małych, przydomowych kurnikach, jak i w bardziej zaawansowanych programach hodowlanych. Jej niezwykłe, ciemne jaja, spokojny charakter i wszechstronność sprawiają, że wciąż zyskuje nowych zwolenników, a jednocześnie pozostaje żywym świadectwem bogatej historii europejskiej hodowli drobiu.